Αφού υποτίθεται ότι ο κάθε πονεμένος κάνει την ψυχανάλυσή του στο μπλογκ του, ας πω και εγώ τον πόνο μου... Γιατί μισώ τους πάντες στη δουλειά μου; Δεν μισώ κάποιον συγκεκριμένο, απλά την όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Με ενοχλούν οι κοπέλες που στα 28 τους μιλάνε σαν 40αρες νοικοκυρές και το μόνο τους νέο είναι ότι ο Γιάννης γυρνάει αργά από τη δουλειά και ότι θέλουν να πάνε σε κάνα θέατρο βρε παιδί μου, αλλά που να βρουν καιρό με τα ψώνια και το μαγείρεμα.
Και οι άντρες ξέρεις ότι μεταξύ τους αναφέρονται σε εσένα ως μουνί ή γκομενάκι ή οτιδήποτε και μιλάνε μόνο για ποδόσφαιρο και παραπολιτικά και χαζά office politics, άντε χρηματιστήριο στην καλύτερη περίπτωση…
Και το άλλο που όλοι αγαπιόμαστε μεταξύ μας; Που κανένας δε λέει στα ίσια τη γνώμη του για τον άλλον; Που ο κάθε σιχαμένος κωλογλύφτης «είναι καλό παιδί»; Που όταν ειπωθεί κάποιο ανανεωτικό κουτσομπολιό ξέρεις ότι δεν είναι από την pure undiluted κακία που τόσο αγαπάς, αλλά ότι είναι πάλι office politics και ποιος συμπαθεί ποιόν και ο εχθρός του φίλου μου είναι και δικός μου εχθρός και τέτοια χαμερπή…
Και που κανείς δεν έχει άποψη για την δουλειά του, όλοι θέλουν απλά να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται και να πάνε σπίτι τους; Που ποτέ δε λένε όχι, όσο ηλίθιο/ ταπεινωτικό κι αν είναι αυτό που τους ζητάνε; Να μου πεις απογοητευμένοι και αυτοί, ίσως κάποιοι να θέλανε κάτι παραπάνω κάποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα μάτσο δουλάκια χωρίς βούληση.
Γιατί οι άλλοι που λουφάρουν και ως εκ τούτου είναι μονίμως χαζοχαρούμενοι, οπότε τη σπάνε σε εσένα που δουλεύεις εκτοξεύοντας ηλίθιες ατάκες, όπως ότι ότι αγαπάνε τη δουλειά τους; Και εγώ αν ήταν ανύπαρκτη θα την αγαπούσα τρελά.
Όταν είπα σε κάποιον συνάδελφο ότι οι άνθρωποι στη δουλειά είναι απογοήτευση μου απάντησε: « Ο κόσμος όλος είναι μια απογοήτευση . Η δουλειά είναι μια μικρογραφία του κόσμου.»
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα job. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα job. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη, Οκτωβρίου 22, 2008
Πέμπτη, Αυγούστου 07, 2008
Female Bonding...
Τι κοινά υποτίθεται ότι έχουν οι όλες γυναίκες μεταξύ τους (εκτός από την ανθρώπινή τους ιδιότητα): τα ζητήματα beaute, νοικοκυριού και τους άντρες.
Όλα είναι θεμιτό να τα συζητάς. Το πιο ενδιαφέρον απ’όλα αυτά είναι βέβαια οι άντρες, η συζήτηση για τους οποίους είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει βαρετή. Μαθαίνεις πράγματα και εμπλουτίζεις τις γνώσεις σου για το άλλο φύλο (και για το δικό σου...). Όμως το νοικοκυριό και το beaute, τα θεωρώ αποδεκτά μόνο για ιδιαίτερα περιορισμένο χρονικό διάστημα και μόνο μεταξύ φίλων. Δεv είναι ότι τους άντρες τους θάβουμε μπροστά σε όλους, no problem, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι ένα σοβαρό θέμα και αν σε καίει πολύ, μπορεί να θες να το μοιραστείς με πολύ κόσμο, ακόμα και στη δουλειά.
Αλλά δεν είναι απίστευτα αντιαισθητικό να συζητάνε γυναίκες στη δουλειά για την αισθητικό τους ή για το πως φτιάχνουμε το τέλειο σουφλέ; Δεν ξέρω, μπορεί να είναι θέμα προκαταλήψης, αλλά τέτοιες συζητήσεις είναι η προσωποποίηση των χειρότερών μου φόβων. Θα είμαι αέναα αναγκασμένη να συμμετέχω για να μην κακοχαρακτηριστώ ως ανοικοκύρευτη, άσχετη ή γενικώς ακοινώνητη; Και όσο περνάνε τα χρόνια, θα περιστοιχίζομαι πλέον μόνο από άτομα σαν την πρώτη διευθύντρια μου, η οποία για να επιβεβαιώσει τη νοικοκυροσύνη της μας ενημέρωνε κάθε πότε και με πόσο πάθος έπλενε όλους τους τοίχους του σπιτιού της; Ή σαν τις κυρίες της γραμματείας που αντάλλαζαν συνταγές και ξεματιάσματα σαν να μην υπήρχε αύριο;
Τελικά, οι γυναίκες που ξεκινούν τέτοιες συζητήσεις, και μάλλον τις απασχολούν σοβαρά αυτά τα θέματα, είναι κατίνες; Ή κάνουν απλώς ειλικρινείς κουβέντες για καθημερινά προβλήματα; Όντως οι γυναίκες πιέζονται κοινωνικά να είναι εμφανίσιμες. Και όντως οι γυναίκες είναι που ασχολούνται σε κάθε σπίτι με το μαγείρεμα και το νοικοκυριό και τα παιδιά. Μήπως είναι άδικα να τις κατακρίνω τους απασχολούν τα ζητήματα κοινωνικής αναπαραγωγής που εν μέρει τους έχει φορτώσει η κοινωνία;
Αρκεί να μου υποσχεθεί κάποιος ότι από Σεπτέμβριο δε θα ξανακούσω κουβέντα για το το πόση σκόνη μαζεύουν τα σκούρα έπιπλα, ή για το ποιά είναι τα κατάλληλα αξεσουάρ αν είσαι κοντή...
