Tell me, who made you...

the center of the universe??????



Η Laure Mvula είναι υποψήφια για Mercury με τον πολύ ωραίο δίσκο της "Sing to the moon"

to crash the critic saying / is it right or is it wrong

Το τί συμβαίνει ακριβώς στο μυαλό της Lady Gaga είναι παντελώς άγνωστο...O mainstream τύπος έχει μια σχέση αγάπης/μίσους με την τραγουδίστρια. Στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ είναι σπάνιο να διαβάσεις μια σοβαρή άποψη. Τα περισσότερα δημοσιεύματα μιλάνε για κατασκεύασμα των εταιριών, για μια τραγουδίστρια που προκαλεί για να προκαλέσει, που είναι απελπισμένη για προσοχή και χρησιμοποιεί το σώμα της για να εξιτάρει, και άλλα τέτοια μισογυνιστικά κλασικα εικονογραφημένα. Τα αμερικάνικα ΜΜΕ που την ξέρουν λίγο καλύτερα δίνουν έμφαση σαν κριτική στο ότι είναι στυλ χωρίς ουσία, ότι είναι ψεύτικη και δήθεν, σε αντίθεση με άλλες ποπ σταρ που δεν υποκρίνονται ότι είναι κάτι σημαντικό, όπως π.χ. η Katy Perry. Θα έλεγα ότι σαν φαν της Lady Gaga, αυτή η κριτική μου φαίνεται πιο έγκυρη, γιατί η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια ασυνέπεια μεταξύ της διακυρηγμένης πρόθεσής της να κάνει υψηλή τέχνη και των τραγουδιών της που (θέλουν να) είναι καρά mainstream και εμπορικά. Από την άλλη δεν με πειράζει ότι μια τραγουδίστρια παίζει με διάφορα εικαστικά στυλ έστω κι αν το κάνει εντελώς επιφανειακά, ή δεν αποκλείω η Lady Gaga να έχει ένα Messiah complex και να πιστεύει ότι φέρνει υψηλή τέχνη στις μάζες. Αν είχατε γνωρίσει Little Monsters πάντως, θα βλέπατε ότι δεν έχει αποτύχει σε αυτό. Πολλά νέα παιδιά εκφράζονται καλλιτεχνικά και εμπνέονται από τα κουστούμια και τα βίντεο της Γκάγκα, κάτι που η ίδια ενθαρρύνει.

Εμένα μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα ψάξει και πολύ, απλά μου άρεσαν το Let's Dance και το Poker Face σαν χορευτικά τραγούδια. Από περιέργεια πήγα σε μια συναυλία της στη Μαρδίτη  πριν τρία χρόνια και εκεί έγινα φαν. Ποιός θα το έλεγε αυτό το κατασκεύασμα των εταιριών, το στυλ χωρίς ουσία κλπ, θα κέρδιζε κάποιαν ορκισμένη indie rock (και hard rock) φαν με τη μουσική της; Δεν το περίμενα, αλλά μου άρεσαν και άλλα τραγούδια της, πραγματικά όμως, τα τραγούδια. Οχι τα σκηνικά, όχι τα κουστούμια, τα τραγούδια.  Μου άρεσε πολυ και η φωνή της, εντυπωσιαστηκα που έπαιζε πιάνο (γιατί βέβαια οι γυναίκες ποπ σταρ υποτίθεται ότι απλά τραγουδάνε σαν παπαγάλοι τραγούδια άλλων, έτσι δεν είναι;). Είχε μια πολύ blues εκτέλεση ενός τραγουδιού της που λέγεται Teeth, και πραγματικά δεν πίστευα ότι μια ποπ τραγουδίστρια είχε ένα ολόκληρο στάδιο να κρατάει την ανάσα του με απλά μια ηλεκτρική κιθάρα και αυτή να ουρλιάζει "show me your teeth".

Τι έγινε μετά; Πήρα το Fame Monster και μου άρεσε πολύ. Μετά βγήκε το Born this Way, το οποίο επίσης μου άρεσε, αλλά λιγότερο. Το θέμα είναι ότι ναι, δεν νομίζω ότι η Gaga είναι μουσική αγία, προφανώς έχει το self-promotion και το self-adoration στο αίμα της. Από την άλλη, ποιός σταρ δεν το έχει;; Δεν γίνεται να γίνεις σταρ αν δεν το έχεις, πολύ απλα, για να μη κοροϊδευόμαστε. Και οι Beatles το είχανε και οι Led Zeppelin και ο David Bowie (όχι η Gaga δεν έχει βγάλει ακόμα τραγούδια εξίσου καλά με τους παραπάνω, απλά επισημαίνω ότι πρέπει να σου αρέσει πολύ να εκτίθεσαι για να γίνεις σταρ, ακόμα και ροκ σταρ, τέλος). Είναι άδικο να επισημαίνουμε αυτό το χαρακτηριστικό σε γυναίκες ποπ σταρ μόνο. Ουτε πιστεύω ότι είναι μουσική ιδιοφυία. Είναι όμως απίστευτα ταλαντούχα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί τουτου. Σαν τραγουδίστρια και χορεύτρια είναι σίγουρα καλύτερη από Madonna (Θε μου ΄σχώρα με). Εχει φοβερή φωνή, γράφει ωραία τραγούδια, χορεύει πολύ καλά και έχει και μια πρωτοφανή αντίληψη για το pop zeitgeist.

Για μένα η καλύτερη της στιγμή ήταν αυτή:



Αριστούργημα. Ελπίζω να κάνει και άλλα τόσο καλά πράγματα. Και για να επιστρέψω στον τίτλο του ποστ, το "I wait for you to bang the gong / to crash the critic saying/ is it right or is it wrong, είναι στίχος από το τελευταίο της τραγούδι, το Applause. Το τραγούδι δεν με συγκλόνισε, για να είμαι ειλικρινής. Αλλά είναι καλό. Διάβασα κριτικές για τους στίχους ότι είναι self-aggrandazing (όπου self εκεί και η Gaga), και ότι ζητάει από τους φαν της να την λατρέψουν χωρίς κριτική, ένα μουσικό "πίστευε και μη ερεύνα". Θα διαφωνήσω όμως. Νομίζω ότι στο Applause η Gaga απλά εκφράζει την επιθυμία κάθε καλλιτέχη να έχει απήχηση το έργο του. Οποιος μιλάει για "τέχνη για την τέχνη" νομίζω κάνει λάθος. Οσοι δημιουργούν κάτι απευθύνονται σε κάποιον. Αλλιώς έφτιαχναν κάτι για  να ξεχαρμανιάσουν, ένα τραγούδι, ένα ποιημα, έναν πίνακα, οτιδήποτε, και μετά θα το έκαιγαν. Οι καλλιτέχνες, ειδικά αυτοί των performing arts, φυσικά και ζουν για το χειροκρότημα. Οχι με μια δουλική έννοια, ότι θα έκαναν τα πάντα για ένα χειροκρότημα... αλλά τρέφονται από αυτό.

