Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007

Refer(rer) Maddness

Όπως όλα τα χαφιεδοσυστήματα (βλέπε «Η ζωή των άλλων») έτσι και οι τα διάφορα μηχανάκια με hit counters, σου δίνουν την ευκαιρία να ρίξεις μια κλεφτή ματιά στην…ε…ζωή των άλλων.

Πέρα από τα στοιχεία για το τι browser χρησιμοποιεί ο καθένας, μπορείς να δεις διάφορα άλλα ενδιαφέροντα, όπως από ποιο μέρος έρχεται (κάποιος μπαίνει από την Ηλεία, αν ξέρει τον Κώστα, τον πρώτο μου έρωτα, να του στείλει χαιρετίσματα. Όχι Κώστα δεν είμαι ψυχάκιας. Όχι σου λέω. Κάτσε να βγάλω το κουνέλι από την κατσαρόλα και θα στα εξηγήσω όλα).

Το πιο καλό όμως, είναι ότι μπορείς να δεις και με ποια keywords έχει έρθει ένας χρήστης στο blog σου. Τι ψάχνει λοιπόν ο έλληνας χρήστης του internet…Αυτός δηλαδή που η ατυχία τον ξεβράζει στο blog μου –μιλάμε για μεγάλη ατυχία τώρα. Επειδή είμαι λίγο category freak, τους έχω χωρίσει σε κατηγορίες.


-Οι σεξομανείς

Μιλάμε για την πολυπληθέστερη φυλή του internet παγκοσμίως. Δεν μου έχει τύχει ‘ελένη φιλίνη γυμνή’ -μέχρι τώρα that is- αλλά μου έχουν τύχει πολλά μπουρδέλα, τσονοκάναλα, τσόντες, αιμομιξία, ελληνικό sex κ.α. Νομίζω ότι για τα μπουρδέλα δεν απογοητεύω, καθώς στο σχετικό ποστ, το λέω ξεκάθαρα. Μπουρδέλα έχει στην πλατεία Βικτωρίας παιδιά. Στη Φυλής συγκεκριμένα, αν δυσκολεύεστε να τα βρείτε.

Κάποιος αναγνώστης, που πρέπει να βαριόταν παααραααα πολύ, έψαχνε για «μηχανές αυνανισμού». Βρε άνθρωπε, τόση κούραση είναι να αυνανιστείς χειροκίνητα; Τς, τς, ούτε να αυνανιστούν μόνοι τους δεν μπορούν οι άνθρωποι πια, που μας οδηγεί η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας;

Κάποιος έψαχνε για «χέρι στο λεωφορείο». Αν είναι γυναίκα, της λέω ότι η απάντηση είναι «χαστούκι». Αν είναι άντρας, του λέω το ίδιο.


-Οι χαρτοπαίκτες / μπαρμπουτιάρηδες

Γεια σου Lemmy με τα ωραία σου. Χαρτομαντεία, μπαρμπούτι snake (;), πως λέγονται οι άσσοι στο μπαρμπούτι (άσσοι ίσως;), μπαρμπούτι ζάρια και δε συμμαζεύεται.


-Οι φανς της Μαρίας της Άσχημης

Χωρίς υπερβολή, είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη φυλή του ίντερνετ, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Κάθε μέρα, καμιά δεκαριά άτομα ψάχνουν για την Μαρία την Άσχημη. Μεγάλο σουξέ. Κάποιος έψαχνε για το «τέλος της Μαρίας της Άσχημης». Θέλει να τη δει νεκρή ελπίζω.


-Οι απογοητευμένοι

Οι άντρες δεν υπάρχουν πια, η πρώτη κίνηση, πραγματική φιλία, χυλόπιτα, γιατί τα ζευγάρια τσακώνονται και άλλες τέτοιες απορίες. Και εδώ νομίζω ότι πραγματικά ο χρήστης θα βρει τις απαντήσεις που ψάχνει, γιατί είμαι άτομο με εκτενή εμπειρία σε όλα τα παρακάτω θέματα (για του λόγου το αληθές, δείτε το tag relationships). Για τη χυλόπιτα δεν μπορώ να πω αν είμαι πεπειραμένη στο να την προσφέρω ή να τη δέχομαι, ο νοών νοήτω. Πάντως μου έχει κάνει εντύπωση πόσοι πολλοί ψάχνουν για έναν ορισμό της «πραγματικής φιλίας» στο internet. Για να το πω σύντομα πάλι: δεν υπάρχει μεταξύ άντρα και γυναίκας, όλα τα υπόλοιπα βρείτε μόνοι σας. Αμάν πια. Όλα έτοιμα τα θέλουν τα παιδιά σήμερα.


-Ανεξήγητα φαινόμενα

Τι να πω για αυτούς που ψάχνουν, έτσι απλά, για «φρύδια»; Ή για «χαστούκια»; Ή για «μπλουζάκια Βέρντι»; Ή για «χοντρός κοιλαράς φώτο»; Εντάξει, το τελευταίο το καταλαβαίνω, είχα ένα φίλο που έψαχνε τέτοιες φωτογραφίες για να κάνει πλάκα σε έναν άλλον φίλο μας (χοντρό κοιλαρά εννοείται). Αλλά τα φρύδια, τι σας λένε; Το καλύτερο από τα περίεργα: «πυραμίδα ξυραφάκια».


-Οι απαιτητικοί

«Κατέβασε τραγούδια» γράφει ο άλλος στο Google. Υes master! Δεν μπορώ να πω πάντως, τέτοια αιτήματα δείχνουν ότι οι επιστήμονες που ασχολούνται με το artificial intelligence δεν χάνουν το χρόνο τους. Οι άνθρωποι θέλουν όντως μηχανήματα που να τους καταλαβαίνουν όταν μιλάνε.


-Tα δύο αγαπημένα μου

«Ευρυδίκη στίχοι I love rock and roll». Δεν το ήξερα ότι το είχε πει και η Ευριδίκη αυτό, συγκινούμαι που δύο αγάπες μου συναντιούνται (η Ευρυδίκη και το rock and roll).

Και ο τέλειος άνθρωπος, που θέλω να πιστεύω ότι δεν έψαχνε τους στίχους, ούτε το τραγούδι, αλλά μια απάντηση από ψηλά, όταν διατύπωνε το αιώνιο ερώτημα: «Κιθαρίστας ή ντράμερ;». Φίλε μου δεν ξέρω, εγώ κιθάρα έμαθα και δεν μου πήγε καλά, οπότε μάλλον έπρεπε να μάθω ντραμς. Δεν ξέρω αν σε βοήθησα τώρα… Ακολούθησε την καρδιά σου, τι άλλο να πω;

Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007

Oh You Pretty Things

Μόλις συνειδητοποίησα ότι στο youtube μπορώ να ψάξω videos του Bowie. Ένας καινούριος κόσμος ανοίγεται... Αφιερωμένο σε όλους, καλό Σαββατοκύριακο και καλή Πρωτομαγιά!

Τετάρτη, Απριλίου 25, 2007

Ο καλλιεργημένος νεοέλληνας: πρόσοψη

Στο σπίτι ακούει όπερα, αλλά διασκεδάζει στα παρακμιακά μπουζουξίδικα (προσοχή, πρέπει να είναι 3ης διαλογής, αλλιώς δεν είναι αρκούντως cult).
Δηλώνει συντηρητικός, αλλά δεν έχει πρόβλημα να μιλάει για τσόντες (ούτε εγώ, να ξέρουμε τι λέμε, αλλά εγώ δε δηλώνω συντηρητική).
Θέλει να πάει να ζήσει σε ένα ειδυλλιακό χωριό και να εκτρέφει κότες, αλλά έτσι και τον βγάλεις από το Κολωνάκι, δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται.
Δε συμπαθεί κανένα και προτιμάει να απομονώνεται σε μια πολυθρόνα με ένα καλό βιβλίο, αλλά όλους τους ξέρει, όλους τους κάνει παρέα και σε όλους χαμογελάει.
Νιώθει μειονεκτικά γιατί ξέρει ότι από εμφάνιση δε αξίζει και πολλά, ταυτόχρονα όμως πιστεύει ότι είναι και πολύ μεγάλο κελεπούρι.
Δε θέλει ποτέ να παντρευτεί γιατί πιστεύει ότι ο γάμος είναι μια πλεκτάνη στημένη από λυσσασμένες επίδοξες μητέρες που θέλουν να του κλέψουν το σπέρμα και να τον αναπαράξουν, αλλά πολύ θα ήθελε να κάνει έναν πλούσιο γάμο.
Δηλώνει ότι το επίπεδο του κόσμου είναι πολύ χαμηλό, αλλά ψοφάει για παραπολιτικά κουτσομπολιά, λάσπη και σκανδαλολογία.
Σέβεται το μόχθο του εργάτη, αλλά φρίττει όταν τον βλέπει μπροστά του (για αισθητικούς λόγους πάντα).
Σιχαίνεται τη δουλειά του, αλλά είναι εργασιομανής.
Δεν αντέχει τη γκρίνια, αλλά γκρινιάζει ασταμάτητα.
Θεωρεί το χρήμα πηγή όλων των κακών, αλλά του τρέχουν τα σάλια για λεφτά.
Διαλαλεί ότι θεωρεί τον εαυτό του ασήμαντο, αλλά δε σταματάει να μιλάει γι’αυτόν.
Επίσης διαθέτει: μία μισογυρισμένη ταινία (το έφαγαν τα συμφέροντα), δυο μισοτελειωμένα βιβλία (όταν τον ξαναδείς θα είναι τρία μισοτελειωμένα βιβλία) και μια μισοζωισμένη ζωή.

Σάββατο, Απριλίου 21, 2007

The truth doesn’t make a noise?

Τις προάλλες βρέθηκα σε μια παρέα που συζητούνταν διάφορα θέματα, και κάποιοι λίγο μεγαλύτεροι (γύρω στα 50) είπαν ότι ήταν 15 ετών όταν έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, ότι τα γεγονότα της εποχής είχαν κάνει τη γενιά τους πιο συνειδητοποιημένη πολιτικά κλπ. Ρωτάει λοιπόν ένας 60αρης: «Ποια εξέγερση ρε παιδιά; Μιλάτε για την επανάσταση του ‘67;» Με γνήσια απορία, δεν έκανε πλάκα ο άνθρωπος. Όχι, μιλάμε για το Πολυτεχνείο του απαντούν αυτοί. Ποιο Πολυτεχνείο λέει αυτός, αυτό δεν ήταν εξέγερση, ήταν όλα κανονισμένα και συμφωνημένα, μην τρώτε κουτόχορτο. Κανείς δεν του έφερε αντίρρηση (ως γνωστόν όλοι κομπλάρουμε όταν ακούμε για «συμφωνημένα» και «πουλημένους»), ούτε καν οι άνθρωποι που έζησαν (έστω και ως έφηβοι) αυτά τα γεγονότα. Μια κοπέλα στην ηλικία μου του είπε μάλιστα: «Αχ, τώρα μη μας χαλάτε την ψευδαίσθηση»…

Ήθελα να μιλήσω, αλλά κάποιος είπε ας μην μπλέξουμε με πολιτικά, και έμεινε εκεί το θέμα. Αναρωτιέμαι ποια είναι η ευθύνη μου όταν γίνονται τέτοιες συζητήσεις. Πρέπει να αρχίσεις να πλακώνεσαι (γιατί σε καυγά καταλήγουν κουβέντες με τέτοια άτομα) ή να το αφήσεις να περάσει έτσι; Ως άνθρωπος που φυσικά δεν έζησε το Πολυτεχνείο, αλλά που όλη μου σχεδόν η οικογένεια ήταν αναμεμιγμένη ενεργά στην αντίσταση κατά της δικτατορίας, κάποιοι δε ήταν και μέσα (καταμεσής) στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, ένιωσα ιδιαίτερα άσχημα. Όχι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αμφισβητούν το γεγονός ή την αυθεντικότητα της εξέγερσης, αλλά γιατί δεν μπόρεσα να μιλήσω. Αν δε μιλήσω εγώ που τα έχω ακούσει από πρώτο χέρι, ποιος θα μιλήσει; Οι άνθρωποι που τα έζησαν από μέσα σε κάποια χρόνια θα έχουν πεθάνει ή θα έχουν παροπλιστεί. Η αλήθεια είναι ότι ένα πολύ μικρό ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού αντιστάθηκε στη χούντα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να μην ξέρουν πολύ καλά τι έγινε τότε, κι ας μας πρήζουν κάθε φορά με την επέτειο, κι ας έχουν αναλάβει θέσεις εξουσίας άνθρωποι που ήταν (;) αντιστασιακοί, κι ας είναι η Αριστερά (;) «κυρίαρχη ιδεολογία» στην Ελλάδα.