Όλα είναι θεμιτό να τα συζητάς. Το πιο ενδιαφέρον απ’όλα αυτά είναι βέβαια οι άντρες, η συζήτηση για τους οποίους είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει βαρετή. Μαθαίνεις πράγματα και εμπλουτίζεις τις γνώσεις σου για το άλλο φύλο (και για το δικό σου...). Όμως το νοικοκυριό και το beaute, τα θεωρώ αποδεκτά μόνο για ιδιαίτερα περιορισμένο χρονικό διάστημα και μόνο μεταξύ φίλων. Δεv είναι ότι τους άντρες τους θάβουμε μπροστά σε όλους, no problem, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι ένα σοβαρό θέμα και αν σε καίει πολύ, μπορεί να θες να το μοιραστείς με πολύ κόσμο, ακόμα και στη δουλειά.
Αλλά δεν είναι απίστευτα αντιαισθητικό να συζητάνε γυναίκες στη δουλειά για την αισθητικό τους ή για το πως φτιάχνουμε το τέλειο σουφλέ; Δεν ξέρω, μπορεί να είναι θέμα προκαταλήψης, αλλά τέτοιες συζητήσεις είναι η προσωποποίηση των χειρότερών μου φόβων. Θα είμαι αέναα αναγκασμένη να συμμετέχω για να μην κακοχαρακτηριστώ ως ανοικοκύρευτη, άσχετη ή γενικώς ακοινώνητη; Και όσο περνάνε τα χρόνια, θα περιστοιχίζομαι πλέον μόνο από άτομα σαν την πρώτη διευθύντρια μου, η οποία για να επιβεβαιώσει τη νοικοκυροσύνη της μας ενημέρωνε κάθε πότε και με πόσο πάθος έπλενε όλους τους τοίχους του σπιτιού της; Ή σαν τις κυρίες της γραμματείας που αντάλλαζαν συνταγές και ξεματιάσματα σαν να μην υπήρχε αύριο;
Τελικά, οι γυναίκες που ξεκινούν τέτοιες συζητήσεις, και μάλλον τις απασχολούν σοβαρά αυτά τα θέματα, είναι κατίνες; Ή κάνουν απλώς ειλικρινείς κουβέντες για καθημερινά προβλήματα; Όντως οι γυναίκες πιέζονται κοινωνικά να είναι εμφανίσιμες. Και όντως οι γυναίκες είναι που ασχολούνται σε κάθε σπίτι με το μαγείρεμα και το νοικοκυριό και τα παιδιά. Μήπως είναι άδικα να τις κατακρίνω τους απασχολούν τα ζητήματα κοινωνικής αναπαραγωγής που εν μέρει τους έχει φορτώσει η κοινωνία;
Αρκεί να μου υποσχεθεί κάποιος ότι από Σεπτέμβριο δε θα ξανακούσω κουβέντα για το το πόση σκόνη μαζεύουν τα σκούρα έπιπλα, ή για το ποιά είναι τα κατάλληλα αξεσουάρ αν είσαι κοντή...
Σάββατο, Απριλίου 05, 2008
Παλιά Συνάδελφος/ Νέα Συνάδελφος
Πόσο ωραία είναι στη δουλειά τώρα που έχω μια νέα συνάδελφο. Ένας λευκός καμβάς στον οποίο μπορώ να ζωγραφίσω. Θα της τα δείξω όλα εγώ εγώ και θα δείξω και στους άλλους στο γραφείο πόσο καλή είμαι με τους νέους. Πόσο μόνο εγώ τα ξέρω όλα στην εντέλεια. Γιατί είμαι η παλιότερη. Αλλά κυρίως γιατί δεν ξεχνάω ποτέ τίποτα. Νιώθω να με κατακλύζει μια υπερηφάνια όταν όλοι μου λένε ότι είμαι η μνήμη της Εταιρίας. Έχω και χιούμορ, μπορώ αστειεύομαι με το γεγονός ότι είμαι τόσο σχολαστική. Πάντα θέλω κι άλλες αρμοδιότητες, ακόμα και αν αυτές είναι άσχετες με το αντικείμενο μου. Γιατί δεν είναι σωστό να λες όχι. Γιατί όλοι συνάδελφοι είμαστε, στο κάτω κάτω. Αλλά, ας επιστρέψουμε στο αγαπημένο μου θέμα, τη νέα μου συνάδελφο.
Θα την πάρω κάτω από τη φτερούγα μου, θα της δείξω ποίος είναι ο σωστός τρόπος να κάνουμε τα πράγματα. Εγώ πάντα λέω: καλύτερα περισσότερα, παρά λιγότερα. Δηλαδή όσο περισσότερα έγγραφα, περισσότερες σφραγίδες και όσο περισσότερες υπογραφές γίνεται. Να είσαι καλυμμένος. Εγώ δεν είμαι φυγόπονη και τσαπατσούλα σα μερικούς μερικούς. Ελπίζω ότι υπό την καθοδήγησή μου η μικρή δε θα γίνει ποτέ έτσι. Βέβαια με έχει πάντα δίπλα της να τη διορθώνω ή ακόμα και να αναλαμβάνω της δικές της υποθέσεις όταν βλέπω ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.
Θα της υποδείξω και ποιους πρέπει να αντιπαθούμε στη δουλειά. Όχι ευθέως, αλλά σιγά-σιγά, με μικρά αόριστα σχολιάκια. Θα καταλάβει αυτή. Εμείς εδώ κάνουμε τη δουλειά μας όσο πιο σεμνά και ταπεινά γίνεται. Και εγώ διαφωνώ με κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι σωστό να φέρνεις αντιρρήσεις στους ανωτέρους σου, όπως κάνουν κάποιοι που το παίζουν έξυπνοι εδώ μέσα.
Πιστεύω πως η νέα θα γίνει "δικό μας παιδί" και θα κάνει τα πράγματα όπως "εμείς". Ήδη με συμπαθεί πολύ. Πήρα το θάρρος να τη φωνάζω "μωρό μου" τώρα τελευταία, μια έκφραση που δε χρησιμοποιούσα ποτέ πριν, αλλά την έχω ακούσει να φωνάζει έτσι τις φίλες της στο τηλέφωνο, και εγώ θέλω τόσο πολύ να είμαι φίλη της. Σφυρηλατούμε το δεσμό μας αργά αλλά σταθερά, τις προάλλες μάλιστα μιλάγαμε γαλλικά στο γραφείο, και δεν καταλάβαινε κανείς τι λέγαμε. Έτσι για πλάκα το κάναμε, αλλά νομίζω ότι φάνηκε πως εμείς οι δύό μοιραζόμαστε κάτι ξεχωριστό. Τώρα, με τη νέα στο γραφείο, μπορώ να είμαι και αποτελεσματική και σκανδαλιάρα, κάτι που ονειρευόμουν από τότε που ήμουν μαθήτρια στο σχολείο.