Και όσο για τον κριτικό (to crash the critic) τι να τον κάνουμε;; Εγώ ως music nerd ήμουν πραγματικά σκλάβος των κριτικών. Επαιρνα το Ποπ και Ροκ και ότι είχε 4 ή 5 αστέρια και μια ενδιαφέρουσα κριτική προσπαθούσα να το αγοράσω (δεν υπήρχε ίντερνετ τότε..). Μέχρι δίσκο των Prong είχα αγοράσει. Ο,τι έλεγε ο Πετρίδης ότι ήταν καλό το άκουγα με προσοχή (αυτό ισχεί ακόμα!). Είναι κακό αυτό; Οχι  βέβαια, πολλά πράγματα που έγιναν αγαπημένα μου τα έμαθα από κριτικούς. Και σε πολλά επέμεινα πολυ για να τα καταλάβω και τελικά ανταμοίφθηκα. Οχι δηλαδή το Whole Lotta Love όταν το άκουγα στα ακουστικά μου και ήμουν 14, νομίζετε ότι καταλάβαινα τι συνέβαινε;; Δεν καταλάβαινα, και μπορεί  να το είχα παρατήσει γιατί ηταν πολύ περιεργο για μένα (αυτή η κιθάρα που πήγαινε πέρα δώθε στα αυτιά μου... και οι περιεργες φωνές), αν δεν ήταν για τις κριτικές που είχα διαβάσει (και για το ότι είχα δει 'βίντεο' των Led Zeppelin στο ΜΤV, είχα δει δηλαδή πως ήταν ο Robert Plant όταν ήταν 20.. ). Οι κριτικές είναι σημαντικές λοιπόν, βέβαια. Αλλά ακόμα σημαντικότερο είναι, αφού έχεις διαβάσεις τις κριτικές και έχεις ακούσει πολλά και διάφορα, να σχηματίσεις το δικό σου κριτήριο. Και πολλές φορές η κριτική έχει πέσει έξω... για να πουμε για ένα είδωλο της Gaga (και δικό μου, και δικό μου!!) ο Bowie δεν είχε πάντα την κριτική αποδοχή που έχει τώρα, που έχει γίνει σχεδόν σαν patron saint της βρετανικής μουσικής.  Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα. Οποτε λοιπον, δεν έχει εντελώς άδικο η Gaga όταν θέλει τους φανς να συνθλίψουν τον κριτικό. Με την έννοια, καλή και η επαγγελματική κριτική, αλλά ακόμα καλύτερη η γνώμη σου. Αφού έχεις διαβάσει και κριτικές βέβαια (λέω εγώ...αλλά εγώ είμαι φυτό μη με ακούτε...).

Other Switchblades no. 2: Strawberry Switchblades

Αρκετά πιό γλυκές από τις Switchblade Symphony, όπως φαίνεται και από το ονομά τους. Αυτές τις έμαθα όταν κάποιος μουσικοφιλος μπλόγκερ με ρώτησε αν τις έχω ακούσει, λόγω ονόματος. Pop-punk, ιδιότροπο, χαρούμενο και έξυπνο. Κρίμα που έβγαλαν μόνο έναν δίσκο δεν είχαν συνέχεια, αν και φαίνεται να γνωρίζουν δόξες στο youtube.

Strawberry Switchblade was a female pop rock band formed in Scotland in 1981 by Jill Bryson and Rose McDowall, best known for their song "Since Yesterday" in 1985.



Τhey attained little more than the unenviable title of one-hit wonders, when all subsequent releases to "Since Yesterday" failed to reach the Top 50 in the UK Singles Chart. In order to pay their tax bills, the band recorded two singles solely for the Japanese market. By early 1986, the group disbanded.



Μου αρέσει πολύ η εμφάνισή τους, κάτι σαν Kate Bush meets Madonna meets Susie. Τρελοβρετανίδες όπως θα λέγαμε παλιότερα (ή ίσως λέμε ακόμα).

Gaggle / Κοπάδι (χηνών)

Εικοσιδυομελής γυναικεία "art choir". 'Ονειρο ή εφιάλτης; Κάτι και από τα δύο, όπως φαίνεται.



Μόνο με φωνητικά και ντραμς (και ακόμα καλύτερα):

Other Switchblades no.1: Switchblade Symphony

Δεν τις ήξερα καθόλου. Τις ανακάλυψα τελείως τυχαία, από κάποιον φίλο που είχε ανεβάσει το βίντεο στο facebook. Νομίζω είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ στο facebook, και ένας από τους λόγους που τελικά δεν
έσβησα τον λογαριασμό μου. Συνεχίστε να ανεβάζετε βίντεο παιδιά.
Λίγο disturbing, αλλά καλο τραγούδι το Clown. Ωραίος ο ρυθμός στο συνθεσάιζερ. Αν ήμουν goth, θα ήταν ύμνος -φαντάζομαι.



Κι άλλο ένα για να φτιάξουμε ατμόσφαιρα...



Σύμφωνα με τη Wikipedia, "the band's name refers to the result of cutting up elements of classical music to mix them with harder sounds".

youtube killed the (...) star

Υποσχέθηκα ότι θα έγραφα ένα κανονικό ποστ, αντί να βάζω τραγούδια από το youtube, και το κανονικό μου ποστ θα είναι για το youtube.

Πιστεύω ότι το youtube θα είναι η επόμενη επανάσταση στο πως ακούμε μουσική. Ισως θα είναι και μεγαλύτερη επανάσταση από το mp3 downloading/sharing. Δεν ξέρω πως θα γίνει και τι θα σημάνει ακριβώς αυτό: το γεγονός είναι ότι αυτή τη στιγμή, το youtube είναι το πιο μεγάλο και προσβάσιμο jukebox του κόσμου. Ο κόσμος δεν χρησιμοποιεί το youtube μόνο για να βλέπει βίντεο, αλλά και για να ακούει τραγούδια, απόδειξη το ότι πολλά τραγούδια είναι ανεβασμένα χωρίς να υπάρχει καν βίντεο, ή με αυτοσχέδιο βίντεο. Εξάλλου είναι πολύ πιο απλό και γρήγορο, όταν θες να ακούσεις κάτι, απο το να το ψάξεις στο ίντερνετ και να το κατεβάσεις, ή ακόμα-ακόμα και να το ψάξεις στον δικό σου υπολογιστή να το βρείς, να μπεις στο youtube και να δακτυλογραφήσεις το όνομα του τραγουδιού. Επιπλεόν, και δεν ξέρω αν αυτό ειναι δική μου μόνο ιδιαιτερότητα (λόγω γενιάς MTV) καινούρια/άγνωστα τραγούδια ακούγονται πιο εύκολα όταν τα συνοδεύει και εικόνα. Να μην αναφέρω και τα άπειρα live ή τις τηλεοπτικές εμφανίσεις μουσικών που υπάρχουν στο youtube.

Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει το μέλλον καθώς η εικόνα και ο ήχος στο youtube θα βελτιώνονται, οι ταχύτητες θα αυξάνονται και ο κόσμος θα ανεβάζει όλο και περισσότερα τραγούδια. Ισως να μη γίνει ποτέ ο πρωταρχικός τρόπος να ακούμε μουσική, αλλά σίγουρα θα γίνει η κατεξοχήν πύλη για την πρώτη επαφή με όλα τα μουσικά πράγματα.

Σε πολλά μέρη που παίζεται μουσική ημι-ανεπίσημα (στο γραφείο, σε μικρά μπαρ, φαγάδικα κλπ) ο αυτοσχέδιος dj παίζει πλέον μουσική όχι από αρχείο που έχει στον υπολογιστή, αλλά κατευθείαν από το youtube. Τέλος, η πρώτη κίνηση των περισσότερων από εμάς, όταν μαθαίνουμε για ένα νέο συγκρότημα, είναι να μπούμε στο youtube και να ψάξουμε κάποιο βίντεο. Αντε, ίσως αφού έχουμε ρίξει και μια ματιά στο allmusic.com.

La Bruja

Εντάξει που θα πάει, θα γράψω και κάνονικό κείμενο κάποια απο αυτές τις ημέρες...

Η Lila Downs είναι ίδια η Fida Kahlo εδώ, γεγονός που κάποιος μου είπε ότι εξηγείται από την παρόμοια καταγωγή τους (μεξικάνικη + ευρωπαϊκή). Εμένα μου φαίνεται ότι το κάνει και κάπως ηθελημένα, κάτι σαν chanelling. Επίσης η άλλη τραγουδίστρια λέγεται Eugenia León και παραβρέθηκα σε οργίλη συζήτηση μεταξύ Μεξικάνων, κατά πόσο είναι πραγματικά λαϊκή τραγουδίστρια, ή τραγουδίστρια που ακούν μόνο οι "αστοί" (burgeses!). Είναι εκπληκτική πάντως και το τραγούδι υπέροχο, σχεδόν συγκινητικό.

Τα σχόλια κάτω από το τραγούδι στο youtube, θυμίζουν αντίστοιχα σε ελληνικά -ιδιαίτερα κρητικά- τραγούδια (τέτοια τραγούδια βγάζει μόνο η Ελλάδα ρε/ viva México cabrones)... Αναρωτιέμαι αν οι Γάλλοι γράφουν παρόμοια σχόλια για τραγούδια του Jacques Brel...

Paquita la del Barrio

Από τις ειδήσεις

Paquita La del Barrio admitted that she has performed for druglords in Mexico. " I have worked (for drug-traffickers). One does not realize until after the fiesta begins", the interpreter and composer commented. " They are a very educated people, my respect for them (...) Work is work ", she added.

Γενικότερα

Paquita La del Barrio is the stage name of Francisca Viveros Barradas, Mexican singer of the ranchero genre and other traditional Mexican styles.

Her songs speak often against the Mexican machista culture, which has made her very popular, especially with female audiences. Her catch-phrase, used often in her songs is "¿Me estás oyendo, inútil?". She is considered to be the "Reina del Pueblo" or "La Guerrillera del Bolero".


"¿Me estás oyendo, inútil?" ... τελειο!

Τι να πω, μοιάζει με Ελληνίδα θεία, θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδάει σε αντίστοιχα ελληνικά πανηγύρια, αλλα υπαρχει αντίστοιχη στην Ελλάδα;; Μου αρέσει που ειναι ειλικρινής.

tres veces te engañé
la primera por coraje
la segunda por capricho
la tercera por placer

Δεν πήγα σε μια συναυλία

Μια φίλη μου μου πρότεινε να πάμε σε μια συναυλία των Cabra Mecanica, τους οποίους δεν ήξερα καθόλου, αλλά απ'ότι κατάλαβα ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ισπανία. Ήταν, γιατί αυτή η συναυλία στην οποία θα πηγαίναμε ήταν αποχαιρετιστήρια, ο τραγουδιστής φεύγει για να φτιάξει άλλο συγκρότημα.

Τελοσπάντων, η συναυλία ήταν τελικά sold out, και δεν πήγαμε ποτέ. Προκειμένου να ενημερωθώ όμως, είχα δει κάποια πράγματα στο youtube. Δεν μπορώ να πω ότι εμβάθυνα, βασικά είδα τα τραγούδια που μου είχε προτείνει η φίλη μου. Και πιο πολύ απ'όλα μου άρεσε το La lista de la compra, δείτε το παρακάτω:



Το τραγούδι ήταν τρομερή επιτυχία το 2001, και είναι απίστευτα κολλητικό, απορώ πως δεν έγινε επιτυχία και στην Ελλάδα. Δεν τους έχω ακούσει καθόλου στο ελληνικό ραδιόφωνο, ούτε καν στον Κόσμο, που παίζει πιο πολλά ισπανικά τραγούδια κι απ'το κρατικό ισπανικό ραδιόφωνο. Ίσως να τους έχουν παίξει και εγώ να έχασα κάτι, δεν ξέρω.

Αλλο ωραίο τραγούδι των Cabra Mecanica είναι το Felicidad. Μου φαίνονται κάτι σαν Manu Chao με αίσθηση του χιούμορ (tú que eres tan guapa y tan lista/ tú que te mereces un príncipe, un dentista). Βέβαια για να καταλάβεις μερικούς στίχους χρειάζεσαι κάτι σαν urban dictionary, μιας και είναι εντελώς slang. Διάβασα μια συνέντευξη του τραγουδιστή όπου έλεγε ότι στους Cabra Mecanica χρησιμοποιούσε σε σημείο παρωδίας τη μαδριλένικη προφορά και slang...ειδικά της περιοχής Lavapiés, που είναι μια λαϊκή συνοικία της Μαδριτής. Εμένα μου έκανε η προφορά του για νότια Ισπανία, αλλά ¿yo qué sé?

just a thousand miles and i'll be there

t>

Permanently Blue

Δεν είναι τέλειο αυτό που όταν δεν υπάρχει βίντεο για ένα τραγούδι οι fans φτιάχνουν δικά τους; Που είναι διάφορα ό,τι να ναι, από το εξώφυλλο του δίσκου στατικό χωρίς καμία άλλη εικόνα, μέχρι τους στίχους απλώς να τρέχουν σε στυλ καραόκι, μέχρι το σκύλο τους να τρέχει στην αυλή, μέχρι αυτούς τους ίδιους να ερμηνεύουν lip-syncing το τραγούδι; Δε θα βάλω όμως κάτι τέτοιο, θα βάλω ένα live. Tους Chairlift τους κατέβασα μετά από μια κριτική του Ζήλου στο Αθηνόραμα (ο Ζήλος είναι πιστεύω ο στυλιστικός πατέρας των κριτικών του Φραγκούλη, αλλά στο πιο εκλεκτικο).
Oi Chairlift βγήκαν αρκετά καλοί και τo Bruises είναι το πιο κολλητικό τραγούδι του δίσκου (ή μάλλον του folder), χαρούμενο αλλά και κάπως μελαγχολικούλιιιιιιι.