Πέρα από ανίκανη, ένιωσα και προδότης, όχι κάποιας αφηρημένης ιστορίας, αλλά της ιστορίας της οικογένειάς μου, του πατέρα μου και της μητέρας μου. Προσπάθησα να παρηγορηθώ σκεπτόμενη ότι η κουβέντα κόπηκε πολύ γρήγορα, ότι δεν πρόκειται να αλλάξεις τα μυαλά ενός 60χρονου (προφανώς) χουντικού, αλλά δεν τα κατάφερα. Έπρεπε να είχα μιλήσει, έστω και για τους υπόλοιπους που ήταν εκεί, γιατί όταν εκφέρονται τέτοιες ακραίες και ιστορικά λανθασμένες απόψεις, πρέπει να ακούγεται ένας αντίλογος. Αν μη τι άλλο, για χάρη της αλήθειας.

Τρίτη, Απριλίου 17, 2007

Βατράχια κι αράχνες γλυκιά μου

Η μόδα των chain posts πέρασε και χάθηκε, αλλά επειδή αυτό το blog δεν υποτάσσεται σε μόδες και trends (είναι ανυπότακτο και ανένταχτο, σαν το press-gr ένα πράγμα), επειδή το είχα γράψει (βλέπε δεν έχω ιδέες για καινούριο ποστ και βαριέμαι -αστειεύομαι φυσικά- ναι, αστειεύομαι), επειδή δεν μπορώ να λέω όχι και τέλος επειδή στενοχωρήθηκα που ο fightback έκανε Πάσχα στο χωριό του και όχι στην Ταϊλάνδη (αν και η Ταϊλάνδη θα μπορούσε να είναι το χωριό του), ιδού μια ιστοριούλα που μου είχε ζητήσει προ αμνημονεύτων χρόνων, με τις εξής λέξεις:

βάτραχος - πολεοδομία - ανάθεμα - εγκεφαλικό – απεξάρτηση


Το ανάθεμα της αλόγιστης οικοδόμησης στο Λεκανοπεδίο Αττικής είχε εξαφανίσει σχεδόν όλη την πανίδα από την πόλη των Αθηνών. Η έλλειψη πανίδας, και συγκεκριμένα βατράχων, παρολίγο να προκαλέσει εγκεφαλικό στον κ. Ευγένιο, ο οποίος στο πλαίσιο της θεραπείας του για απεξάρτηση από το αλκοόλ έπρεπε να καταναλώνει ημερησίως τουλάχιστον 15,6 κιλά φρέσκα, ωμά βατραχοπόδαρα. Αποφάσισε λοιπόν να φτιάξει σπίτι στο Βρωμοπούσι, όπου είχε ακούσει ότι τα βατράχια αφθονούσαν. Μετά κόπων και βασάνων κατάφερε να χτίσει το σπίτι των ονείρων του. Χωρίς αποτέλεσμα όμως, μια και η συχνή του επαφή με την πολεοδομία και τους δικηγόρους, συμβολαιογράφους, κατασκευαστές και λοιπούς παρατρεχάμενους της ανθούσας αγοράς ακινήτων, τον οδήγησε οριστικά και αμετάκλητα στη γλυκιά αγκαλιά του αλκοόλ. Και έζησε αυτός καλά και ο Τρισμέγιστος Βάτραχος του Βρωμοπουσίου ακόμα καλύτερα.

Κουάξ!

Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007

My latest obsession

Ο δίσκος των My Chemical Romance, The Black Parade είναι περσινός, αλλά δε λέω να σταματήσω να τον ακούω. Όταν πρωτοείδα το βίντεο του Welcome to the Black Parade, με τον τραγουδιστή με ξεβαμμένο πλατινέ μαλλί, το συγκρότημα ντυμένο στρατιωτικά -το τραγούδι λίγο σαρδανάπαλο- σκέφτηκα "πάνε αυτοί, το χάσανε". Όχι ότι ήταν καμιά δισκάρα το προηγούμενό τους, αλλά είχε κάποια πολύ καλά τραγούδια μέσα (όπως το I'm not OK).


Παρόλα αυτά πήρα το καινούριο cd και τελικά όχι μόνο μου άρεσε, αλλά νομίζω είναι κλάσεις ανώτερο από το προηγούμενο. Βασικά it's only rock n' roll -but I like it. Δεν είναι επιστήμη, δεν είναι υψηλή κουλτούρα, δεν είναι δύσκολο, είναι λίγο ποζεράτο, είναι και concept (τιμημένα 70'ς). Έχει όμως δυνατές κιθάρες, δράμα, μάσκαρα, πυροτεχνήματα, καμπαρέ, δηλητήριο, μάσκες, ραγισμένες καρδιές, νοσοκομεία, πικρία, γκροτέσκο, ετοιμοθάνατους ροκ σταρ, σαν εφηβικός έρωτας είναι. Ακούγεται -και χορεύεται- σχεδόν ολόκληρο, πράγμα σπάνιο για τα σημερινά albums, που ζήτημα αν έχουν πάνω από δύο αξιόλογα τραγούδια. Θα το έλεγα guilty pleasure, αλλά γιατί τελος πάντων να αισθανόμαστε ενοχές που μας αρέσει κάτι που είναι τόσο απλό και απολαυστικό όσο ένα ποτήρι νερό; Το Ziggy Stardust ήταν δύσκολο δηλαδή; Όχι ότι συγκρίνονται ως μεγέθη, αλλά νισάφι πια με τα τελευταία indie, τις αέρινες φωνές μέσα από πνιγμένα keyboards και εξαρθρωμένες κιθάρες. Και δεν μου αρέσει καθόλου και το electro-punk (το είπα και ησύχασα).

Το θέμα είναι ότι αυτό το cd σε κάνει να θέλεις να είσαι πάλι είκοσι, να ουρλιάζεις τους στίχους χορεύοντας και σπρώχνοντας μέσα στο πλήθος μιας συναυλίας. Γι' αυτό και μόνο, three cheers for My Chemical Romance.



Υ.Γ.: Αυτά τα βιντεάκια με τους στίχους είναι ή κάτι κάπως αστείο, ή τα βίντεο του μέλλοντος, ή και τα δύο μαζί... Δεν είμαι σίγουρη.

Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007

Τουρισμός στην Ελλάδα

Τα τελευταία χρόνια, όποτε πηγαίνω στη Σαντορίνη κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν. Πεθαίνουν όμως.

Καλοκαίρι 2005:
1. Μόλις φτάνουμε στην Οία, μαθαίνουμε ότι έχει ξεσπάσει πυρκαγιά σε ένα μαγαζί. Βλέπουμε καπνούς, ένα ασθενοφόρο κοντά στην Κοινότητα, κάποιες ώρες μετά μαθαίνουμε ότι πέθανε ο μάγειρας. Το μαγαζί φυσικά λειτουργούσε χωρίς άδεια, χωρίς να πληροί τις παραμικρές προδιαγραφές ασφάλειας.

2. Αφού έχω τριβελίσει τα αυτιά της φίλης μου για το Ακρωτήρι, τον πιο ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο που έχω δει στη ζωή μου, ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα της αρχαιολογίας τον αιώνα που μας πέρασε, μαθαίνω ότι δεν μπορούμε να πάμε. Γιατί; Ένας τουρίστας που είχε πάει να θαυμάσει τον οικισμό πέθανε. Πώς; Το περιβόητο στέγαστρο -που έχει καταντήσει γιοφύρι της Άρτας- έπεσε και τον πλάκωσε. Το Ακρωτήρι παραμένει κλειστό από τότε.

Πάσχα 2007:
Λίγο πριν φύγω για Σαντορίνη, με παίρνει μια φίλη μου και με ρωτάει αν έμαθα για το κρουαζιερόπλοιο που βούλιαξε... Προς το παρόν αγνοούνται δύο (;) άνθρωποι.

Έρχεται κόσμος στην Ελλάδα για να δουλέψει, για να δει τα αξιοθέατα, για να κάνει διακοπές και πεθαίνει. Πεθαίνει όμως.

Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007

Easter Sunday with Tony

Καλό Πάσχα, κλείνουμε για διακοπές!

Μαζί με ανάσταση νεκρών, προσδοκούμε και την ανάσταση του Tony Soprano, καθώς 8 Απριλίου, μέρα του Αγίου Πάσχα, ξεκινά στην Αμερική η προβολή του δεύτερου μισού του 6ου κύκλου των Sopranos, της πιο κινηματογραφικής σειράς που πέρασε ποτέ από την μικρή οθόνη. Σ' αυτή τη ρεαλιστική και συνάμα ανατρεπτική ψηφίδα του μωσαϊκού της γκαστερικής μυθολογίας, κάθε επεισόδιο είναι ένα εξασφαλισμένο εικαστικό κομψοτέχνημα (καταπληκτική φωτογραφία), όλοι οι πρωταγωνιστές δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας, όταν δε προχωρά με ρυθμό και η πλοκή, μιλάμε για αριστούργημα.


Φυσικά δε θα προβληθεί από κάποιο κανάλι εδώ, αλλά όσοι κατεβάζετε πράγματα με peer to peer, σπεύσατε. Από Δευτέρα 9 φαντάζομαι ότι θα έχει ανέβει το πρώτο επεισόδιο.

Δυστυχώς τον εξαιρετικό 5ο κύκλο είχε ακολουθήσει το αρκετά αδύναμο πρώτο μισό του 6ου κύκλου. Οι χαρακτήρες στους οποίους είχαν επικεντρωθεί οι ιστορίες δεν ήταν ενδιαφέροντες, αλλά στο τέλος του κύκλου, η οικογένεια του Tony (DiMeo crime family) βρίσκεται στα πρόθυρα πολέμου με τους άσπονδους φίλους τους, την έτερη δυνατή οικογένεια της Νέας Υόρκης (Lupertazzi crime family) και οι εξελίξεις αναμένονται εκρηκτικές.