Θα την πάρω κάτω από τη φτερούγα μου, θα της δείξω ποίος είναι ο σωστός τρόπος να κάνουμε τα πράγματα. Εγώ πάντα λέω: καλύτερα περισσότερα, παρά λιγότερα. Δηλαδή όσο περισσότερα έγγραφα, περισσότερες σφραγίδες και όσο περισσότερες υπογραφές γίνεται. Να είσαι καλυμμένος. Εγώ δεν είμαι φυγόπονη και τσαπατσούλα σα μερικούς μερικούς. Ελπίζω ότι υπό την καθοδήγησή μου η μικρή δε θα γίνει ποτέ έτσι. Βέβαια με έχει πάντα δίπλα της να τη διορθώνω ή ακόμα και να αναλαμβάνω της δικές της υποθέσεις όταν βλέπω ότι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει.
Θα της υποδείξω και ποιους πρέπει να αντιπαθούμε στη δουλειά. Όχι ευθέως, αλλά σιγά-σιγά, με μικρά αόριστα σχολιάκια. Θα καταλάβει αυτή. Εμείς εδώ κάνουμε τη δουλειά μας όσο πιο σεμνά και ταπεινά γίνεται. Και εγώ διαφωνώ με κάποια πράγματα, αλλά δεν είναι σωστό να φέρνεις αντιρρήσεις στους ανωτέρους σου, όπως κάνουν κάποιοι που το παίζουν έξυπνοι εδώ μέσα.
Πιστεύω πως η νέα θα γίνει "δικό μας παιδί" και θα κάνει τα πράγματα όπως "εμείς". Ήδη με συμπαθεί πολύ. Πήρα το θάρρος να τη φωνάζω "μωρό μου" τώρα τελευταία, μια έκφραση που δε χρησιμοποιούσα ποτέ πριν, αλλά την έχω ακούσει να φωνάζει έτσι τις φίλες της στο τηλέφωνο, και εγώ θέλω τόσο πολύ να είμαι φίλη της. Σφυρηλατούμε το δεσμό μας αργά αλλά σταθερά, τις προάλλες μάλιστα μιλάγαμε γαλλικά στο γραφείο, και δεν καταλάβαινε κανείς τι λέγαμε. Έτσι για πλάκα το κάναμε, αλλά νομίζω ότι φάνηκε πως εμείς οι δύό μοιραζόμαστε κάτι ξεχωριστό. Τώρα, με τη νέα στο γραφείο, μπορώ να είμαι και αποτελεσματική και σκανδαλιάρα, κάτι που ονειρευόμουν από τότε που ήμουν μαθήτρια στο σχολείο.
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2008
Μετακινήσεις
Ο Υπουργός Εσωτερικών είπε να αποφεύγουμε τις άσκοπες μετακινήσεις.
Λέω λοιπόν να μην πάω στη δουλειά μου.
Λέω λοιπόν να μην πάω στη δουλειά μου.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007
Απεργιακές ατάκες
...και το βαθύτερο νόημά τους:
"Συμφωνώ ιδεολογικά με τις απεργίες, αλλά συνήθως δεν απεργώ."
Ψηφίζω Αριστερά, βγάζω πύρινους λόγους κατά της ασυδοσίας των εργοδοτών/των τραπεζών/του καπιταλισμού, συγκινούμαι όταν ακούω αγωνιστικές ιστορίες, αλλά αν χρειαστεί πραγματικά να υψώσω το ανάστημά μου στην εξουσία, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Το μόνο που θέλω στ'αλήθεια είναι να είμαι ένα καλό παιδί.
"Δε θα απεργήσω γιατί θέλω να δώσω άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση."
Είμαι κομματόσκυλο του χειρίστου είδους.
"Δεν πολυθέλω να απεργήσω, αλλά έχω να ψωνίσω κάτι απο το Πράκτικερ/να πάω κομμωτήριο και με βολεύει". (σημ. το έχει πει άντρας).
Όχι μόνο είμαι χέστης και θέλω να καλύψω τα νώτα μου λέγοντας ότι δε συμφωνώ με την απεργία, παρόλο που θα απεργήσω, αλλά είμαι και τεμπέλης. (Αντίστοιχη ατάκα: "Θέλω να έρθω αλλά θα έχει πολλή κίνηση" ).
"Για πείτε παιδιά, εδώ απεργείτε συνήθως";
Δεν έχω άποψη ούτε προσωπικότητα και δε θέλω να ξεχωρίσω από το κοπάδι.
"Εσύ γιατί απεργείς, για τα 'δίκαια αιτήματά μας'";
Είμαι ενοχλητικός εξυπνάκιας, θεωρώ ότι είμαι καλύτερος από όλο τον κόσμο, μόνο εγώ διαβάζω εφημερίδα και είμαι ενήμερος και θα σε πιάσω στα πράσα τώρα, κακομοίρη, άσχετε τεμπέλη που θέλεις να απεργήσεις κιόλας.
"Πότε έχει απεργία; Αύριο; Αλήθεια; Εσύ θα απεργήσεις; Ναι;;;; Έχεις πάρει την άδεια του Διευθυντή;"
Μόλις τώρα προσγειώθηκα στην Γη από το μικροαστικό μου Έντερπραιζ στην Κηφισιά, όπου η μαμά μου έφτιαχνε γλυκό κουταλιού, ο μπαμπάς μου σκότωνε μπεκάτσες και όταν σουρούπωνε καθόμασταν όλοι μαζί γύρω από το τζάκι και μου λέγανε παραμύθια.
Και τέλος, οι δύο κλασσικές ατάκες:
Αφεντικό: "Μην τολμήσεις να απεργήσεις"!!
Εδώ δε χρειάζεται μετάφραση. Είμαι απλώς μαλάκας.
Συνδικαλιστής/Εργατοπατέρας (με καχύποπτο ύφος): "Θα απεργήσεις;"
Χα, έτσι και δε απεργήσεις καπιταλιστικό γουρούνι, σε έχω σημειωμένο στη λίστα μου.
Εν κατακλείδι: ο μόνος λόγος να απεργήσεις ή να μην απεργήσεις είναι ο εξής:
Συμφωνείς ή όχι με τα αιτήματα της απεργίας;
Εντάξει, προσθέτω κι άλλον έναν: συμφωνείς, αλλά υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσεις τη δουλειά σου αν απεργήσεις, οπότε δεν απεργείς.