Make you up

Παρατήρησα ότι τώρα τελευταία το makeup είναι της μόδας. Και δεν μιλάμε για το κλασσικό βάψιμο τύπου μάσκαρα-ρουζ-λιπ γκλος αλλά για εξτραβαγκάντζες με πράσινες σκιές στο μέτωπο, βλεφαρίδες-νυχτερίδα, μπλέ ρουζ στα μάγουλα, πράσινο λιπ γκλος στο πηγούνι, χρυσόσκονη στον λαιμό και γενικώς ένα βάψιμο που θυμίζει περισσότερο κλόουν, ντραγκ κουίν, αναγεννησιακό πίνακα, θέατρο καμπούκι, κινέζικη όπερα, πατρινό καρναβάλι, πείτε το όπως θέλετε.

Ευτυχώς δε, βλέπω ότι το κάνουν και κοπελίτσες πιά. Γιατί όπως θα δείτε παρακάτω, οι πιο παράτολμοι του extreme makeup ήταν πάντα οι άντρες. Κάτι σαν τους σεφ: οι γυναίκες το κάνουν κάθε μέρα, αλλά οι άντρες μεγαλουργούν. Όλα αυτά βέβαια στην ανδροκρατική κοινωνία του παρελθόντος, που ήθελε την κοπελίτσα να βάφεται καθως πρέπει μανταμίτσα για να είναι ομορφούλα και βρει γαμβρό, ένω τώρα βάφεται σαν την μεθυσμένη ξαδέλφη της Divine σε αποκριάτικο πάρτι για να δείξει ότι είναι εναλλάκτικ. Και αυτό είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Πιο δημιουργικό.

Ποιοί όμως ήταν οι πρώτοι διδάξαντες; Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα αγόρια με makeup, και γνωρίζω ότι με ρίμελ έχουν εμφανιστεί διάφοροι ήδη από τη δεκαετία του εξήντα, όπως ο Mick Jagger (κυρίως στο Performance) και ο Marc Bolan, αλλά αυτοί έκαναν ελαφριά χρήση της μπογιάς και του πινέλου. Εδώ μιλάμε για afficionados του makeup, για ανρθώπους που έκαναν το makeup τέχνη, κεντρικό κομμάτι της σκηνικής τους παρουσίας και της καλλιτεχνικής τους περσόνας. Δηλαδή μιλάμε για τον Bowie... Δεν είναι πανέμορφος;

Διορώθστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι κανείς τραγουδιστής μετά τον Bowie δε δούλεψε τόσο επιτυχημένα το makeup -και τα κουστούμια, και τις περσόνες και την όλη δραματικότητα/θεατρικότητα του πράγματος.

Επάξιος ακόλουθος -στον τομέα του makeup- μέχρι τώρα, μόνο ο Adam Ant, τον οποίον όσοι πέρασαν ροκ εφηβεία στην Ελλάδα τέλη '80 έχουν μάθει να περιφρονούν (πολύ pop και gay) αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από πολύ όμορφος, εφευρετικός στο ψιμμύθιο και τα ενδύματα (ήταν ο πρώτος που λάνσαρε τον συνδυασμό δανδή/πειρατή -βλ. Jack Sparrow) έχει βγάλει και καναδυό καλούς δίσκους. Ω, ναι.

Είναι τρομέρο πόσο σύγχρονη φαίνεται αυτή η φωτογραφία. Και πόσο τον έχουν αντιγράψει οι Empire of the Sun.

Και φυσικά, η γυναίκα που έχει γίνει icon για όλες τις rock/alternative/indie τραγουδίστριες όσον αφορά βάψιμο, ντύσιμο, στυλ και ερμηνεία. Θεά η Siouxie, η πρώτη που δεν βγήκε να τραγουδήσει σαν κοριτσάκι ή σαν γκόμενα , αλλά 'σαν πολεμιστής'.

Λείπει ο Μάης από τη Σαρακοστή; Λείπει ο Robert Smith από ποστ για το μακιγιάζ; Δε θεωρώ ότι έκανε και κάτι σπουδαίο σε αυτόν τον τομέα, απλά φόραγε πολύ μολύβι. Και έξασε και το μαλλί. Και έβαζε το κραγιόν έξω από τη γραμμή των χειλιών. Όπως και να έχει, με αυτές τις τρεις απλες κινήσεις έφτιαξε ένα αθάνατο look, που έχει επηράσει και επηρεάζει ακόμα πολύ κόσμο.

Honorable mention στον Nick Rhodes των Duran Duran o οποίος δεν έκανε κάτι ιδιαίτερα πρωτοπόρο, βαφόταν απλά ακριβώς όπως όλες οι γυναίκες στα 80's.

Και τώρα ας μεταφερθούμε στην Αμερική. Ξέρω ότι κάποιοι σκεφτήκατε ήδη κάποιους βαψομανείς που δεν έχουν αναφερθεί μέχρι τώρα. Είχα αισθητικό δίλημμα αν έπρεπε να τους αναφέρω, γιατι αν πάρω αυτό τον δρόμο (του μέταλ, τον αγύριστο) θα πρέπει να μιλήσω για κάθε καραγκιόζη που βάζει αλεύρι 100 στο πρόσωπο και krayola no.0 στο μάτι για να τρομάξει τον κόσμο. Η θεωρία μου είναι ότι οι Αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν το makeup στους άντρες. Η μάλλον τον συνδυασμό makeup/κιθάρες/άντρες. Συνήθως παρουσιάζεται ως κάτι απλά τρομακτικό/αλλόκοτο και πολύ σπάνια ως σέξι (εγώ το βρίσκω πολύ σέξι). Μάλλον δεν αισθάνονται άνετα με τη γυναικεία τους πλευρά; Ή με τις πιο περίπλοκες ερμηνείες/αποχρώσες των πραγματών; Ή με το παιγνίδι;

Τελοσπάντων (αναστεναγμός) αρχίζω με μια συμπάθεια μου, τον Alice Cooper. O Alice έχει βγάλει ωραία τραγούδια τη δεκατία του 70, αγοράστε ένα best (προτείνω το Mascara and Monsters) και σλιζ-ροκάρετε (ή σοκ-ροκάρετε αν προτιμάτε) χωρίς ενοχές. Μιας και το είπα, πάω να βάλω στο Muscle of Love να παίζει...