Ένα χρόνο και κάποιες αναβολές μετά λοιπόν, περιμένουμε με αγωνία τα τελευταία 9 επεισόδια των Sopranos. Ελπίζουμε να μην απογοητεύσουν και να επιφυλάξουν στον Tony ένα τέλος αντάξιο του μαφιόζικου, καλλιτεχνικού (και φυσικού) μεγέθους του.

Κυριακή, Απριλίου 01, 2007

Sunday moring coming down

Μισώ τα κυριακάτικα πρωινά γιατί είναι το απόλυτο τίποτα. Χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος για δουλειά, όλη η μέρα είναι μπροστά σου, για να την κάνεις τι; Απολύτως τίποτα. Στην καλύτερη περίπτωση οικογενειακές και οικιακές υποχρεώσεις. Σχεδόν μου λείπουν οι εποχές που τα κυριακάτικα πρωινά περνούσαν μέσα σε τύψεις και πονοκέφαλο για το χτεσινοβραδυνό μεθύσι. Τουλάχιστον τότε είχα κάτι με νόημα να με απασχολεί. Έγραφα και ξαναέγραφα τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να πίνω λιγότερο, έφτιαχνα προγράμματα με πόσα γραμμάρια αλκοόλ έπρεπε να πιω την επόμενη εβδομάδα, προσπαθούσα να μην καταλάβουν οι γύρω μου ότι συνερχόμουν από χανγκόβερ, έπαιρνα τηλέφωνο φίλους και λέγαμε «πάλι κομμάτια γίναμε χτες, δε θα το ξανακάνουμε». Ε, μετά από κάποια χρόνια δεν το ξανακάναμε. Ε, και; Όταν καταφέρνεις να ξεπεράσεις κάποιες συνήθειες που θεωρούσες ότι σε έκαναν δυστυχισμένο, φτάνεις σε ένα τοίχο. Ναι, μπορώ να βγαίνω λιγότερο, να πίνω λιγότερο, να καπνίζω λιγότερο, αλλά δεν είμαι πιο ευτυχισμένη.

Άσε που τις Κυριακές πρέπει να διαβάζεις κυριακάτικες εφημερίδες. Άλλο απόλυτο τίποτα από εκεί. Θα ήθελα να ζω σε ένα κόσμο χωρίς ειδήσεις, είναι τόσο πραγματικές και ασήμαντες παράλληλα. Νιώθω ότι όλες αυτές οι ηλίθιες ελληνικές ειδήσεις για το ποιος έχει ποια εταιρία και με ποιόν είναι ξάδελφος, μπατζανάκης και κουμπάρος διαστέλλουν τα αγγεία του εγκεφάλου μου μέχρι το σημείο της έκρηξης. Και μετά όλο και σε κάποια παρέα θα βρεθείς που κάποιος θα σου πει «ο τάδε, που έκανε την δείνα μίζα, τον είχα γνωρίσει εκεί και παλιά τα είχε με αυτήν, που έχει αυτό το μαγαζί, και που η μητέρα της…» και ούτω καθ’εξής. Αυτή η αιμομιξία είναι τόσο ασφυκτική. Θα ήθελα να μπορούσα να μην ξέρω ούτε ποιος είναι ο πρωθυπουργός, πόσο μάλλον με ποιους είναι τριτοξάδελφα οι υπουργοί του. Η σύγκρουση με την πραγματικότητα κάθε Κυριακή πρωί είναι εξοντωτική. Πρέπει και να απλώσω τα ρούχα, να κάνω μπάνιο, να πάω στη γιαγιά μου, να κάνω τη χαρούμενη, να ναννανανννανανανανανανανανανανανα.

Τετάρτη, Μαρτίου 28, 2007

Ορφέας και Ευριδίκη

Στο μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης οι θεοί επιτρέπουν τελικά στον Ορφέα να πάρει την αγαπημένη του από τον Άδη, αρκεί στο δρόμο της επιστροφής στον κόσμο των ζωντανών να μη γυρίσει να την κοιτάξει. Ο Ορφέας, ανίκανος να αντισταθεί, γυρίζει για να την δει και την χάνει για δεύτερη φορά.

Μια πτυχή του μύθου είναι αυτή της μαζοχιστικής επανάληψης της απώλειας: Ο Ορφέας δεν είναι ουσιαστικά ερωτευτεμένος με την Ευρυδίκη, αλλά με το θάνατο της Ευριδίκης, με την απουσία της, την οποία επιδιώκει να βιώνει ξανά και ξανά. Κάπως όπως ο James Stewart στο Vertigo, ο οποίος ξαναβρίσκει τη γυναίκα το χαμό της οποίας θρηνούσε, για να την εξωθήσει για άλλη μια φορά στο θάνατο. Σε ένα ψυχαναλυτικό σύμπαν ο Ορφέας βρίσκει γαλήνη μόνο βιώνοντας αέναα το δεύτερο χαμό της Ευριδίκης.

Μια άλλη πτυχή του μύθου είναι η σημασία του βλέμματος στον έρωτα. Η όραση είναι η πιο ερωτική αίσθηση, αφού η απαγόρευσή της επιβάλλεται ως το μόνο ισάξιο αντίτιμο της παράβασης του πιο αμετάκλητου κανόνα όλων: του θανάτου. Ο Ορφέας θα μπορούσε να αγγίξει την Ευριδική αν ήθελε, να την ακούσει, να τη μυρίσει, να την φιλήσει, αλλά δεν έπρεπε να απλώσει το βλέμμα του πάνω της. Και αυτό ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει. Και ήθελε τόσο πολύ να το κάνει, που άφησε μια ολόκληρη ζωή μαζί με την Ευριδίκη για μια ματιά που διήρκεσε μια στιγμή. Το αντικείμενο του πόθου είναι το αντικείμενο που θέλουμε να ατενίζουμε, που εποφθαλμιούμε ακόμα κι όταν είναι δικό μας.

Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2007

Εφτά Ταινίες

Κατόπιν ευγενικής πρόσκλησης του Κολυκυθακίου, χωρίς σειρά αξιολόγησης και χωρίς να είμαι σίγουρη ότι είναι οι απολύτως αγαπημένες μου:

Barry Lyndon
Il vivait sa vie...


À bout de souffle
I am an antichrist, I am an anarchist, I am Jean-Paul Belmondo


Crimes and misdemeamors
Saints & Sinners


The man who fell to earth
So lonesome he could die


Donnie Darko
Teenage Wasteland



Life, death and everything in between


Goodfellas
The Rise and Fall of Henry Hill and the Gangsters from Brooklyn

Τρίτη, Μαρτίου 13, 2007

Άσσος Μπαστούνι

Καθώς έψαχνα τα αρχεία κάποιου χρήστη που κατέβαζε τραγούδια από μένα στο soulseek, βρήκα και θυμήθηκα το ένδοξο The Ace of Spades, από τους Motorhead φυσικά. Αφού το κατέβασα δεν μπόρεσα να σταματήσω να το ακούω. Σύντομο και βίαιο, είναι από τα πιο πωρωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί την ιστορία της μουσικής. Πέρα από το ανελέητο μπάσο, τα καταιγιστικά ντραμς, την αγριοφωνάρα του Lemmy, την κιθάρα διασχίζει το τραγούδι σαν υπερηχητικό αεροπλάνο, και πριν αρχίσω να ακούγομαι σα συντάκτης του Metal Hammer, βασικό συστατικό του εκρηκτικού μείγματος είναι και οι στίχοι. Ναι, οι στίχοι…

«Υou know I’m going to lose/
and gambling is for fools/
but that’s the way I like it baby/
Ι don’t wanna live forever».

Πρέπει να είναι από τα ελάχιστα rock nroll rock κομμάτια όπου δοξολογείται η ήττα. Στα περισσότερα κλασσικά rockn roll/heavy metal/hard rock τραγούδια, παρουσιάζονται μόνο τα δύο άκρα: ή ο απόλυτος νικητής που κατατροπώνει τους πάντες, παίρνει το κορίτσι και βγαίνει παντού και πάντα κερδισμένος ή ο απόλυτος χαμένος, ο οποίος κλαίει τη μοίρα του, καταριέται την κοινωνία και βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ο Lemmy μιλάει για ήττα, αλλά όχι μόνο δεν την φοβάται, δεν την οικτίρει, αλλά την κυνηγάει. Εξάλλου, the chase is better than the catch. Επαναφορά του χαμένου humor των blues, ζαμανφουτισμός, deathwish, όπως και να έχει αυτοί οι στίχοι μεταδίδουν μια ακατανίκητη όρεξη για περιπέτεια, ρίσκο -και αποτυχία!
Για να δούμε και πιο αναλυτικά μερικούς άλλους ιντριγκαδόρικους στίχους του τραγουδιού:

-Snake eyes watching you
Snake eyes, από την εικόνα που δίνουν δύο ζαρια όταν έχουν φέρει άσσους. Θεωρείται κακή ζαριά, επειδή είναι η χαμηλότερη βαθμολογία που μπορείς να μαζέψεις σε ένα παιχνίδι με ζάρια (στο μπαρμπούτι δηλαδή, ή craps αγγλιστί). Ως έκφραση είναι συνώνυμο της κακοτυχίας.

-Seven or eleven
Πάλι από το ευγενές άθλημα του μπαρμπουτίου, όπου αν φέρεις με την πρώτη ριξιά 7 ή 11 κερδίζεις. Υπάρχει και παλιό country τραγούδι με τους στίχους: Ι bet it all/ 7 come 11 and she could be mine/ Ι’ ll find my love coming off the bottom line.

-The dead man’s hand again
Το φύλλο που λέγεται ότι κρατούσε ο Wild Bill Hickok (στρατιώτης, αστυνόμος και αρχι-πιστολάς στην Άγρια Δύση) όταν δολοφονήθηκε. Το παιχνίδι ήταν πόκερ και τα χαρτιά μάλλον δύο οκτάρια και δύο άσσοι, όλα μαύρου χρώματος. Το πέμπτο χαρτί δεν είχε μοιραστεί ακόμα. Ο Wild Bill δεν βρήκε την ασφαλή θέση που έψαχνε κόντρα στον τοίχο, και αναγκάστηκε να παίξει με την πλάτη του εκτεθειμένη στην πόρτα. Οι φόβοι του δικαιώθηκαν, αφού τον πυροβόλησαν πισώπλάτα με ένα σαρανταπεντάρι, και το φύλλο που κρατούσε εκείνη τη στιγμή έμεινε στο θρύλο ως «dead mans hand».

-The Ace of Spades
Οι άσσοι θεωρούνται δυνατά και καλά χαρτιά. Ειδικά ό άσσος μπαστούνι είναι το υψηλότερο χαρτί στην κλίμακα της βαθμολογίας των τυχερών παιγνιδιών. Για τους στρατιώτες σε πολλές δυτικές χώρες το σήμα του άσσου μπαστούνι θεωρούταν ότι φέρνει τύχη. Στη χαρτομαντεία εντωμεταξύ ο άσσος μπαστούνι σημαίνει βέβαιο θάνατο. Πρόκειται λοιπόν για ένα μοιραίο χαρτί με διχασμένη προσωπικότητα, αφού θεωρείται δυσοίωνο και καλότυχο ταυτόχρονα. Ουσιαστικά είναι τυχερό γι’αυτόν που το έχει, αλλά σημαίνει την καταδίκη του αντιπάλου. Ανάλογα με την πλευρά στην οποία βρίσκεσαι λοιπόν, δε σε νοιάζει όμως, γιατί θα τραγουδάς με βραχνή φωνή: its all a game to me.

Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007

Σαν να μην είσαι εκεί

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για σένα σαν να μην είσαι εκεί.
Στο διάδρομο της δουλειάς, δύο πενηντάρηδες μεγάλοι και τρανοί περπατούν πίσω μου και συζητούν. Δεν τους ξέρω, δε με ξέρουν. Ψιτ… Γυρίζω. Κοίτα τη ρε, κάνεις ψιτ και γυρίζει. Μεταξύ τους, φωναχτά, χωρίς να με κοιτάξουν καν.
Το επόμενο δευτερόλεπτο με είχαν ξεχάσει. Είχαν επιστρέψει στα παραπολιτικά και στο he said, she said και πότε θα βγούμε στο Πρυτανείο να σε κεράσω.
Για αυτούς είσαι ένα κοριτσάκι που υπάρχει μόνο για να το κοιτάξουν και να το σχολιάσουν. Ίσως να μην τους περνάει καν από το μυαλό ότι κάτι τέτοιο ενοχλεί. Αυτοί είναι οι πενηντάρηδες της Ελλάδας: άσχημοι, φαλακροί, χοντροί με μουστάκια, γυαλιά και πίπες, νομίζουν ότι τους ανήκουν τα πάντα. Τους ανήκει ο ιδιωτικός σου χώρος, τους ανήκει η εμφάνισή σου, τους ανήκει το γύρισμα του κεφαλιού σου. Δεν είναι καν σου, είναι τους. Είσαι ένα γκομενάκι από τα πολλά που έχουν δει και έχουν πάρει -χάρη στις πολιτικές και επαγγελματικές τους γνωριμίες, γιατί χωρίς αυτά τα ατού η μοναδική γυναίκα της ζωής τους θα ήταν η εξίσου άσχημη και αντιπαθητική σύζυγός τους.
Είναι αυτοί που λένε ότι μόνο το δέρμα των εικοσάχρονων είναι αρκετά σφιχτό, είναι οι καθηγητές που πηδάνε τις φοιτήτριες τους, είναι οι γιατροί που υποτιμούν τις πελάτισσές τους, είναι οι προϊστάμενοι που στέλνουν μόνο τις γυναίκες υφισταμένους τους για φωτοτυπίες, είναι αυτοί που γράφουν ότι οι γυναίκες βάφουν κόκκινα τα χείλη τους για να μιμηθούν την όψη του αιδοίου, είναι οι γερασμένοι πρωταγωνιστές των ελληνικών σειρών και ταινιών που αιωνίως αφήνουν την νεότερή γυναίκα τους για την ακόμα νεότερη, είναι οι συγγραφείς που δηλώνουν ότι οι γυναίκες δεν ξέρουν να γράφουν, είναι οι δημοσιογράφοι που βγαίνουν στην τηλεόραση για να μας ενημερώσουν τι σκέφτονται οι γυναίκες, οι άντρες, τα παιδιά και ο κόσμος όλος. Γιατί ο κόσμος είναι δικός τους.
Είναι χειρότεροι από τον τύπο που θα σου βάλει χέρι στο λεωφορείο, γιατί αυτός τουλάχιστον ρισκάρει να ρεζιλευτεί.

Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007

«Tipping…

...is not a place in China»

Όπως έλεγε μια ταμπελίτσα κολλημένη στο βάζο για τα φιλοδωρήματα, πάνω στον πάγκο της ρεσεψιόν ενός youth hostel στο Άμστερνταμ (νομίζω).

Στην Αθήνα πάλι, τέτοιες χιουμοριστικές υποδείξεις θεωρούνται άχρηστες. Γιατί φυσικά το φιλοδώρημα εδώ δεν το δίνεις επειδή εκτίμησες το σέρβις, ή επειδή έχεις κέφια, αλλά επειδή έτσι πρέπει. Στη γραφική γειτονιά του Ψυρρή, η ευγενική υπενθύμιση ότι η κοπέλα θέλει πουρμπουάρ συνίσταται στο να σου πετάξει στα μούτρα τα λεφτά που δε θέλησες να της αφήσεις για φιλοδώρημα, μπας και φιλοτιμηθείς παλιογύφτισσα και την επόμενη φορά ντραπείς να πάρεις τα ρέστα σου. Εκτός από αγενέστατη, αυτή η συμπεριφορά είναι και παράλογη, μιας και το λεγόμενο service charge στην Ελλάδα περιλαμβάνεται στις τιμές. Ακόμα και σε χώρες που ουσιαστικά οι σερβιτόροι ζουν από τα φιλοδωρήματα και που αναγράφεται στην απόδειξη πόσο φιλοδώρημα πρέπει να αφήσεις (είναι 10% της συνολικής τιμής συνήθως), αν δε δώσεις, στη χειρότερη να σε στραβοκοιτάξουν και να σε καταραστούν από μέσα τους. Να σου πετάξουν περιφρονητικά λεφτά πάντως, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Ούτε και στο χειρότερο καταγώγιο του τελευταίου σοκακιού, στη γειτονιά που ζουν όλοι σε τροχόσπιτα, οι άντρες πίνουν μόνο Wife Beater και κάθε βράδυ σκοτώνονται 15 άνθρωποι από συμμορίες.

Στου Ψυρρή όμως, θα στο κάνουν. Συνέβη λοιπόν και αυτό, τα ποτά μας ήταν 24 ευρώ, εγώ δίνω 25 και περιμένω υπομονετικά τη σερβιτόρα να μου φέρει το ευρώ μου. Για να πω την αμαρτία μου, σκέφτηκα να το αφήσω, αλλά δεν το έκανα. Πάει λοιπόν η σερβιτόρα στο μπαρ να πάρει τα ρέστα, ρίχνοντας μου δολοφονικά βλέμματα καθ’οδόν. Γυρνάει, απλώνω το χέρι εγώ και η δικιά σου πετάει κάτω (χαμέ, στα πατώματα) το ευρώ και μου κάνει ειρωνικά «Ευχαριστώ ΠΟΛΥ!». Εγώ καθότι και λίγο αφηρημένη είχα μείνει με τη χούφτα ανοιχτή να κοιτάζω το υπερπέραν. Για να πω την αλήθεια, δεν κατάλαβα τι είχε γίνει, μέχρι που μου το εξήγησε η φίλη μου. Μου πήρε λίγη ώρα να το επεξεργαστώ, γιατί ομολογουμένως δεν ήξερα ότι είναι τέτοιο αισχρό ατόπημα να ζητάς τα ρέστα σου. Σκύβω λοιπόν να μαζέψω το ευρώ από κάτω, μέσα από τη λασπουριά που είχε συσσωρευτεί από τα πεταμένα ποτά και τα τσιγάρα, ενώ σκεφτόμουν αν ξέρω αρκετά καλό σημάδι ώστε να της εκσφενδονίσω το ευρώ από εκεί που ήμουν και της βγάλω το μάτι. Τελικά αρκέστηκα στο να την πιάσω από το μπράτσο και να της πω «αν ξανάρθουμε εδώ, να μου γράψεις». Την έκανα σκόνη, μη μου πείτε;;

Κυριακή, Φεβρουαρίου 25, 2007

Το άγιο ζευγάρι

Aν δεν θέλεις να θεωρηθείς μίζερος, μικροπρεπής, ζηλιάρης, γρουσούζης, κουτσομπόλης, κακεντρεχής και πικρόχολος, πρέπει να συμμετέχεις ψυχή τε και σώματι στη λατρεία του άγιου ζευγαριού. Ποιο είναι το άγιο ζευγάρι; Είναι το οποιοδήποτε ζευγάρι. Γιατί είναι άγιο; Δεν γνωρίζω ακριβώς, ίσως επειδή το ζευγάρι θεωρείται προοίμιο της οικογένειας, ή απαραίτητη προϋπόθεση της ανθρώπινης ευτυχίας. Από τη μαζική λατρεία εξαιρούνται μερικές φορές τα παράνομα και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ποιοι είναι οι κανόνες που πρέπει να τηρείς σε σχέση με το ιερό ζευγάρι:

1. Πρέπει πάντα να χαίρεσαι όταν ακούς ότι ο τάδε τα έφτιαξε με τη δείνα, ακόμα κι αν εσύ σκέφτεσαι πως αυτός ο ηλίθιος βρήκε γκόμενα και εσύ είσαι μόνος σου.

2. Όλα τα ζευγάρια είναι καλά και ταιριαστά. Δεν έχει σημασία που η μία είναι πανέξυπνη και ο άλλος πανίβλακας, ή που ο ένας είναι πανέμορφος και η άλλη κακάσχημη, γιατί «δεν μετράει μόνο η εμφάνιση». «δε μετράει μόνο το μυαλό» και τελος πάντων «δεν ξέρεις πως αυτοί τα βρίσκουν μεταξύ τους».

3. Όλα τα ζευγάρια θα παντρευτούν. Πρέπει να το πιστεύεις ακράδαντα αυτό, δεν έχει σημασία που και τα δύο μέλη του ζευγαριού είναι 20 χρονών και εμπειρικά γνωρίζεις ότι το 95% των σχέσεων που ξεκινούν σε αυτή την ηλικία διαλύονται μετά από μερικά χρόνια. Αν δεν λες και εσύ ότι «αυτοί θα παντρευτούν» πρέπει τουλάχιστον να συμφωνείς με τέτοιες δηλώσεις, αλλιώς κακό φίδι που σε έφαγε.

4. Κάθε αναφορά σε ζευγάρι πρέπει να εισάγεται ή και να ακολουθείται από ένα θετικό σχόλιο, όπως «τι αγαπημένο ζευγάρι», «τι τέλειο ζευγάρι» και «πόσο χαίρομαι που τους βλέπω μαζί».

5. Ο καινούριος γκόμενος της φίλης σου είναι αβλεπί φανταστικός, γλυκούλης και πολύ καλό παιδί. Το ίδιο και η καινούρια γκόμενα του φίλου σου. Το ότι είσαι καλύτερος άνθρωπος αν πεις την ειλικρινή σου γνώμη, ξέχνα το.

6. Ακόμα και όταν η φίλη σου σου κάνει παράπονα για τη σχέση της, δεν πρέπει επ’ουδενί να τη συμβουλεύσεις να χωρίσει. Όχι αγάπη μου. Χωρίζουμε μόνο όταν ο άλλος χιλιοκερατώνει, είναι χαρτοπαίκτης, αλκοολικός και δέρνει. Από μια ηλικία και μετά, ούτε αυτοί οι λόγοι δεν είναι αποδεκτοί. Μην αναφέρω την απλή βαρεμάρα, αυτό φυσικά και δεν είναι λόγος να χωρίσεις, αφού ως γνωστόν όλα τα ζευγάρια βαριούνται από μερικά χρόνια και μετά (μερικοί από μερικούς μήνες και μετά, αλλά ποιος μετράει).