Όλα τ'άλλα είναι υποκριτικές σαχλαμάρες...αλλά μερικές φορές είναι αστείες. Η ιλαρότητα μπορεί να συγκριθεί μόνο με ατάκες που λέγονται όταν επίκειται αλλαγή κόμματος στην εξουσία και προσπαθούν όλοι να συμπλεύσουν, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ.
"Συμφωνώ ιδεολογικά με τις απεργίες, αλλά συνήθως δεν απεργώ."
Ψηφίζω Αριστερά, βγάζω πύρινους λόγους κατά της ασυδοσίας των εργοδοτών/των τραπεζών/του καπιταλισμού, συγκινούμαι όταν ακούω αγωνιστικές ιστορίες, αλλά αν χρειαστεί πραγματικά να υψώσω το ανάστημά μου στην εξουσία, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Το μόνο που θέλω στ'αλήθεια είναι να είμαι ένα καλό παιδί.
"Δε θα απεργήσω γιατί θέλω να δώσω άλλη μια ευκαιρία στην κυβέρνηση."
Είμαι κομματόσκυλο του χειρίστου είδους.
"Δεν πολυθέλω να απεργήσω, αλλά έχω να ψωνίσω κάτι απο το Πράκτικερ/να πάω κομμωτήριο και με βολεύει". (σημ. το έχει πει άντρας).
Όχι μόνο είμαι χέστης και θέλω να καλύψω τα νώτα μου λέγοντας ότι δε συμφωνώ με την απεργία, παρόλο που θα απεργήσω, αλλά είμαι και τεμπέλης. (Αντίστοιχη ατάκα: "Θέλω να έρθω αλλά θα έχει πολλή κίνηση" ).
"Για πείτε παιδιά, εδώ απεργείτε συνήθως";
Δεν έχω άποψη ούτε προσωπικότητα και δε θέλω να ξεχωρίσω από το κοπάδι.
"Εσύ γιατί απεργείς, για τα 'δίκαια αιτήματά μας'";
Είμαι ενοχλητικός εξυπνάκιας, θεωρώ ότι είμαι καλύτερος από όλο τον κόσμο, μόνο εγώ διαβάζω εφημερίδα και είμαι ενήμερος και θα σε πιάσω στα πράσα τώρα, κακομοίρη, άσχετε τεμπέλη που θέλεις να απεργήσεις κιόλας.
"Πότε έχει απεργία; Αύριο; Αλήθεια; Εσύ θα απεργήσεις; Ναι;;;; Έχεις πάρει την άδεια του Διευθυντή;"
Μόλις τώρα προσγειώθηκα στην Γη από το μικροαστικό μου Έντερπραιζ στην Κηφισιά, όπου η μαμά μου έφτιαχνε γλυκό κουταλιού, ο μπαμπάς μου σκότωνε μπεκάτσες και όταν σουρούπωνε καθόμασταν όλοι μαζί γύρω από το τζάκι και μου λέγανε παραμύθια.
Και τέλος, οι δύο κλασσικές ατάκες:
Αφεντικό: "Μην τολμήσεις να απεργήσεις"!!
Εδώ δε χρειάζεται μετάφραση. Είμαι απλώς μαλάκας.
Συνδικαλιστής/Εργατοπατέρας (με καχύποπτο ύφος): "Θα απεργήσεις;"
Χα, έτσι και δε απεργήσεις καπιταλιστικό γουρούνι, σε έχω σημειωμένο στη λίστα μου.
Εν κατακλείδι: ο μόνος λόγος να απεργήσεις ή να μην απεργήσεις είναι ο εξής:
Συμφωνείς ή όχι με τα αιτήματα της απεργίας;
Εντάξει, προσθέτω κι άλλον έναν: συμφωνείς, αλλά υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χάσεις τη δουλειά σου αν απεργήσεις, οπότε δεν απεργείς.
Όλα τ'άλλα είναι υποκριτικές σαχλαμάρες...αλλά μερικές φορές είναι αστείες. Η ιλαρότητα μπορεί να συγκριθεί μόνο με ατάκες που λέγονται όταν επίκειται αλλαγή κόμματος στην εξουσία και προσπαθούν όλοι να συμπλεύσουν, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου ποστ.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007
Ώρες
Tώρα τρώω από τα έτοιμα... αλλά... δυστυχώς τελευταία δεν υπάρχει έμπνευση. Και όλα αυτά λόγω μιας γελοίας εμμονής που έχω πάθει με τη δουλειά μου.
Τι να γράψω λοιπόν, όχι πάλι τα ίδια. Κάτι παλιό, που είχα γράψει όταν έκανα την πρακτική μου. Τότε βαριόμουνα, τώρα τρέχω, αλλά το συναίσθημα είναι κάπως παρόμοιο.
Τι να γράψω λοιπόν, όχι πάλι τα ίδια. Κάτι παλιό, που είχα γράψει όταν έκανα την πρακτική μου. Τότε βαριόμουνα, τώρα τρέχω, αλλά το συναίσθημα είναι κάπως παρόμοιο.
Πως πέρασαν όλες
αυτές οι ώρες
Xάθηκαν
κοιτάζοντας τους διακόπτες
στους τοίχους
πίνοντας καφέ με γάλα
ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες
βγάζοντας φωτοτυπίες
μετρώντας κρέμες στα ράφια
κρατώντας σημειώσεις
γεμίζοντας ποτήρια με νερό
βάζοντας και βγάζοντας
το σακάκι σου
πλένοντας τα χέρια σου
σκουπίζοντας τα χέρια σου
γράφοντας αναφορές
που κανείς δε θα διαβάσει
Kανείς δε θα στις επιστρέψει
τόσες ώρες
Τρίτη, Νοεμβρίου 20, 2007
Τα κοριτσάκια με τις κάρτες
Τα κοριτσάκια με τις κάρτες φτιάχνουν κάρτες. Είναι κάρτες διαπιστεύσεων και φτιάχνονται αρκετά απλά.
Έχεις μια λίστα με τα άτομα που θέλεις να διαπιστεύσεις. Μπορεί να έχεις μια βάση δεδομένων και μπορεί να έχεις και εκτυπωτή πλαστικών καρτών. Μπορεί όμως να έχεις ένα απλό αρχείο word, ένα πλαστικοποιητή και ένα ψαλίδι.