Πιστέψτε με, προσπάθησα πάρα μα πάρα πολύ να βρω μια μη-σιχαμένη φωτογραφία των Κiss. Και ναι, αυτή ήταν η λιγότερη σιχαμένη που βρήκα. Δε ξέρω τι να πω, έχω διαβάσει ότι έχουν πατεντάρει το μακιγιάζ τους και ο Billy Corgan τους αναφέρει ως μεγάλη επιρροή.

Άλλος ασχημάντρας ο Μarylin. Και εδώ καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί μια αξιοπρεπής φωτογραφία. Αγάπη μου, άκου να σου πω κάτι: ο Bowie ήταν αστεράνθρωπος από έναν μακρινό πλανήτη και η μια κόρη του ενός ματιού του ήταν μεγαλύτερη από την άλλη εκ γεννετής, εσύ είσαι ένα σπασικλάκι από το Οχάιο που πρέπει να βάλει φακό επαφής για να κάνει το ένα μάτι να φαίνεται αλλιώτικό από το άλλο. So sad. Παίρνεις πόντους για την προσπάθεια πάντως.

Και τέλος, η νέα γενιά.... Χωρίς σειρά προτίμησης, οι Empire of the Sun, η Lady Gaga και η Bat for Lashes. Δεν ξέρω τι θέλουν να μας πουν τα παιδιά αυτά. Το makeup είναι απλά ένα gimmick για να πουλήσουν δίσκους ή το εννοούν; Πιο πολύ απ'όλους με πείθει η Lady Gaga, γιατί έχει δουλέψει σε καμπαρέ και γιατί πρέπει να είναι πραγματικά θεόμουρλη.

Υστερόγραφο/Honorable Mention 2 : Τα σακάκια του Brandon Flowers. Δεν είναι μακιγιάζ, το ξέρω, αλλά είναι αρκετά θεατρικό. Go Brandon. Είσαι σε καλό δρόμο, αλλά μην περιμένεις να γεράσεις για να αρχίζεις να βάφεσαι. Δεν γίνεται να φοράς τέτοια σακκάκια χωρίς makeup, είναι σαν να αφήνεις μισοτελειωμένη τη δουλειά.

Μικρός Απολογισμός

Ένας απολογισμός της χρονιάς, αφού όλοι ξέρουμε ότι οι απολογισμοί γίνονται καλοκαίρι και όχι Χριστούγεννα, και ότι η νέα χρονιά ξεκινάει τον Σεπτέμβριο και όχι την Πρωτοχρονιά. Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που διαφωνώ τόσο πολύ με κριτικούς μουσικής και ταινιών. Επιτέλους απέκτησα δικό μου γούστο ή απλώς το μυαλό μου άρχισε να φυραίνει; Ο καιρός θα δείξει…

Θα έπρεπε να μου αρέσουν, αλλά δεν:

Feist- The Reminder: To προσπάθησα, αλλά έχει και πολλά τραγούδια το άτιμο το cd. 13; Άντε μέχρι τα πρώτα 5-6 κάτι πάει κι έρχεται, αν και μου ακούγεται απλώς σαν μια αδιάφορη εκδοχή της Regina Spektor. Αλλά όχι και 13 βρε Feist μου, με το ζόρι έφτασα στα 8.

Αυτή που παίζει την άρπα. H Joanna Newsom . Ούτε για μισό τραγούδι.

Το δεύτερο των Arcade Fire: Καμία σχέση με το πρώτο. Δηλαδή ίδιο με το πρώτο, αλλά για κάποιο λόγο απίστευτα βαρετό και ανέμπνευστο.

Το Deathproof : Ήθελα πολύ να μου αρέσει. Πίστεψα ότι θα μου αρέσει. Μετά από τις υποσχέσεις για ατέλειωτο χαβαλέ, πώρωση, αδρεναλίνη και απενοχοποιημένο fun, ήμουν έτοιμη να το λατρέψω. Μου αρέσει η βία, μου αρέσουν τα b-movies, μου αρέσουν οι γυναίκες που δίνουν ξύλο, μου αρέσει ο Ταραντίνο, το πόσο δηλαδή θετικά προκατειλημμένη ήμουν, μπορεί να το καταλάβει κάποιος και από την προέλευση του ψευδωνύμού μου. Αλλά δεν μου άρεσε. Το πρώτο μέρος ήταν ΟΚ, αλλά από το δεύτερο μόνο η καταδίωξη άξιζε.

Δημόσιοι φόβοι σε ιδιωτικούς χώρους: Μάλλον δεν το έχει δει και κανένας, αλλά ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα σοβαρά να φύγω από το σινεμά. Απορώ με τις εξαιρετικές κριτικές που πήρε, ακόμα και από εμπορικά ξένα περιοδικά (που μπορεί να κάνουν μαλακίες βάζοντας 5/5 αστέρια σε ταινίες όπως το Tranformers πχ. αλλά έχουν καλό bullshit detector σον αφορά καλλιτεχνικές ταινίες).

Prison break : Εντάξει, δεν το έχω προσπαθήσει και πολύ, αλλά δεν καταφέρνει να μου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο είχα πάθει και με το Lost. Ευτυχώς που δεν το προσπάθησα.

Τι μου άρεσε λοιπόν; Καλά, κατά βάθος είμαι μια επαγγελματίας γκρινιάρα και τίποτα δε μου αρέσει, αλλά κάποια πράγματα που μου έκαναν φέτος –μερικά είναι παλιότερα, αλλά τώρα τα ανακάλυψα:

Από μουσικές το Magic Position του Patick Wolf, το ομώνυμο των The Good, the Bad and the Queen, φυσικά το ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ Writer's Block, το In the Aeroplane over the Sea των Neutral Milk Hotel και το Take-Offs and Landings των Rileo Kiley (ναι, ο προτελευταίος δίσκος είναι εννιά ετών και ο τελευταίος έξι, το 2018 θα σας πω για τους φετινούς, καλά να ΄μαστε).

Από σειρές οι Sopranos (απίθανο τέλος, τι να πω), το Arrested Development (πανέξυπνη σειρά, εκπληκτικοί ηθοποιοί) και το αγγλικό Office (ανατριχιαστικά οικείο!). Από ταινίες το Half Nelson .