7. Όταν ακούς ότι ένα ζευγάρι χώρισε, πρέπει πάντα να στενοχωριέσαι. Άσχετο αν τις τελευταίες φορές που τους έβλεπες τσακώνονταν συνέχεια, ή δεν μιλιόντουσαν καν. Καλύτερη αντίδραση όταν δεν έχεις τίποτα να πεις: ένα παρατεταμένο «ααααα» με παράλληλο γέρσιμο του κεφαλιού στο πλάι, κάπως όπως όταν βλέπεις μωράκια, αλλά με πιο λυπημένο τονισμό το «ααααα».

8. Αφού το ζευγάρι έχει χωρίσει, πρέπει να εξακολουθείς να το δοξολογείς και δεν είσαι ασφαλής παρά μόνο αφού και οι δύο τα φτιάξουν με άλλους. Γιατί σκέψου να αισθανθείς ελεύθερος, να αρχίζεις να λες την πραγματική σου γνώμη και αυτοί να τα ξαναβρούν; Θα είσαι πάντα ο κακός που δεν πίστεψε στην αγάπη τους.

9. Αν έχεις τολμήσει να εκφέρεις αρνητική άποψη για το ζευγάρι στο παρελθόν και επαληθεύεσαι, δεν πρέπει με καμία δύναμη να θυμίσεις στους άλλους ότι «τα έλεγες εσύ». Τώρα εκτός από κακός γίνεσαι και χαιρέκακος.

10. Αυτοί οι κανόνες γίνονται πιο αυστηροί όσο πιο κοντά στον κύκλο σου είναι το ζευγάρι. Δε το συζητώ για τα παντρεμένα ζευγάρια, αυτά είναι πιο ιερά κι από ένα εκατομμύριο αγελάδες στην Ινδία.


Και ένας παράγωγος κανόνας: Η μοναδική αιτία για την κακή συμπεριφορά ή τα νεύρα αυτών που είναι μόνοι τους είναι ακριβώς το ότι είναι μόνοι τους. Για αυτούς που είναι στριμμένοι αλλά ζευγαρωμένοι, τι να πω, δεν υπάρχει εξήγηση. Μήπως δεν τα πηγαίνουν καλά τώρα τελευταία;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 21, 2007

About a girl

Αφού το ζήτησε η Γωγώ... δε μπορώ να πω όχι!

Πέντε πράγματα για μένα (σιγά που σας νοιάζει κιόλας..) :

1. Το 70% του χρόνου μου το σπαταλάω σκεπτόμενη πώς θα φύγω από τη δουλειά μου. Όταν το καταφέρνω, αρχίζω να σκέφτομαι πώς θα φύγω από την καινούρια μου δουλειά.

2. Έχω δει 10 φορές την ταινία "Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη"*. Τις δε σκηνές που παίζει Bowie, πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές τις έχω δει. Μια εποχή νόμιζα ότι ήμουν ο Bowie -σ'αυτό βοήθησε και το γεγονός ότι είχα στην κατοχή μου μαύρο αδιάβροχο με ψηλό γιακά και κουκούλα.

3. Δε μου αρέσει καθόλου ο Gaudi. Δε μου αρέσουν καθόλου οι οργανικές μορφές στην αρχιτεκτονική, τις θεωρώ αηδιαστικές.

4. Όταν κόβω τα νύχια μου, φροντίζω να τα μετράω όλα με ευλάβεια, μετά τα πετάω με προσοχή στην τουαλέτα και τραβάω αμέσως το καζανάκι. Αυτό γιατί μια φίλη μου είχε πει κάποτε ότι είναι γρουσουζιά να μην πετάς ΟΛΑ σου τα νύχια. Και να καραδοκεί ένα κομμένο νύχι σου κάπου στο σπίτι...μπρρρ. Όταν μου συμβαίνει κάτι κακό, το αποδίδω πάντα στο άτιμο νύχι που μου ξέφυγε.

5. Καμιά φορά, μικρότερη, είχα περισσότερη όρεξη να δω "Ατίθασα Νιάτα", παρά να ακούσω Πετρίδη. Αλλά εντάξει, δε μου συνέβαινε συχνά...


Θα ήθελα να γράψει και η Blu Note 5 πράγματα για τον εαυτό της και θα ήθελα να μην τα ξέρω ήδη!!!



*Άσχετο, αλλά ποιοι ηλίθιοι χρήστες έχουν βαθμολογήσει την ταινία αυτή με 6.6 στο imdb; Ουστ παλίοσκυλα, θα μπω να της βάλω 100 δεκάρια!

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 16, 2007

Εργασία και χαρά

Ξαναγυρνώντας στη δουλειά μετά από ένα ωραίο (;) φοιτητικό διάλειμμα θυμήθηκα ξανά γιατί δε μου αρέσει η δουλειά και πλέον απορρίπτω μετά βδελυγμίας όσα έλεγα πριν από μερικούς μήνες, δηλαδή ότι βαρέθηκα να διαβάζω, να γράφω εργασίες και να δίνω εξετάσεις. Διάβασμα και πάλι διάβασμα, αν η μόνη άλλη επιλογή που έχεις είναι η δουλειά.
Δεν αντέχω τη δουλειά στο γραφείο γιατί πρώτον πρέπει να ντύνομαι σαν άνθρωπος κάθε πρωί (ναι, καταβάλλω τρομερή προσπάθεια γι'αυτό) και γιατί δεύτερον πρέπει να συναναστρέφομαι άλλους ανθρώπους. Μου φαίνεται έως και παρανοϊκό να κάθομαι σε ένα γραφείο και να δουλεύω, να κάνω τηλέφωνα, γενικότερα να υπάρχω με άλλους 5 ξένους γύρω μου. Όσο καλοί και χρυσοί να είναι, δεν παύουν να είναι άλλοι άνθρωποι, με τα ελαττώματά τους και τις παραξενιές τους. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δηλαδή που μετά από κάποιο διάστημα αναγκαστικής συνύπαρξης είναι τόσο συμπαθητικά όσο η βρύση που στάζει μονότονα το βράδυ και δε σ'αφήνει να κοιμηθείς, βαριέσαι όμως να σηκωθείς να την κλείσεις. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορείς να κλείσεις τη βρύση και το νερό στάζει και πάνω σου. Μιλάμε για το μαρτύριο της σταγόνας δηλαδή.

Κάποιες μέρες κυλάνε σχετικά ανώδυνα, αλλά κάποιες άλλες νιώθεις ότι και μόνο ο ήχος των δακτύλων τους στο πληκτρολόγιο σου γανώνει το μυαλό. Όλοι οι μανιερισμοί τους, που χτες μπορεί να τους έβρισκες και χαριτωμένους, σήμερα σου φαίνονται αβάσταχτα ενοχλητικοί. Είναι όπως η ατάκα από το War of the Roses, απάντηση της γυναίκας στην ερώτηση του συζύγου της γιατί θέλει διαζύγιο: "Because. When I watch you eat. When I see you asleep. When I look at you lately, I just want to smash your face in."

Κάπως έτσι. Ο ένας μιλάει πολύ δυνατά στο τηλέφωνο. Η άλλη θέλει να μου επισημάνει ότι είναι λάθος να λέμε USB τα φλασάκια, γιατί το USB είναι ουσιαστικά η υποδοχή και όχι το φλασάκι το ίδιο. Μεγάλη ανακάλυψη κι αυτή, αλλά τα έχω ξαναπεί για τους ξερόλες. Η παράλλη είναι στον κόσμο της και ρωτάει συνέχεια ως νέος Σπύρος Παπαδόπουλος στους Απαράδεκτους : τι έγινε παιδιά, για ποιό θέμα μιλάτε;

Αυτή η τελευταία είμαι εγώ, δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από τους εκνευριστικούς ανθρώπους. Γιατί στη δουλειά, όλοι οι άνθρωποι γίνονται εκνευριστικοί.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007

Catch you if I can

Σήμερα τελείωσα μόνη μου το μπουκάλι κρασί που είχα αγοράσει στην περίπτωση που θα γυρνούσαμε σπίτι μαζί.

Επίσης σήμερα πήγα στη δουλειά τον καφέ που είχα αγοράσει στην περίπτωση που θα γυρνούσαμε σπίτι μαζί -και θα ήθελες καφέ. Τον έβαλα σε ένα πλαστικό σακουλάκι, δίπλα στους καφέδες των άλλων κοριτσιών. Μαζί με ένα κουταλάκι που πλένω χωρίς απορρυπαντικό και στάζει όταν το βάζω στο πλαστικό σακουλάκι. Και βρέθηκα στην κουζίνα να φτιάχνω καφέ με μια κυρία που μου έλεγε ότι στο εξωτερικό όλες οι εταιρίες πληρώνουν για τον καφέ των εργαζομένων. Όχι όπως εδώ. Ένιωσα λίγο άχρηστη και ηλίθια που περίμενα 10 λεπτά στην κουζίνα της δουλειάς να βράσει ο καφές που πήρα στην περίπτωση που θα ανέβαινες σπίτι μου. Το ηλεκτρικό μάτι -που έχουν αγοράσει οι εργαζόμενοι- είναι πού αργό.

Γενικώς αισθάνομαι ηλίθια και άχρηστη στη δουλειά. Εν μέρει επειδή εσύ μου έχεις πει ότι η δουλειά είναι ντροπή και ότι εσύ μπορείς να περνάς πολύ ωραία απλώς χαϊδεύοντας τη γάτα σου. Θα ήθελα να είμαι η γάτα σου. Εντωμεταξύ μπήκε μια κοπέλα με ταγιέρ στην κουζίνα και η κυρία που είχε ζήσει 12 χρόνια στο εξωτερικό (Παρισι, Βρυξέλλες, Λονδίνο κλπ) τη ρώτησε αν αυτηνής της κλέβουν τα γιαούρτια από το ψυγείο. Όχι, απάντησε η άλλη, με άψογο ύφος κυρίας του καλού κόσμου, εγώ δεν βάζω ποτέ το γιαούρτι μου στο ψυγείο. Και θαύμασα τις γυναίκες που μπορούν πάντα να ντύνονται και να μιλάνε σαν κυρίες.

Εγώ δεν ήμουν πολύ καλά ντυμένη, δεν είχα όρεξη το πρωί που ξύπνησα, επειδή πονούσα. Σκεφτόμουν αν ο λόγος που πονούσα είναι η επέμβαση που έκανα πρόσφατα. Ίσως αν σου έλεγα ότι είχα κάνει επέμβαση, με ολική αναισθησία παρακαλώ, και δεν είπα τίποτα σε κανέναν, ούτε και σένα, να με θαύμαζες. Ίσως πάλι να ήθελες απλώς να το βάλεις στα πόδια. Όπως το τελευταίο βραδύ, που μου έβαλες το χέρι στον ώμο και μου είπες ΄τα λέμε’ ενώ είχες αρχίσει ήδη να φεύγεις.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007

The one that got away

Εξαιρετικά αφιερωμένο στη Brina ( ή life is hard and then you die ή http://www.labrinouka.blogspot.com/) : γιατί μας άφησες παιδί μου;

Θα επανέθλει βέβαια, αλλά μέσα σε αυτό το υπαρξιακό, αυτο-αναφορικό χάος που λέγεται blogging, είναι λογικό ένας blogger να αναρωτηθεί γιατί κάνει ό,τι κάνει.