Αφού κατασκευάσεις την κάρτα πρέπει να την τρυπήσεις με ένα ειδικό διακορευτή και από την τρύπα να περάσεις το κορδονάκι. Μετά -προσοχή γιατί τα κορδονάκια μπλέκονται μεταξύ τους- πρέπει να μοιράσεις τις κάρτες που έφτιαξες με τα χεράκια σου στους διαπιστευμένους. Τους οποίους κυνηγάς για να πάρουν τις κάρτες τους και τους οποίους μετά σβήνεις από λίστες για να ξέρεις ότι έχουν πάρει τις κάρτες τους.
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή βέβαια. Τα κοριτσάκια αυτά όμως δεν είναι και τόσο κοριτσάκια. Είναι κοντά στα 30, έχουν τελειώσει Πανεπιστήμιο, κάποιες έχουν και μεταπτυχιακό, οι περισσότερες έχουν εργασιακή εμπειρία και όλες έχουν περάσει ένα πολύ δύσκολο και αδιάβλητο διαγωνισμό για βρεθούν στις θέσεις που είναι.
Θέσεις που υποτίθεται ότι προορίζονται για 'στελέχη του δημοσίου τομέα'. Στελέχη που κόβουν κάρτες, που κοιμούνται σε άθλια ξενοδοχεία όταν χρειαστεί, που κλείνουν εισιτήρια για δημοσιογράφους, που ανοίγουν πόρτες στα συνέδρια, που κάνουν αποκλειστικά διεκπεραιωτική, χειρωνακτική και γραμματειακή εργασία, η οποία όπως προείπα δεν είναι ντροπή, αλλά σίγουρα δε χρειάζεται να έχεις βγάλει τα μάτια σου στο διάβασμα για να την κάνεις.
Κι όμως τα κοριτσάκια με τις κάρτες υπομένουν αγόγγυστα. Σαν καλά ρομποτάκια κάνουν τη δουλειά που τους έχει ανατεθεί γιατί 'το είπε ο διευθυντής' και 'αυτή είναι η δουλειά μας'. Αυτή είναι η δουλειά μας, φυσικά, αφού κανείς δε διαμαρτύρεται. Κάποιες μάλιστα είναι και αρκετά ευχαριστημένες με τα σημαντικά αυτά καθήκοντα. Σε κοιτάνε με τεράστια μάτια και αν απεργείς η μοναδική τους απορία είναι αν έχεις πάρει την άδεια του διευθυντή.
Μόνο μερικές οργισμένες ψαλιδιές στην κάρτα διαπίστευσης προδίδουν κάποια εσωτερική αναταραχή.
Έχεις μια λίστα με τα άτομα που θέλεις να διαπιστεύσεις. Μπορεί να έχεις μια βάση δεδομένων και μπορεί να έχεις και εκτυπωτή πλαστικών καρτών. Μπορεί όμως να έχεις ένα απλό αρχείο word, ένα πλαστικοποιητή και ένα ψαλίδι.
Αφού κατασκευάσεις την κάρτα πρέπει να την τρυπήσεις με ένα ειδικό διακορευτή και από την τρύπα να περάσεις το κορδονάκι. Μετά -προσοχή γιατί τα κορδονάκια μπλέκονται μεταξύ τους- πρέπει να μοιράσεις τις κάρτες που έφτιαξες με τα χεράκια σου στους διαπιστευμένους. Τους οποίους κυνηγάς για να πάρουν τις κάρτες τους και τους οποίους μετά σβήνεις από λίστες για να ξέρεις ότι έχουν πάρει τις κάρτες τους.
Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή βέβαια. Τα κοριτσάκια αυτά όμως δεν είναι και τόσο κοριτσάκια. Είναι κοντά στα 30, έχουν τελειώσει Πανεπιστήμιο, κάποιες έχουν και μεταπτυχιακό, οι περισσότερες έχουν εργασιακή εμπειρία και όλες έχουν περάσει ένα πολύ δύσκολο και αδιάβλητο διαγωνισμό για βρεθούν στις θέσεις που είναι.
Θέσεις που υποτίθεται ότι προορίζονται για 'στελέχη του δημοσίου τομέα'. Στελέχη που κόβουν κάρτες, που κοιμούνται σε άθλια ξενοδοχεία όταν χρειαστεί, που κλείνουν εισιτήρια για δημοσιογράφους, που ανοίγουν πόρτες στα συνέδρια, που κάνουν αποκλειστικά διεκπεραιωτική, χειρωνακτική και γραμματειακή εργασία, η οποία όπως προείπα δεν είναι ντροπή, αλλά σίγουρα δε χρειάζεται να έχεις βγάλει τα μάτια σου στο διάβασμα για να την κάνεις.
Κι όμως τα κοριτσάκια με τις κάρτες υπομένουν αγόγγυστα. Σαν καλά ρομποτάκια κάνουν τη δουλειά που τους έχει ανατεθεί γιατί 'το είπε ο διευθυντής' και 'αυτή είναι η δουλειά μας'. Αυτή είναι η δουλειά μας, φυσικά, αφού κανείς δε διαμαρτύρεται. Κάποιες μάλιστα είναι και αρκετά ευχαριστημένες με τα σημαντικά αυτά καθήκοντα. Σε κοιτάνε με τεράστια μάτια και αν απεργείς η μοναδική τους απορία είναι αν έχεις πάρει την άδεια του διευθυντή.
Μόνο μερικές οργισμένες ψαλιδιές στην κάρτα διαπίστευσης προδίδουν κάποια εσωτερική αναταραχή.
Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2007
Σλουρπ
Το γλύψιμο πολλοί αγάπησαν, το γλύφτη κανείς. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το γλύφτη, ειδικά όταν είναι συνάδελφός σου στη δουλειά.
Καταρχάς πετάγεται συνέχεια, είτε επειδή περνάει ο γενικός (και "πρέπει να σηκωνόμαστε όταν περνάει ο γενικός" -άκουσον άκουσον) είτε επειδή χτυπάει το τηλέφωνο του προϊσταμένου και πρέπει αυτός να το σηκώσει πρώτος, με αποτέλεσμα να τον έχεις συνέχεια στο ακουστικό και στο οπτικό πεδίο και να σου χαλάει την αισθητική, υπενθυμίζοντάς σου τη γλοιώδη του ύπαρξη.