Απόλυτο guilty pleasure (γιατί είμαστε και σκουπιδιάρηδες): Under my umbrella - Rihanna. Αυτό, μάλιστα, είναι απενοχοποιημένο fun. Απλοικό όσο δεν παίρνει αλλά απίστευτα κολλητικό. Μέχρι και η εισαγωγή του Jay-Z μoυ αρέσει. Μια εποχή το έπαιζα στο repeat σε όλη τη διαδρομή προς τη δουλειά. Κάνω μισή ώρα να φτάσω στη δουλειά μου. Δεν ξέρω τι θα μου σουρνε ο Adorno για τη μαζική κουλτούρα στην οποία έχω υποκύψει, αλλά συμπαθώ Rihanna.

Για να σοβαρευτούμε (γιατί έχουμε και ένα επίπεδο), σας αφήνω με τους Neutral Milk Hotel που απ’ότι είδα δεν έχουν ξαναβγάλει και άλλο δίσκο από τότε, ο τραγουδιστής και συνθέτης Jeff Mangum έχει κάνει ελάχιστα πράγματα, οπότε μιλάμε για maudit καλλιτέχνη, αφού μετά από αυτό το αριστούργημα δε μπόρεσε να συνεχίσει.


But for now we are young
Let us lay in the sun
And count everything we can see.

Καλό καλοκαίρι και ραντεβού το Σεπτέμβρη!

The past is not what it used to be

Το χρόνο πολλές φορές τον μετράς με ταινίες -και με τραγούδια. Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έδινα Πανελλήνιες; Όσος έχει περάσει από τότε που βγήκε το Creep. Πότε ήμουν στην Γλασκώβη; Όταν βγήκε το Midnight Vultures. Το σύστημα λειτουργεί και αντίστροφα βέβαια, είναι θέμα τι σου έχει εντυπωθεί περισσότερο, τα γεγονότα της ζωής σου ή τα τραγούδια και οι ταινίες.

Με τις ταινίες ειδικά, υπάρχουν και διαβαθμίσεις στη μέτρηση του χρόνου: Πότε βγήκε η ταινία στο σινεμά, πότε στο βίντεο, πότε στην τηλεόραση; Παλιότερα ήταν αρκετά μεγάλα τα διαστήματα αυτά, περνούσε στάνταρ ένας χρόνος μέχρι να βγει η ταινία στο βίντεο και μπορεί 2-3 μέχρι να παιχτεί στην τηλεόραση. Θυμάμαι ότι συνειδητοποιήσαμε με τον τότε φίλο μου ότι είμασταν καιρό μαζί, όταν διαβάσαμε ότι θα παιχτεί στην τηλεόραση το L.A. Confidential. Κοιταχτήκαμε με τρόμο και δέος και ψελλίσαμε: αυτή τη ταινία την είχαμε δει στα πρώτα μας ραντεβού, και τώρα παίζεται στην τηλεόραση; Στην τηλεόραση παίζουν ΠΑΛΙΕΣ ταινίες. Τότε τουλάχιστον.

Μια σειρά από τέτοια τυφλά χτυπήματα της μοίρας με έκαναν να καταλάβω ότι έχω μεγαλώσει πια. Αλλά δε θα φανταζόμουν ποτέ, μα ποτέ, ότι θα έβγαινε τόσο σύντομα σε επανέκδοση ταινία που έχω δει, όχι στα μικράτα μου με γονείς, ούτε σε φάση άγουρης εφηβείας, αλλά εντελώς ενήλικας και συνειδητοποιημένη. Μιλάω φυσικά για το Νεκρό που παίζεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες.


Το σοκ είναι ακόμα φρέσκο και δεν μπορώ να το επεξεργαστώ, αλλά πείτε μου ότι οι διανομείς τρελάθηκαν, ότι θέλουν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία του Johnny Depp με τους Πειρατές, πείτε μου ότι σήμερα οι ταινίες παλιώνουν γρηγορότερα, πείτε μου οτιδήποτε τελος πάντων εκτός από το ότι θα αρχίσουν από τώρα να βγαίνουν σε επανέκδοση ταινίες που είχα δει ως φοιτήτρια. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να νιώσω τόσο μεγάλη. Χριστέ μου, σε λίγο θα θεωρούνται oldies but goodies οι White Stripes και οι Strokes και θα τους προλογίζει ο Μαστοράκης στο Radio Gold. Ή αυτό έχει γίνει ήδη;

Bird Boy

Τώρα αν πω ότι πάλι φεύγω για εκδρομή και γι'αυτό αφήνω πίσω ένα τραγούδι, θα φανεί ολοκάθαρα ότι αυτό είναι ακόμα μια φτηνή δικαιολογία για το ότι έχω ψιλοβαρεθεί* το blogging. Ευτυχώς που αυτή η καλή μου φίλη την προηγούμενη εβδομάδα μου γάμησε τον ψυχικό κόσμο και έδωσε την τελειωτική κλωτσιά στην ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη μου στο ανθρώπινο είδος, γιατί δεν θα είχα και τίποτα άλλο να γράψω.

Τέλος πάντων... Για να πω και μια ιστορία, πέρσι το Πάσχα που τα πίναμε με κάτι φίλους στη Ρεβέκκα, κάποιος τρέντι άνθρωπος είπε ότι έρχεται ο Antony and the Johnsons στην Αθήνα και εγώ άρχισα να χοροπηδάω στην καρέκλα, γιατί νόμιζα ότι έρχεται ο Andrew Bird. Τώρα γιατί το νόμιζα αυτό, το έχω αναλύσει και πιστεύω ότι είναι επειδή ο δίσκος του Antony λεγόταν "I am a bird now". Ήταν δηλαδή ο Bird (τότε), οπότε λογική η αντίδρασή μου. Επίσης, ο Bird είναι ωραίος γκόμενος. Όπως βλέπετε και ακριβώς παρακάτω:




Τώρα τελευταία λοιπόν κατάλαβα ότι κατέβασε-κατέβασε, έχω όλους τους δίσκους του Andrew. Είμαι δηλαδή πλέον πιστοποιημένη οπαδός. Πώς έγινε αυτό; Δεν ξέρω και ούτε θα κάτσω να το εξηγήσω, γιατί είμαι σίγουρη ότι δεν κάνω για μουσικοκριτικός. Ο Andrew ξεκίνησε ως jazz βιολονίστας και στην πορεία άρχισε να πειραματίζεται με το ροκ. Το αποτέλεσμα είναι δίσκοι οι οποίοι περιέχουν τουλάχιστον 4-5 καταπληκτικά τραγούδια. Στον καινούριο του, το Armchair Apocrypha, μου αρέσουν πολύ τα Plasticities, Scythian Empires και το Heretics. Κανένα όμως δε μου αρέσει όσο το Fake Palindromes, από τον προηγούμενό του δίσκο, το οποίο είναι και το τραγούδι που ανεβάζω εδώ.