Μου άρεσε που έκλεισε το blog χωρίς δραματικές ανακοινώσεις. Γι' αυτό είπα να κάνω εγώ μια δραματική ανακοίνωση, ως γνωστή drama queen.

Ξεκίνησα το blog παίρνοντας θάρρος από τη Brina. Και όταν έβλεπα ότι είχε περισσότερα profile views από μένα, ζήλευα λίγο. Και όταν πόσταρε κάτι, είχα ένα παραπάνω κίνητρο να ποστάρω κι εγώ. Πως το λένε να δεις; Δημιουργικός ανταγωνισμός; Σαν καθρέφτης ένα πράγμα. Με λίγη παραμόρφωση.

Πάνω απ΄όλα, έγραφε πολύ ωραία. Εις αναμονή του καινούριου της blog λοιπόν, ελπίζω να μην αργήσει πολύ...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Σπίτι για έναν

Όταν είσαι μόνος, δηλαδή μη παντρεμένος, στα 30 και ψάχνεις να νοικιάσεις σπίτι, οι ιδιοκτήτες σε αντιμετωπίζουν ως λεπρό, τρελό, επικίνδυνο, ή ως ένα συνδυασμό των τριών. Οι χιλιάδες ερωτήσεις τους από το τηλέφωνο (είστε Ελληνίδα, τι δουλειά κάνετε, είστε παντρεμένη, έχετε φίλο, παιδιά, σκυλιά, γατιά, ποια είναι η ομάδα αίματος σας, τι ψηφίζετε κλπ.) μπορεί να σε οδηγήσουν πρώτα στην απελπισία και μετά το πέμπτο τηλεφώνημα στην παράνοια... Για να μη πω για το πως στραβώνουν αν τους το πεις δια ζώσης. Τέτοια μούτρα ούτε αν τους έλεγες ότι μόλις αποφυλακίστηκες για διπλό φόνο. Και το χειρότερο είναι ότι σε κάνουν να νιώθεις ότι πρέπει να δικαιολογηθείς. Ναι ξέρετε, χίλια συγγνώμη που διατίθεμαι να δώσω 400 ευρώ για την τρύπα σας και δεν έχω και σύντροφο. Θα μπορέσετε ποτέ να με συγχωρέσετε και να μου παραχωρήσετε το υπερτιμημένο σπιτάκι σας; Αν έχετε την καλοσύνη βέβαια, το καταλαβαίνω ότι σας ζητάω πολλά.

Δε σου φτάνει η μιζέρια σου που είσαι μόνος και έρημος στην άπονη τούτη ζήση, δε σου φτάνουν τα σχόλια των γηραιότερων συγγενών για την αποκατάσταση σου, πρέπει να υποστείς και την αποδοκιμασία του κάθε κακομοίρη άσχετου που επειδή έχει ένα σπίτι νομίζει ότι είναι έχει δικαίωμα να σχολιάσει τη ζωή και τις επιλογές σου. Στην τελική ανάλυση, βάλτο στην αγγελία: δεν θέλουμε εργένηδες. Μη μας ταλαιπωρείς και εμάς με τηλέφωνα και με διαδρομές. Δεν καταλαβαίνω τη λογική με την οποία ένα ζευγάρι είναι προτιμότερο από έναν μόνο του άνθρωπο. Και τέλος πάντων όλοι αυτοί οι ιδιοκτήτες που κόπτονται τόσο για τα σπίτια τους, γιατί μόλις τα νοικιάσουν δεν ασχολούνται καθόλου και μην τον είδατε τον Παναγή αν χρειαστείς κάτι;

Η μόνη λογική είναι αυτή σύμφωνα με την οποία αυτός που θέλει να μείνει μόνος του, και όχι με τη μανούλα του να του σιδερώνει και να του πλένει, το κάνει όχι επειδή έχει τη θέληση και τη δυνατότητα, αλλά επειδή επιδίδεται σε ύποπτες και ανήθικες δραστηριότητες. Ακόμα και στη δουλειά, όταν ακούν ότι μένω μόνη μου, υποθέτουν ότι είμαι από την επαρχία... Όταν μαθαίνουν ότι οι γονείς μου μένουν στην Αθήνα, παθαίνουν μια σύγχυση, και μετά επακολουθούν τα γνωστά σχόλια: α, εγώ τα πηγαίνω πολύ καλά με τους γονείς μου...!! Μπράβο παιδί μου, την πιπίλα σου που την άφησες είπαμε;

Η τελευταία λύση είναι να βάλω αγγελία σαν αυτές που έβλεπα στο 10%: Straight ζητά straight για αλληλοκάλυψη -προκειμένου να νοικιάσει σπίτι...

Παρασκευή, Ιανουαρίου 19, 2007

Got me in those desert eyes

Εικόνες από το ταξίδι μου στην Αίγυπτο

Ηλιοβασίλεμα στο Νείλο


Μια φορά δεν είναι αρκετή



Ο Ραμσής ο Β΄ είναι πολύ βαρύς για να σταθεί όρθιος



(Μπορεί να είναι) η Χασεπσούτ, ή η μοναδική γυναίκα Φαραώ: Go Hatshepsut!



Καπνίζοντας shisha στο Fishaway, μέσα στην αγορά του Χαν-Ελ-Χαλίλι



Η πυραμίδα του Χέοπος...για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας. Όσοι αναρωτιέστε ποια στο καλό ήταν τα υπόλοιπα 6 θαύματα, κλικ εδώ



Το παλάτι που έχτισε ο Ισμαήλ για τα εγκαίνια της Διώρυγας του Σουέζ. Γι'αυτό το γεγονός γράφτηκε και η Aida του Verdi, τι μαθαίνει ο άνθρωπος...



Πολυκατοικία όπως Αθήνα, που είναι και η καλύτερη περίπτωση πολυκατοικίας στο Κάιρο. Από το νησάκι του Νείλου ονόματι Zamalek, την πιο ωραία περιοχή και ανθρώπινη του Καίρου -απ'όσες είδα.



Και εδώ όπως Αθήνα, δηλαδή Ιμπραήμ Πασάς όπως Κολοκοτρώνης



Αλεξάνδρεια: περασμένα μεγαλεία και θυμώντας τα να κλαις. Για την αρχιτεκτονική μιλάω.



Το φρούριο Qaitbay που είναι στη θέση του γνωστού Φάρου της Αλεξάνδρειας



Στην παραλία της Αλεξάνδρειας



Η νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Εμένα μου άρεσε, για τους Αιγύπτιους είναι κάτι σαν τους Ολυμπιακούς για τους Έλληνες (εντυπωσιακό, αλλά θα αξιοποιηθεί;)


Το Κάιρο από ψηλά - ένας χαμός από πολυκατοικίες και ουρανοξύστες. Από χαμηλά είναι ένας χαμός από αυτοκίνητα και ανθρώπους.


Το φρούριο του Σαλαντίν στο Κάιρο



Ο μιναρές στο τζαμί του Αλ-Νασρ (στο φρούριο του Σαλαντίν)



Το τζαμί του Μοχάμεντ Αλί (στο φρούριο του Σαλαντίν)

Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007

Μαρία η - δήθεν- Άσχημη

Η σειρά “Μαρία η Άσχημη”, που βασίζεται στην κολομβιανή telenovella του 1999 «Yo Soy Betty La Fea» (η οποία έχει εμπνεύσει 8 περίπου εκδοχές σε διάφορες χώρες) μας δείχνει ότι οι άσχημες έχουν μαλλιά σαν πράσα, ρούχα κατηχητικού, φρύδια σαν το Γιαγκούλα, σιδεράκια και φυσικά μυωπία. Αν αφαιρέσεις όλα αυτά τα extras, με ένα ωραίο χτένισμα και με τη συνδρομή ενός ενημερωμένου στυλίστα, γίνονται κούκλες. Επιβεβαιώνεται λοιπόν για άλλη μια φορά η ρήση ότι «δεν υπάρχουν άσχημες γυναίκες, αλλά φτωχές». Οι φτωχές γυναίκες δεν έχουν τα λεφτά ή το χρόνο να περιποιηθούν τον εαυτό τους, ή ακόμα περισσότερο δεν διαθέτουν την κοινωνική τεχνογνωσία να ντυθούν και να φτιαχτούν σωστά, σύμφωνα με το τρέχον πρότυπο δηλαδή.

Δεν γνωρίζω κατά πόσο η Μαρία είναι φτωχή, είδα ότι μένει σε μονοκατοικία με κήπο, από την άλλη βέβαια, σύμφωνα με τις ελληνικές σειρές, οι φοιτητές μένουν σε ρετιρέ στο Λυκαβηττό, οπότε μπορεί και είναι φτωχή με σπιταρώνα, γιατί όχι; Το θέμα είναι ότι αυτή η εικόνα της άσχημης είναι παρωχημένη. Το σύγχρονο σπίτι, φτωχό ή πλούσιο, είναι τόσο κορεσμένο από εικόνες του πως είναι οι ωραίοι και οι ωραίες, που δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζεις πως πρέπει περίπου να φτιαχτείς για να γίνεις επιθυμητός. Επίσης τα κελεύσματα του sexy είναι τόσο επιτακτικά, που είναι πλέον αδύνατον να τα αγνοήσεις. Ακόμα και 9χρονα κοριτσάκια κυκλοφορούν σαν τις μικρές κυρίες, με τσαντάκια χειρός, τακουνάκια και make-up. Τα δε 9χρονά αγοράκια πρέπει να ξοδεύουν ίσα με τρεις ώρες στον καθρέπτη για να σηκώσουν το μαλλί καούκα (λέγε με και διαφήμιση κινητής τηλεφωνίας). Μα είναι τόσο χαριτωμένα τα χρυσά μου.

Η σύγχρονη φτωχο-άσχημη δε θα ήταν σαν την Μαρία, αλλά θα ήταν μια χαμένη ψυχή στον κυκεώνα του lifestyle, μια κοπέλα που θα φορούσε κάτι “so 5 minutes ago”, κάτι που δε θα ταιριάζε στο σωματότυπό της ή κάτι που θα φαινόταν φτηνιάρικο, χωρίς να είναι vintage. Θα ήταν μάλλον χοντρούλα (αφού η παχυσαρκία είναι πλέον η ασθένεια των φτωχών) με κολλητά μπλουζάκια και χαμηλοκάβαλα παντελόνια και στη μέση θα ξεχύνονταν τα προκοίλια. Θα φορούσε στενά και άβολα πασουμάκια ακόμα και μες τον χειμώνα. Δε θα είχε σιδεράκια (είναι ακριβά αυτά), θα είχε απλώς στραβά δόντια. Φυσικά και θα είχε βγάλει τα φρύδια της, απλώς θα τα είχε βγάλει στραβά. Θα έκανε μόνη της αποτυχημένο γαλλικό μανικιούρ που θα ξέφτιζε στις άκρες. Θα φορούσε φακούς επαφής και μάλιστα χρωματιστούς, αλλά θα ήταν τόσο εμφανές ότι είναι ψεύτικοι. Θα φορούσε μπόλικα χρυσάφια και ασήμια. Θα είχε διαφορικό γυαλί ηλίου στο κεφάλι, fake τσάντα από πλανόδιο και passé μπιχλιμπίδια στο κινητό. Θα είχε ένα μη-trendy κούρεμα, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω αυτό, ίσως να είχε κοκοράκι την αφέλεια. Η μάλλον δεν θα είχε καθόλου αφέλεια και θα ήταν χτενισμένη, αυτό νομίζω είναι τώρα πια το μη-trendy.