Δεύτερον είναι διπρόσωπος. Δεν ξέρω αν το κάνει συνειδητά, ή αν είναι μια έμφυτη τάση του να επικροτεί την εξουσία, αλλά όποτε βρει την ευκαιρία να κολακέψει κάποιον σημαντικό σε δημόσια συζήτηση, θα το κάνει, άσχετο αν σε διαπροσωπικές συζητήσεις τον έχει θάψει ασύστολα. Εντάξει, δεν είπαμε να θάβεις και τον προϊστάμενό σου σε όλον τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί από εκεί που σε μένα τον περιγράφεις ως μηδενικό, σε άλλους να τον περιγράφεις ως ιδιαίτερα αξιόλογο στέλεχος... Μη πεις τίποτε βρε αδελφέ.
Τρίτον ιδρώνει και αγχώνεται. Είναι χαρακτηριστικό του γλύφτη αυτό, ειδικά όταν είναι παρόντες ανώτεροί του. Δεν μπορεί να κρύψει την λαχτάρα του να είναι αρεστός στην εξουσία. Αυτή η λαχτάρα μετατρέπεται σε κιλά ιδρώτα και σε αγωνιώδεις ερωτήσεις του τύπου "μείνατε ευχαριστημένος από την οργάνωση;". Ακόμα μια φάση που σου χαλάει την αισθητική.
Τέταρτον ο γλύφτης δεν έχει άποψη για τη δουλειά του. Αν είχε άποψη, θα συγκρουόταν με το αφεντικό του και αυτό είναι αντίθετο προς τη φύση του. Ότι είναι καλό για το αφεντικό είναι καλό και γι'αυτόν. Δεν πρόκειται να αντιδράσει σε τίποτα και δεν πρόκειται να διεκδικήσει τίποτα -άμεσα τουλάχιστον.
Πέμπτον και χειρότερο, πηγαίνει μπροστά. Αν είναι έστω και στοιχειωδώς ικανός, θα ανταμειφθεί για το γλύψιμό του. Μια μικρή ικανοποίηση για όσους πρέπει να υποστούν την παρουσία του -και ίσως την επαγγελματική άνοδό του, είναι ότι όλοι (εκτός από κάποιους λυκόφιλους που έχει -οι οποίοι αλλάζουν και ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων), ακόμα και αυτοί που τον έχουν προωθήσει, έχουν καταλάβει τι είναι.
Καταρχάς πετάγεται συνέχεια, είτε επειδή περνάει ο γενικός (και "πρέπει να σηκωνόμαστε όταν περνάει ο γενικός" -άκουσον άκουσον) είτε επειδή χτυπάει το τηλέφωνο του προϊσταμένου και πρέπει αυτός να το σηκώσει πρώτος, με αποτέλεσμα να τον έχεις συνέχεια στο ακουστικό και στο οπτικό πεδίο και να σου χαλάει την αισθητική, υπενθυμίζοντάς σου τη γλοιώδη του ύπαρξη.
Δεύτερον είναι διπρόσωπος. Δεν ξέρω αν το κάνει συνειδητά, ή αν είναι μια έμφυτη τάση του να επικροτεί την εξουσία, αλλά όποτε βρει την ευκαιρία να κολακέψει κάποιον σημαντικό σε δημόσια συζήτηση, θα το κάνει, άσχετο αν σε διαπροσωπικές συζητήσεις τον έχει θάψει ασύστολα. Εντάξει, δεν είπαμε να θάβεις και τον προϊστάμενό σου σε όλον τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί από εκεί που σε μένα τον περιγράφεις ως μηδενικό, σε άλλους να τον περιγράφεις ως ιδιαίτερα αξιόλογο στέλεχος... Μη πεις τίποτε βρε αδελφέ.
Τρίτον ιδρώνει και αγχώνεται. Είναι χαρακτηριστικό του γλύφτη αυτό, ειδικά όταν είναι παρόντες ανώτεροί του. Δεν μπορεί να κρύψει την λαχτάρα του να είναι αρεστός στην εξουσία. Αυτή η λαχτάρα μετατρέπεται σε κιλά ιδρώτα και σε αγωνιώδεις ερωτήσεις του τύπου "μείνατε ευχαριστημένος από την οργάνωση;". Ακόμα μια φάση που σου χαλάει την αισθητική.
Τέταρτον ο γλύφτης δεν έχει άποψη για τη δουλειά του. Αν είχε άποψη, θα συγκρουόταν με το αφεντικό του και αυτό είναι αντίθετο προς τη φύση του. Ότι είναι καλό για το αφεντικό είναι καλό και γι'αυτόν. Δεν πρόκειται να αντιδράσει σε τίποτα και δεν πρόκειται να διεκδικήσει τίποτα -άμεσα τουλάχιστον.
Πέμπτον και χειρότερο, πηγαίνει μπροστά. Αν είναι έστω και στοιχειωδώς ικανός, θα ανταμειφθεί για το γλύψιμό του. Μια μικρή ικανοποίηση για όσους πρέπει να υποστούν την παρουσία του -και ίσως την επαγγελματική άνοδό του, είναι ότι όλοι (εκτός από κάποιους λυκόφιλους που έχει -οι οποίοι αλλάζουν και ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων), ακόμα και αυτοί που τον έχουν προωθήσει, έχουν καταλάβει τι είναι.
Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2007
(no) Revenge
Κάποιος φιλόσοφος είχε πει "η μοναχική στιγμή της τελικής ανάλυσης δεν έρχεται ποτέ".
Βαδίζοντας στον τόπο της τελικής αναμέτρησης, της στιγμής που θα πάρεις την εκδίκησή σου, νιώθεις έξαψη. Πας οπλισμένος σαν αστακός και έχεις ακονίσει πολύ καλά όλα τα όπλα σου. Αυτή τη φορά θα βγεις νικητής, σε φαντάζεσαι να προβάλεις θριαμβευτής μέσα από αόριστα σύννεφα. Νιώθεις κούραση, ένα αναψοκοκκινισμα πίσω από τα αυτιά σου και ένα τρέμουλο στα χέρια σου. Είσαι όμως αποφασισμένος. Τα έχεις προβάρει όλα άπειρες φορές στο μυαλό σου. Αυτά που θα πεις τώρα που είσαι δυνατός, τα φαρμακερά σχόλια που μπορείς πια να αντιγυρίσεις. Πως θα πάρεις πίσω δύο χρόνια υποτίμησης μέσα σε μια βραδιά; Μπορείς να το κάνεις, τώρα είναι η ευκαιρία σου. Ελπίζεις και φοβάσαι ότι θα σου δοθεί η ευκαιρία να αποδείξεις ότι δεν είσαι πια το θύμα που ήσουν τότε.