Και επειδή ξέρω ότι κανείς δε θα κάνει το κόπο να το κατεβάσει, γιατί είστε όλοι τεμπελόσκυλα σαν εμένα (ανάθεμα και αν έχω κατεβάσει ένα τραγούδι από blog) σας αφήνω τους τριπαρισμένους, πιο εγκεφαλικούς κι απ΄τον Χάμπερμας (λέμε τώρα) στίχους του Andrew. Φιλάκια.

My dewy-eyed disney bride, what has tried
swapping your blood with formaldehyde?
monsters?
whiskey-plied voices cried fratricide!
jesus don't you know that you could've died
(you should've died)
with the monsters that talk, monsters that walk the earth

and she's got red lipstick and a bright pair of shoes
and she's got knee high socks, what to cover a bruise
she's got an old death kit she's been meaning to use
she's got blood in her eyes, in her eyes for you
she's got blood in her eyes for you

certain fads, stripes and plaids, singles ads
they run you hot and cold like a rheostat, I mean a thermostat
so you bite on a towel
hope it won't hurt too bad

my dewy-eyed disney bride, what has tried
swapping your blood with formaldehyde?
what monsters that talk, monsters that walk the earth?

and she says I like long walks and sci-fi movies
if you're six foot tall and east coast bred
some lonely night we can get together
and i'm gonna tie your wrists with leather
and drill a tiny hole into your head
I wanna drill a tiny hole
into your


*(ψιλο)βαριέμαι: cool τρόπος να πεις: δεν έχω έμπνευση, δε μου βγαίνει, δεν τα καταφέρνω όπως θα ήθελα.

**επειδή είμαι πολύ πωρωμένη, έχω κάνει bold τους αγαπημένους μου στίχους...

***πλάκα-πλάκα, ούτε στίχους έχω κάτσει ποτέ να διαβάσω από blog.

Kate Bush - Wuthering Heights

Θα λείψω για λίγες μέρες, σας αφήνω με τη folie divine της Kate, σε ένα από τα πιο μαγικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ.

Oh You Pretty Things

Μόλις συνειδητοποίησα ότι στο youtube μπορώ να ψάξω videos του Bowie. Ένας καινούριος κόσμος ανοίγεται... Αφιερωμένο σε όλους, καλό Σαββατοκύριακο και καλή Πρωτομαγιά!

My latest obsession

Ο δίσκος των My Chemical Romance, The Black Parade είναι περσινός, αλλά δε λέω να σταματήσω να τον ακούω. Όταν πρωτοείδα το βίντεο του Welcome to the Black Parade, με τον τραγουδιστή με ξεβαμμένο πλατινέ μαλλί, το συγκρότημα ντυμένο στρατιωτικά -το τραγούδι λίγο σαρδανάπαλο- σκέφτηκα "πάνε αυτοί, το χάσανε". Όχι ότι ήταν καμιά δισκάρα το προηγούμενό τους, αλλά είχε κάποια πολύ καλά τραγούδια μέσα (όπως το I'm not OK).


Παρόλα αυτά πήρα το καινούριο cd και τελικά όχι μόνο μου άρεσε, αλλά νομίζω είναι κλάσεις ανώτερο από το προηγούμενο. Βασικά it's only rock n' roll -but I like it. Δεν είναι επιστήμη, δεν είναι υψηλή κουλτούρα, δεν είναι δύσκολο, είναι λίγο ποζεράτο, είναι και concept (τιμημένα 70'ς). Έχει όμως δυνατές κιθάρες, δράμα, μάσκαρα, πυροτεχνήματα, καμπαρέ, δηλητήριο, μάσκες, ραγισμένες καρδιές, νοσοκομεία, πικρία, γκροτέσκο, ετοιμοθάνατους ροκ σταρ, σαν εφηβικός έρωτας είναι. Ακούγεται -και χορεύεται- σχεδόν ολόκληρο, πράγμα σπάνιο για τα σημερινά albums, που ζήτημα αν έχουν πάνω από δύο αξιόλογα τραγούδια. Θα το έλεγα guilty pleasure, αλλά γιατί τελος πάντων να αισθανόμαστε ενοχές που μας αρέσει κάτι που είναι τόσο απλό και απολαυστικό όσο ένα ποτήρι νερό; Το Ziggy Stardust ήταν δύσκολο δηλαδή; Όχι ότι συγκρίνονται ως μεγέθη, αλλά νισάφι πια με τα τελευταία indie, τις αέρινες φωνές μέσα από πνιγμένα keyboards και εξαρθρωμένες κιθάρες. Και δεν μου αρέσει καθόλου και το electro-punk (το είπα και ησύχασα).

Το θέμα είναι ότι αυτό το cd σε κάνει να θέλεις να είσαι πάλι είκοσι, να ουρλιάζεις τους στίχους χορεύοντας και σπρώχνοντας μέσα στο πλήθος μιας συναυλίας. Γι' αυτό και μόνο, three cheers for My Chemical Romance.



Υ.Γ.: Αυτά τα βιντεάκια με τους στίχους είναι ή κάτι κάπως αστείο, ή τα βίντεο του μέλλοντος, ή και τα δύο μαζί... Δεν είμαι σίγουρη.

Άσσος Μπαστούνι

Καθώς έψαχνα τα αρχεία κάποιου χρήστη που κατέβαζε τραγούδια από μένα στο soulseek, βρήκα και θυμήθηκα το ένδοξο The Ace of Spades, από τους Motorhead φυσικά. Αφού το κατέβασα δεν μπόρεσα να σταματήσω να το ακούω. Σύντομο και βίαιο, είναι από τα πιο πωρωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί την ιστορία της μουσικής. Πέρα από το ανελέητο μπάσο, τα καταιγιστικά ντραμς, την αγριοφωνάρα του Lemmy, την κιθάρα διασχίζει το τραγούδι σαν υπερηχητικό αεροπλάνο, και πριν αρχίσω να ακούγομαι σα συντάκτης του Metal Hammer, βασικό συστατικό του εκρηκτικού μείγματος είναι και οι στίχοι. Ναι, οι στίχοι…

«Υou know I’m going to lose/

and gambling is for fools/

but that’s the way I like it baby/

Ι don’t wanna live forever».