Γενικώς η σύγχρονη άσχημη δεν είναι εντελώς αφημένη στην τύχη της όπως η Μαρία. Προσπαθεί απεγνωσμένα να γίνει ωραία, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνει ακριβώς. Πάντα κάτι προδίδει τη φτώχια και την άγνοιά της, πάντα κάτι της ξεφεύγει.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 03, 2007

Επιτέλους τέλος

Βαθιά εισπνοή…κρατήστε την ανάσα σας…Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά…κουράγιο, έρχονται τα Θεοφάνια…εκπνεύστε.

Επιτέλους τελείωσαν οι γιορτές. Από τις πιο ψυχαναγκαστικές καταστάσεις που βιώνουν οι άνθρωποι. Πέρα από το γεγονός ότι έχεις μερικές ημέρες άδειας, ότι μπορείς να πας κάποιο ταξίδι και ότι (για πολλούς) η δουλειά χαλαρώνει τις ημέρες των γιορτών, δεν βρίσκω τίποτα το καλό στην περίοδο αυτή προς το τέλος του χρόνου.

Έχεις περισσότερο χρόνο αλλά πρέπει να τον ξοδέψεις για να πας σε πάρτι, σε οικογενειακές συγκεντρώσεις και για να στριμωχτείς στα μαγαζιά για να ψωνίσεις δώρα. Ας πούμε ότι αυτά μπορείς να το αποφύγεις, με κίνδυνο βέβαια να φανείς αντικοινωνικός και μίζερος, αλλά ας πούμε ότι είσαι αντικοινωνικός και μίζερος και δεν ντρέπεσαι γι’ αυτό. Τα δώρα βέβαια δεν τα γλιτώνεις με τίποτα, εκτός αν πραγματικά δεν σε ενδιαφέρει καθόλου η συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Προσπαθώ εδώ και χρόνια να πείσω τους γονείς μου να καταργήσουμε τα δώρα μεταξύ μας, αλλά φευ.

Έστω λοιπόν ότι καταφέρνεις να γλιτώσεις δύο από τα τρία, δηλαδή να αποφύγεις τις πολλές οικογενειακές συγκεντρώσεις και τα πάρτι (αφού έχεις δει κατάματα την αλήθεια, δηλαδή ότι έχεις να περάσεις καλά σε πάρτι ρεβεγιόν καμιά δεκαριά χρόνια -αν πέρασες ποτέ καλά- και ότι όχι, δεν θα γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου παραμονή Πρωτοχρονιάς). Όμως τον καταναγκασμό της ανανέωσης και της χαράς, χρειάζεται πραγματικά μεγάλη ψυχική δύναμη για τον αποφύγεις. Πρέπει να περάσεις καλά, πρέπει να σκεφτείς τι έκανες πέρσι στην ζωή σου και πρέπει να πάρεις θετικές αποφάσεις για τον καινούριο χρόνο. Πρέπει, πως το λένε. Και αν δεν θέλεις να πάρεις αποφάσεις ηρωικών αλλαγών για τον καινούριο χρόνο και δεν μπορείς να περάσεις τέ-λει-α, τότε νιώθεις και τύψεις αποπάνω. Αυτό είναι και το χειρότερο, ότι οι γιορτές σε κάνουν να νιώθεις άσχημα που νιώθεις άσχημα ή και ακόμα ακόμα, που δεν νιώθεις υπέροχα.

Άντε καλή χρονιά!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 29, 2006

Ας γελάσω

Αντιγράφω από το Αθηνόραμα (το οποίο παρεμπιπτόντως αγαπώ ιδιαίτερα) για την ταινία Κανταχάρ: "Ο Μαχμαλμπάφ (ο σκηνοθέτης) ξεφεύγει από τα δημαγωγικά πρότυπα της αντι-ισλαμικής προπαγάνδας".

Ευτυχώς, γιατί αυτή η ανελέητη αντί-ισλαμική προπαγάνδα των ιρανικών ταινιών με κουράζει πολύ και εμένα. Νομίζω ότι και οι ίδιοι οι Ιρανοί πρέπει να έχουν βαρεθεί την αντι-ισλαμική προπαγάνδα των ταινιών αυτών και προπάντων την διαρκή, συστηματική αντί-ισλαμική προπαγάνδα που βιώνουν στην καθημερινότητά τους. Επίσης πιστεύω ότι οι Ιρανοί που γυρίζουν ταινίες που στηλιτεύουν θεοκρατικά καθεστώτα, δεν το κάνουν επειδή έτσι τα έζησαν, αλλά επειδή είναι φερέφωνα, ξέρετε ποιών.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

To all my friends

Πριν από κάποια χρόνια έκανα παρέα με κάποιους ανθρώπους. Όταν έβγαινα μαζί τους αρκετές φορές αισθανόμουν άσχημα. Γιατί; Δεν μπορώ κι εγώ να πω… Ήταν όλοι πολύ ευφυείς και αστείοι άνθρωποι. Επίσης εκείνη την εποχή ήμουν μόνη μου, οπότε ήταν η καλύτερη εναλλακτική λύση. Πολλά βράδια είχα γελάσει πολύ με τα αστεία τους. Αλλά σε προσωπικό επίπεδο δεν είχαν τίποτα να μου πουν. Το μόνο που ήξερα είναι ότι με έκαναν να αισθάνομαι δυσάρεστα, χωρίς να μπορέσω να προσδιορίσω το γιατί ακριβώς. Ήταν ίσως το γεγονός ότι στο πλαίσιο του κυνισμού, του όλοι είμαστε άνετοι και αποστασιοποιημένοι και δε διστάζουμε να πούμε άσχημες αλήθειες, ή ό,τι μας κατεβαίνει γενικώς -χωρίς να μας ενδιαφέρει αν πληγώνουμε ή προσβάλουμε τον άλλον- είχα ακούσει ουκ ολίγα κακεντρεχή σχόλια. Η άλλη προσφιλής τακτική ήταν ότι σιωπηρά εξοστρακίζουμε τον άλλον και μετά είναι δικό του πρόβλημα πως θα ενσωματωθεί.

Για αρκετό καιρό πίστευα ότι το πρόβλημα ήταν δικό μου. Μέχρι που γνώρισα σε κάποιους άλλους φίλους μου αυτή την παρέα και άκουσα αυτό που πάντα υποψιαζόμουν: οι φίλοι σου είναι μίζεροι και στραβωμένοι. Δεν μπορούσα να το πιστέψω μέχρι που το άκουσα αρκετές φορές. Ένιωσα μια πικρόχολη δικαίωση, γιατί τα όσα παράπονα είχα εκφράσει κατά καιρούς είχαν αγνοηθεί με το τη λογική του ‘ε, μην το παίρνεις τόσο σοβαρά΄ ή ακόμα χειρότερα ‘μην κάνεις σαν κακομαθημένο’.

Κράτησα ένα-δύο ανθρώπους μόνο από αυτήν παρέα, δεν μπορώ να πω ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα κακίας και αδιαφορίας οφειλόταν μόνο σε αυτούς που άφησα, αλλά ίσως αυτοί που κράτησα ήταν οι μόνοι με τους οποίους μπορούσα να συνεννοηθώ, ένας προς έναν.

Δεν μετάνιωσα για τίποτα, πέρασα αρκετά καλά όσο τους έκανα παρέα. Προφανώς κάτι είχαν να μου δώσουν. Αλλά απόψε τους ξαναείδα και το γνωστό συναίσθημα ξαναγύρισε. Άκουσα μέσα σε ένα βράδυ ότι έχω αποτρελαθεί και ότι είμαι δυστυχισμένη. Τίποτα καινούριο δηλαδή, αυτά που άκουγα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτά που αυτοί οι άνθρωποι έλεγαν ο ένας στον άλλον χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό, ανελέητα.. Και πάλι ένιωσα αυτό το δυσάρεστο, κρύο συναίσθημα. Αυτό που στο δικό τους σύμπαν δεν εξηγείται..

Γιατί στο δικό μου σύμπαν, δεν νοείται φίλος που μιλάει έτσι. Δε νοείται φίλος που σε κάνει να νιώθεις απρόσκλητος στην ίδια σου την παρέα, που φεύγει και δεν χαιρετάει, που σε αφήνει να τον ψάχνεις ενώ έχετε ραντεβού, που εκφράζεται με τα χειρότερα λόγια για τη δουλειά σου. Ας είμαι ένα κακομαθημένο παιδί, προτιμώ τους φίλους μου αληθινούς. Και ευγενικούς. Νομίζω ότι γίνονται και τα δύο.

Εξαιρετικά αφιερωμένο λοιπόν, κάτι που είχα γράψει πριν 4-5 χρόνια:

Τα νιάτα σας έχουν περάσει προ πολλού, κι αυτά όμως χαλάστηκαν σε αξιοθρήνητες βραδιές σαν τη σημερινή. Οι ίδιοι πέντε άνθρωποι, στα ίδια μέρη, με τις ίδιες κουβέντες, κάθε μέρα ένα αναμάσημα της προηγούμενης. Θέλετε να νομίζετε ότι σας σώζει η επίγνωση της μιζέριας σας, αλλά τίποτα δε μπορεί να σώσει τα ξεφτισμένα αστεία, τα κουρασμένα λογοπαίγνια και τις αέναες διηγήσεις των παλιών καλών καιρών. Όλα αυτά τα παιχνίδια εξουσίας που σας αρέσει να παίζετε, δήθεν κρυφά, είναι τόσο βαρετά φανερά. Θα θέλατε να βρίσκεστε στον πυθμένα της κοινωνίας και στην κορυφή της διανόησης, αλλά δυστυχώς παγιδευτήκατε κάπου στη μέση.

Au revoir.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006

Questions from the Underground

Τα 'παιδιά του Κόσμου' που μας εύχονται "Χρόνια Πολλά" από το Μετρό, από ποιόν κόσμο προέρχονται ακριβώς; Γιατί τα ρούχα τους και οι εκφράσεις τους δεν είναι από αυτόν εδώ.


Πότε θα με σταματήσει κάποιος (στο αυτοκίνητο, στο δρόμο, στο σπίτι, οπουδήποτε) να του πω επιτέλους τη γνώμη μου για τις αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα; Είμαι έτοιμη να αλλάξω τα πάντα στην καθημερινότητά μου!

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006

Too old to rock and roll, too young to die

Τελικά είμαι πολύ μεγάλη για αυτά τα πράγματα… Και δεν έχω να παραπονεθώ και για κάτι, εφόσον η συναυλία έγινε στο χώρο και την ημέρα που ήταν να γίνει και ξεκίνησε την ώρα που ήταν να ξεκινήσει. Οι Tool ήταν καταπληκτικοί, από τα λίγα συγκροτήματα που είναι καλύτερα να τους ακούς live. Με έναν ήχο που ακροβατούσε ανάμεσα στο πρωτόγονο και το διαστημικό, ένα εντυπωσιακό light show και τον Maynard ως εμβληματική, ασκητική φιγούρα στη σκηνή, έδωσαν μια φανταστική συναυλία. Μερικές στιγμές ήταν σχεδόν υπερβατική η εμπειρία του ήχου τους. Αυτή είναι μουσική που τη βιώνεις όχι μόνο εσωτερικά, αλλά και σαν σωματική εμπειρία.