Και τι γίνεται; Η ευκαιρία δεν έρχεται ποτέ. Ο πρώην εχθρός είναι εκεί. Δεν έγινε ξαφνικά καλός, είναι το ίδιο εξουσιομανές σαδιστικό ανθρωπάκι που ήταν πάντα. Αλλά για κάποιο λόγο δε σου επιτίθεται. Ούτε εσύ τον προκαλείς. Είναι όλα πολιτισμένα, δύο παλιοί συνάδελφοι. Είναι παρανοϊκό: σχεδόν αναπολείτε στιγμές από το παρελθόν. Παίζεις με ψυχραιμία το ρόλο σου στην κωμωδία. Δεν έχεις όρεξη πιά. Η συνάντηση που έτρεμες, συμβαίνει και είναι απολύτως βαρετή. Καμία δικαίωση, καμία κάθαρση, καμία εκδίκηση. Ένα τίποτα, όπως τα δύο εκείνα χρόνια που σαπίζουν κάπου στο μυαλό σου.
Βαδίζοντας στον τόπο της τελικής αναμέτρησης, της στιγμής που θα πάρεις την εκδίκησή σου, νιώθεις έξαψη. Πας οπλισμένος σαν αστακός και έχεις ακονίσει πολύ καλά όλα τα όπλα σου. Αυτή τη φορά θα βγεις νικητής, σε φαντάζεσαι να προβάλεις θριαμβευτής μέσα από αόριστα σύννεφα. Νιώθεις κούραση, ένα αναψοκοκκινισμα πίσω από τα αυτιά σου και ένα τρέμουλο στα χέρια σου. Είσαι όμως αποφασισμένος. Τα έχεις προβάρει όλα άπειρες φορές στο μυαλό σου. Αυτά που θα πεις τώρα που είσαι δυνατός, τα φαρμακερά σχόλια που μπορείς πια να αντιγυρίσεις. Πως θα πάρεις πίσω δύο χρόνια υποτίμησης μέσα σε μια βραδιά; Μπορείς να το κάνεις, τώρα είναι η ευκαιρία σου. Ελπίζεις και φοβάσαι ότι θα σου δοθεί η ευκαιρία να αποδείξεις ότι δεν είσαι πια το θύμα που ήσουν τότε.
Και τι γίνεται; Η ευκαιρία δεν έρχεται ποτέ. Ο πρώην εχθρός είναι εκεί. Δεν έγινε ξαφνικά καλός, είναι το ίδιο εξουσιομανές σαδιστικό ανθρωπάκι που ήταν πάντα. Αλλά για κάποιο λόγο δε σου επιτίθεται. Ούτε εσύ τον προκαλείς. Είναι όλα πολιτισμένα, δύο παλιοί συνάδελφοι. Είναι παρανοϊκό: σχεδόν αναπολείτε στιγμές από το παρελθόν. Παίζεις με ψυχραιμία το ρόλο σου στην κωμωδία. Δεν έχεις όρεξη πιά. Η συνάντηση που έτρεμες, συμβαίνει και είναι απολύτως βαρετή. Καμία δικαίωση, καμία κάθαρση, καμία εκδίκηση. Ένα τίποτα, όπως τα δύο εκείνα χρόνια που σαπίζουν κάπου στο μυαλό σου.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 16, 2007
Εργασία και χαρά
Ξαναγυρνώντας στη δουλειά μετά από ένα ωραίο (;) φοιτητικό διάλειμμα θυμήθηκα ξανά γιατί δε μου αρέσει η δουλειά και πλέον απορρίπτω μετά βδελυγμίας όσα έλεγα πριν από μερικούς μήνες, δηλαδή ότι βαρέθηκα να διαβάζω, να γράφω εργασίες και να δίνω εξετάσεις. Διάβασμα και πάλι διάβασμα, αν η μόνη άλλη επιλογή που έχεις είναι η δουλειά.
Δεν αντέχω τη δουλειά στο γραφείο γιατί πρώτον πρέπει να ντύνομαι σαν άνθρωπος κάθε πρωί (ναι, καταβάλλω τρομερή προσπάθεια γι'αυτό) και γιατί δεύτερον πρέπει να συναναστρέφομαι άλλους ανθρώπους. Μου φαίνεται έως και παρανοϊκό να κάθομαι σε ένα γραφείο και να δουλεύω, να κάνω τηλέφωνα, γενικότερα να υπάρχω με άλλους 5 ξένους γύρω μου. Όσο καλοί και χρυσοί να είναι, δεν παύουν να είναι άλλοι άνθρωποι, με τα ελαττώματά τους και τις παραξενιές τους. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δηλαδή που μετά από κάποιο διάστημα αναγκαστικής συνύπαρξης είναι τόσο συμπαθητικά όσο η βρύση που στάζει μονότονα το βράδυ και δε σ'αφήνει να κοιμηθείς, βαριέσαι όμως να σηκωθείς να την κλείσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορείς να κλείσεις τη βρύση και το νερό στάζει και πάνω σου. Μιλάμε για το μαρτύριο της σταγόνας δηλαδή.
Κάποιες μέρες κυλάνε σχετικά ανώδυνα, αλλά κάποιες άλλες νιώθεις ότι και μόνο ο ήχος των δακτύλων τους στο πληκτρολόγιο σου γανώνει το μυαλό. Όλοι οι μανιερισμοί τους, που χτες μπορεί να τους έβρισκες και χαριτωμένους, σήμερα σου φαίνονται αβάσταχτα ενοχλητικοί. Είναι όπως η ατάκα από το War of the Roses, απάντηση της γυναίκας στην ερώτηση του συζύγου της γιατί θέλει διαζύγιο: "Because. When I watch you eat. When I see you asleep. When I look at you lately, I just want to smash your face in."
Κάποιες μέρες κυλάνε σχετικά ανώδυνα, αλλά κάποιες άλλες νιώθεις ότι και μόνο ο ήχος των δακτύλων τους στο πληκτρολόγιο σου γανώνει το μυαλό. Όλοι οι μανιερισμοί τους, που χτες μπορεί να τους έβρισκες και χαριτωμένους, σήμερα σου φαίνονται αβάσταχτα ενοχλητικοί. Είναι όπως η ατάκα από το War of the Roses, απάντηση της γυναίκας στην ερώτηση του συζύγου της γιατί θέλει διαζύγιο: "Because. When I watch you eat. When I see you asleep. When I look at you lately, I just want to smash your face in."