Πρέπει να είναι από τα ελάχιστα rock n’ roll rock κομμάτια όπου δοξολογείται η ήττα. Στα περισσότερα κλασσικά rock ‘n roll/heavy metal/hard rock τραγούδια, παρουσιάζονται μόνο τα δύο άκρα: ή ο απόλυτος νικητής που κατατροπώνει τους πάντες, παίρνει το κορίτσι και βγαίνει παντού και πάντα κερδισμένος ή ο απόλυτος χαμένος, ο οποίος κλαίει τη μοίρα του, καταριέται την κοινωνία και βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ο Lemmy μιλάει για ήττα, αλλά όχι μόνο δεν την φοβάται, δεν την οικτίρει, αλλά την κυνηγάει. Εξάλλου, the chase is better than the catch. Επαναφορά του χαμένου humor των blues, ζαμανφουτισμός, deathwish, όπως και να έχει αυτοί οι στίχοι μεταδίδουν μια ακατανίκητη όρεξη για περιπέτεια, ρίσκο -και αποτυχία!

Για να δούμε και πιο αναλυτικά μερικούς άλλους ιντριγκαδόρικους στίχους του τραγουδιού:

-Snake eyes watching you

Snake eyes, από την εικόνα που δίνουν δύο ζαρια όταν έχουν φέρει άσσους. Θεωρείται κακή ζαριά, επειδή είναι η χαμηλότερη βαθμολογία που μπορείς να μαζέψεις σε ένα παιχνίδι με ζάρια (στο μπαρμπούτι δηλαδή, ή craps αγγλιστί). Ως έκφραση είναι συνώνυμο της κακοτυχίας.

-Seven or eleven

Πάλι από το ευγενές άθλημα του μπαρμπουτίου, όπου αν φέρεις με την πρώτη ριξιά 7 ή 11 κερδίζεις. Υπάρχει και παλιό country τραγούδι με τους στίχους: Ι bet it all/ 7 come 11 and she could be mine/ Ι’ ll find my love coming off the bottom line.

-The dead man’s hand again

Το φύλλο που λέγεται ότι κρατούσε ο Wild Bill Hickok (στρατιώτης, αστυνόμος και αρχι-πιστολάς στην Άγρια Δύση) όταν δολοφονήθηκε. Το παιχνίδι ήταν πόκερ και τα χαρτιά μάλλον δύο οκτάρια και δύο άσσοι, όλα μαύρου χρώματος. Το πέμπτο χαρτί δεν είχε μοιραστεί ακόμα. Ο Wild Bill δεν βρήκε την ασφαλή θέση που έψαχνε κόντρα στον τοίχο, και αναγκάστηκε να παίξει με την πλάτη του εκτεθειμένη στην πόρτα. Οι φόβοι του δικαιώθηκαν, αφού τον πυροβόλησαν πισώπλάτα με ένα σαρανταπεντάρι, και το φύλλο που κρατούσε εκείνη τη στιγμή έμεινε στο θρύλο ως «dead man’s hand».

-The Ace of Spades

Οι άσσοι θεωρούνται δυνατά και καλά χαρτιά. Ειδικά ό άσσος μπαστούνι είναι το υψηλότερο χαρτί στην κλίμακα της βαθμολογίας των τυχερών παιγνιδιών. Για τους στρατιώτες σε πολλές δυτικές χώρες το σήμα του άσσου μπαστούνι θεωρούταν ότι φέρνει τύχη. Στη χαρτομαντεία εντωμεταξύ ο άσσος μπαστούνι σημαίνει βέβαιο θάνατο. Πρόκειται λοιπόν για ένα μοιραίο χαρτί με διχασμένη προσωπικότητα, αφού θεωρείται δυσοίωνο και καλότυχο ταυτόχρονα. Ουσιαστικά είναι τυχερό γι’αυτόν που το έχει, αλλά σημαίνει την καταδίκη του αντιπάλου. Ανάλογα με την πλευρά στην οποία βρίσκεσαι λοιπόν, δε σε νοιάζει όμως, γιατί θα τραγουδάς με βραχνή φωνή: it’s all a game to me.

Lists, lists, lists

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι κατά καιρούς είχα κατεβάσει αρκετά μεμονωμένα rnb κομμάτια ώστε να φτιάξω ένα ξεχωριστό φάκελο για να τα βάλω. Άρχισα να τα μεταφέρω λοιπόν και τα είχα βρει όλα, εκτός από ένα σουξεδάκι του 2000, το Where My Girls At, των 702 (φωνητικό συγκρότημα στο στιλ των Destiny’s Child, δεν ξέρω τι απέγιναν). Έψαχνα λοιπόν, έψαχνα και άκρη δεν έβρισκα. Ήμουν σίγουρη ότι το είχα. Τελος πάντων, αποφάσισα να το ψάξω με το search των windows. Έβαλα λοιπόν να ψάχνει τραγούδια με τη λέξη girl.

Οποία έκπληξη λοιπόν, όταν ο υπολογιστής άρχισε να βγάζει όλα τα τραγούδια που είχα στον υπολογιστή μου με τη λέξη girl στον τίτλο τους.

Όπως σε όλες τις λίστες τέτοιου τύπου (όσοι ακούνε Πετρίδη φυσικά καταλαβαίνουν!!), βρήκα τα πάντα: τραγούδια που δεν ήξερα ότι είχα (Freshies…ούτε που θυμάμαι γιατί το κατέβασα αυτό, δεν γνωρίζω καν το συγκρότημα), τραγούδια που δεν είχα ακούσει ποτέ (όπως αυτό του Sonny Boy Williamson I, από μια συλλογή blues με επιλογές του Martin Scorsese) τραγούδια από δίσκους που μου άρεσαν αλλά δεν είχα προσέξει (όπως το Taste the Last Girl από τους Sons and Daughters), τραγούδια που ντρέπομαι που τα έχω κατεβάσει (The Girl With The Pearl's Hair…μα πόσο ξενέρωτη είμαι!! γι’αυτό καμιά φορά ακούω κατά λάθος Radio Gold), αγαπημένα τραγούδια (The Girl Who Lives on Heaven Hill, τι ύμνος...), αναμενόμενα (My Girl, Girl from Ipanema), πρόσφατες επιτυχίες (Bird Girl, Country Girl) και φυσικά όχι που δε θα είχαν τραγούδια με τη λέξη girl οι φίλες Huggy Bear και Bikini Kill.

Κοινώς, το ψάξιμο τραγουδιών με λέξεις-κλειδιά είναι ένας ωραίος και εύκολος τρόπος να δεις τη συλλογή σου με άλλο μάτι, να εκπλαγείς ευχάριστα (και δυσάρεστα) και να συνειδητοποιήσεις τι έχεις κατεβάσει τελικά όλα αυτά τα χρόνια. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε χρόνιους downloaders, ειδικά σε όσους περνάνε υπαρξιακή κρίση του τύπου «βαριέμαι να ακούσω όλα αυτά που έχω κατεβάσει, αλλά συνεχίζω να κατεβάζω σαν να μην υπάρχει αύριο».

Ακολουθεί και η λίστα με τα κορίτσα, για ιστορικούς λόγους!!