Κάπως έτσι. Ο ένας μιλάει πολύ δυνατά στο τηλέφωνο. Η άλλη θέλει να μου επισημάνει ότι είναι λάθος να λέμε USB τα φλασάκια, γιατί το USB είναι ουσιαστικά η υποδοχή και όχι το φλασάκι το ίδιο. Μεγάλη ανακάλυψη κι αυτή, αλλά τα έχω ξαναπεί για τους ξερόλες. Η παράλλη είναι στον κόσμο της και ρωτάει συνέχεια ως νέος Σπύρος Παπαδόπουλος στους Απαράδεκτους : τι έγινε παιδιά, για ποιό θέμα μιλάτε;
Αυτή η τελευταία είμαι εγώ, δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από τους εκνευριστικούς ανθρώπους. Γιατί στη δουλειά, όλοι οι άνθρωποι γίνονται εκνευριστικοί.
Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006
Αηδία
Η πιο αηδιαστική έκφραση που έχω ακούσει ποτέ μου, ειπώθηκε στη δουλειά (που αλλού), από έναν σιχαμένο τύπο. Ο τύπος αυτός είναι ψηλός, εύσωμος, βλογιοκομμένος, με μονίμως λιγδιασμένο δέρμα και μαλλιά, χοντρά χείλη και νομίζει ότι είναι πολύ σημαντικός και έξυπνος. Μιλούσε λοιπόν σε μια συνάντηση στη δουλειά και λέει: "Να ολοκληρώσω μια στιγμή". Ως εδώ όλα καλά έτσι; Κοντοστέκεται λοιπόν και με ένα αχνό μειδίαμα προσθέτει: "μην ανησυχείτε, δε θα λερώσω". Στην αρχή απόρησα, δε θα λερώσει, τι; Και μετά κατάλαβα... Προσπάθησα να δείξω τη δυσαρέσκεια μου επιστρετεύοντας την πιο στραβωμένη γκριμάτσα που διαθέτω στο ρεπερτόριό μου, αλλά πέρασε απαρατήρητη. Η εικόνα πάντως που μου δημιούργησε αυτή η υπέροχη έκφραση, δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Θα τον φαντάζομαι αιωνίως να ολοκληρώνει -κατόπιν επίπονου αυνανισμού- και να λερώνει τα χαρτιά που είναι μπροστά του στο τραπέζι.
Τρίτη, Οκτωβρίου 10, 2006
The world is a stage
…and I am standing here with emptiness all around, όπως λέει και το γνωστό αγαπημένο τραγούδι.
Σε μια εβδομάδα από τώρα πρέπει να παρουσιάσω μια εργασία μου. Θα είμαι μόνη σε ένα δωμάτιο με τρεις εξεταστές, οι οποίοι υποτίθεται ότι μετά την παρουσίαση θα μου κάνουν και ερωτήσεις για την εργασία μου.
Δεν υπάρχει τίποτα που να σιχαίνομαι περισσότερο από τις παρουσιάσεις. Εντάξει, ίσως τις κατσαρίδες. Αλλά ακόμα και αυτές αντιμετωπίζονται κάπως, από τις παρουσιάσεις δεν γλιτώνεις με τίποτα. Όσες και να κάνεις, μπορεί στην πορεία να βελτιώσεις τα λεγόμενα presentation skills, αλλά από το άγχος δεν ξεφεύγεις με τίποτα.
Ακόμα και αυτή η παρουσίαση, που ουσιαστικά δεν έχει καμία σημασία και δεν θα καθορίσει τίποτα για το μέλλον μου, μου προκαλεί τρόμο. Ξυπνάω ξαφνικά το βράδυ με ορθάνοιχτα τα μάτια (ακριβώς όπως στα θρίλερ) επειδή σκέφτηκα ότι έχω ξεχάσει κάτι, ότι ίσως κάποια νούμερα δεν είναι σωστά, ότι θα με ρωτήσουν κάτι που δεν ξέρω και κοινώς ότι θα γίνω ρεζίλι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ίσως ακριβώς το γεγονός ότι το όλο πράγμα δεν έχει καμία σημασία να μου προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο εκνευρισμό. Ότι θα πρέπει να υποστώ μια παρωδία ακαδημαϊκής διαδικασίας, από ανθρώπους που δεν είναι καν καθηγητές σε κάποιο Πανεπιστήμιο, προκειμένου απλώς να τηρηθούν κάποια προσχήματα. Γιατί πάνω απ’όλα, είναι το φαίνεσθε.
Μέχρι να έρθει αυτή η καταραμένη στιγμή, είμαι εντελώς ανίκανη για οποιαδήποτε δραστηριότητα, πέρα από το να κάνω πρόβες και να βλέπω τηλεόραση. Μιλάμε για πολλή τηλεόραση, μέχρι και «Δύο μέρες μόνο» είδα χθες. Τι άλλο θα επακολουθήσει Θεέ μου;
Θα μπορούσα να πάω ένα ταξίδι γιατί έχω μια εβδομάδα καιρό, αλλά για κάποιο ακαθόριστο λόγο, νιώθω ότι δεν μπορώ. Ότι δεν πρέπει.
Το παρήγορο είναι βέβαια ότι οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν ακριβώς έτσι πριν από μια παρουσίαση. Μου είχε πει ένας καθηγητής Πανεπιστημίου ότι του προκαλούν τέτοιο άγχος, που σε ένα διεθνές συνέδριο, είχε κάνει λάθος την πρωτεύουσα μιας αφρικάνικης χώρας. Εντάξει, του λέω εγώ, συμβαίνουν αυτά. Ναι, μου λέει αυτός, αλλά είμαι καθηγητής Γεωγραφίας. Ουπς.
Αφού όλοι νιώθουμε έτσι, γιατί δεν καταργούμε τις παρουσιάσεις; Αν συμμετείχα ποτέ σε κάποιο κίνημα, πέρα από αυτό για την «προστασία των δικαιωμάτων των επιβαινόντων σε ταξί» (φανταστικό – θα ήθελα να το δημιουργήσω, αλλά φευ), θα ήταν η «επαναστατική κίνηση για απελευθέρωση από τις παρουσιάσεις».
ΕΚΑΠ. ΟΛΕ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)