Μιλώντας για σωματικές εμπειρίες: ξεπάγιασα γιατί εκεί μέσα έκανε περισσότερο κρύο απ’ ότι έξω (δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, αλλά γίνεται –συναυλία σε κλειστό χώρο με παλτό κουμπωμένο από το λαιμό ως τους αστραγάλους πρώτη φορά παρακολούθησα) και προς το τέλος με πονούσαν τόσο πολύ η μέση μου και τα γόνατά μου από την ορθοστασία που παρακαλούσα να τελειώσει η συναυλία για να πάω στο κρεβάτι μου και να ξαποστάσω. Τι θα γίνει και με εμάς τους ρόκερς κάποιας ηλικίας;; Που είναι οι ωραιότατες κερκιδούλες του ΟΑΚΑ; Που είναι το κράτος τέλος πάντων;

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 14, 2006

Αν είναι να γίνει κάτι…

θα γίνει… Αυτή την πάνσοφη ρήση την ακούω συνέχεια και μάλλον επειδή οι φίλοι μου έχουν βαρεθεί να με ακούνε να γκρινιάζω, αλλά έλεος πια. Είναι ο,τι πιο μοιρολατρικό και μίζερο μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Δηλαδή αν κάθομαι στον καναπέ μου κοιτάζω το ταβάνι, αν είναι να πέσει το ταβάνι στο κεφάλι μου, θα πέσει; Αν πηδήξω από τον γκρεμό και είναι να επιζήσω, θα επιζήσω; Τόσο απλά είναι τα πράγματα; Αν γίνει σεισμός την ώρα που κάθεσαι στον καναπέ σου, όντως μπορεί να σου έρθει το ταβάνι στο κεφάλι. Όποτε μετά λες ότι ήταν γραφτό να γίνει. Φυσικά, εκ των υστέρων, όλα φαίνονται σαν να ήταν γραμμένα. Αλλά όταν όλες οι πιθανότητες είναι ανοιχτές, ποιος πραγματικά μπορεί να πει τι θα συμβεί; Και τέλος πάντων δεν είναι πιο ωραίο τα πράγματα να είναι τυχαία, από το να είναι προκαθορισμένα; Δηλαδή, αν τα πάντα στη ζωή μας είναι αποφασισμένα από πριν, εμείς τι ρόλο παίζουμε;

Δεν καταλαβαίνω αυτή τη μανία με τη μοίρα. Ούτε την άποψη ότι ‘η ζωή φροντίζει για σένα’. Παρακαλώ; Δηλαδή για όλους τους φτωχούς και αδικημένους ανθρώπους του κόσμου, φροντίζει η ζωή; Ας αφήσουμε τις ακραίες καταστάσεις και ας πιάσουμε τους ανθρώπους που έχουν τα προς το ζην και είναι καλά στην υγεία τους, αλλά είναι βαθύτατα δυστυχισμένοι, αυτούς πώς ακριβώς τους φροντίζει η ζωή; Αν δηλαδή αφήσουν τα πράγματα απλώς να κυλήσουν και δεν πιέζουν καταστάσεις, τι το καλό θα τους συμβεί; Αν δεν προσπαθήσουν οι ίδιοι να αλλάξουν αυτά που δεν τους ικανοποιούν, ή να διεκδικήσουν αυτά που θέλουν, πώς θα πάψουν να είναι δυστυχισμένοι;

Υπάρχει τύχη, αλλά στοιχηματίζω πως είναι τυφλή. Είναι απειροέλαχιστα τυχαία συμβάντα, από τον τρόπο που κοίταξες κάποιον, μέχρι το από ποια γωνία έστριψες εκείνη την ημέρα, που μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή. Όχι όμως απαραίτητα προς το καλύτερο και σίγουρα όχι με ορθολογικό τρόπο ή βάσει κάποιου θεϊκού ή φυσικού σχεδίου για τη ζωή σου. Εδώ έρχεται και η άλλη μεγάλη απάτη του ‘κάθε εμπόδιο για καλό’. Όχι, αυτό που σου έτυχε και σε κάνει χάλια, δεν είναι για καλό. Είναι κακό, κακό, κακό και έτσι πρέπει να το δεις. Στην προηγούμενή δουλειά πέρασα 2 απαίσια χρόνια, και δεν καταλαβαίνω τι καλό μου έκαναν, πραγματικά. Ήταν μια φρικτή εποχή, τελεία και παύλα. Δεν κέρδισα τίποτα, δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος και θα προτιμούσα να μην υπήρχαν. Θα ήταν καλύτερο αν είχα το θάρρος να σηκωθώ και να φύγω, αντί να σκέφτομαι ότι ήταν γραμμένο να γίνει και ότι κάτι καλό θα βγει από αυτό.

Το μόνο που είναι γραφτό για μένα είναι ότι αν αφήσεις κάτι στην τύχη, θα πάει στραβά. Τα πράγματα που έχουν πάει καλά στη ζωή μου είναι πράγματα που τα επιδίωξα και τα κυνήγησα. Όποτε έχω αφεθεί και έχω πει, ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, γίνεται κάτι εντελώς ανεπιθύμητο. Οπότε ίσως η σωστή ρήση να έχει ως εξής: αν θεωρείς τον εαυτό σου πολύ τυχερό, άφησέ τα όλα στην τύχη και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 10, 2006

Κέβιν και Κέλβιν

Το θεατρικό του Ευγενίου Ο΄ Νιλ, “A moon for the misbegotten” ή ελληνιστί «Φεγγάρι για καταραμένους» ήταν έργο με αρκετούς καλογραμμένους διαλόγους και δυνατές στιγμές. Ως σύνολο όμως ήταν παραρφορτωμένο και παρωχημένο. Κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Δεν μου αρέσει όταν οι άνθρωποι κρίνουν έργα του παρελθόντος με σύγχρονα κριτήρια, αλλά ο χρόνος δεν είναι η ύστατη δοκιμασία όλων των έργων;

Δύο από τα βασικά θέματα για τους χαρακτήρες του έργου είναι: Α. Η πρωταγωνίστρια, ενώ φέρεται ωσάν να είναι εξώλης και προώλης, στην πραγματικότητα είναι μια ντροπαλή παρθένα Β. Ο πρωταγωνιστής είναι κατεστραμμένος ψυχικά και σωματικά επειδή στο ταξίδι που έκανε για να μεταφέρει τη νεκρή μητέρα του στον τόπο της κηδείας της με το τραίνο, είχε νοικιάσει μια πόρνη με την οποία έκανε ακατονόμαστα πράγματα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Με τη νεκρή μητέρα του δύο βαγόνια μπροστά, Χριστέ μου, τι φρίκη. Μα πώς να το ξεπεράσεις αυτό ποτέ; Καταλαβαίνω βέβαια ότι για την εποχή που γράφτηκε το έργο αυτά μπορεί να ήταν συγκλονιστικά πράγματα, απλώς δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με το δράμα που βίωναν οι πρωταγωνιστές. Ειδικά όταν για να μας αποκαλυφθούν αυτά χρειάστηκε να περάσουν 2,5 ώρες δαιδαλώδους πλοκής.

Κάποιος βέβαια θα μπορούσε να πει ότι το θέμα του έργου είναι η ενοχή και η συγχώρεση, τα προσωπεία των ανθρώπων και πως δύο ‘καταραμένοι’ της ζωής μπορούν να έρθουν κοντά, να γίνουν ειλικρινείς, να δώσουν και να πάρουν αγάπη και νιώσουν λίγο άνθρωποι, έστω και για ένα βράδυ μόνο. Τα είδα όλα αυτά και τα κατάλαβα, αλλά για κάποιο λόγο δε με άγγιξαν. Τι να πω, είμαι αναίσθητη; Καθόμουν πολύ μακριά; Βέβαια οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, τόσο η Eve Best που έκανε την παρθένα/ πόρνη, όσο ο Colm Meany που έκανε τον πατέρα της και φυσικά ο Kevin Spacey, ο οποίος κατάφερε να αποδώσει πειστικότατα τον χαρακτήρα του μεμψίμοιρου αλκοολικού, αποφεύγοντας τις υπερβολές και την στερεοτυπική απεικόνιση. Παρά τις πολύ δυνατές, έως συγκλονιστικές ερμηνείες και τις έντονες στιγμές του έργου, στο τέλος έμεινα αποστασιοποιημένη. Δεν ξέρω αν έφταιγε το κείμενο αυτό καθεαυτό ή αν κάποια διαφορετική σκηνοθεσία θα του είχε δώσει μια άλλη πνοή. Να προσθέσω βέβαια ότι όλες οι κριτικές που διάβασα ήταν ενθουσιώδεις, οπότε μην ακούτε εμένα! Και σίγουρα αν περάσετε από Λονδίνο ή αργότερα από Νέα Υόρκη (γιατί διάβασα ότι το έργο θα πάει και στο Broadway) αξίζει να το δείτε, έστω για τους ηθοποιούς και μόνο.

Αντίθετα, συγκινήθηκα πολύ με τις μηχανές που είδα στο Science Museum, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα μουσεία επιστήμης στον κόσμο. Οι άνθρωποι έχουν βάλει τα πάντα σε αυτό το εντυπωσιακότατο κτήριο, από ατμομηχανές, γεννήτριες, τρένα, αξονικούς τομογράφους, διαστημόπλοια, αεροπλάνα, αντλίες καυσίμων, αυτοκίνητα, υπολογιστές, φάρους, αλεξίπτωτα…

Και παράλληλα με αυτά τα τερατώδη και ογκώδη πράγματα, τοποθετημένα σε βιτρίνες στους διαδρόμους δεξιά και αριστερά ξυραφάκια, μπικουτί, πιστολάκι, ηλεκτρικές σκούπες, στέρεο, στυλό διαρκείας, κινητά, pc, ρολόγια, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, ραπτομηχανές, ποδήλατα, κάμερες και όλες αυτές οι εφευρέσεις που ήρθαν στη ζωή μας και άλλαξαν τα πάντα. Ενώ οι ‘μεγάλες’ μηχανές, προκαλούσαν δέος και θαυμασμό (ίσως και φόβο σε κάποιους τεχνοφοβικούς), αυτά τα καθημερινά αντικείμενα στις πρωτόλειες μορφές τους άφηναν μια γλυκόπικρη γεύση. Θυμήθηκα το τραγούδι των Grandaddy για τα παλιά οικιακά σκεύη, το Broken Household Appliances. Που πάνε τα μίξερ όταν γεράσουν; Όλοι αυτοί που τα χρησιμοποίησαν, όλοι αυτοί που συνέβαλαν στη δημιουργία τους; Αν μη τι άλλο, ο άνθρωπος και οι μηχανές του ανά τους αιώνες είναι από τα πιο ιντριγκαδόρικα πράγματα μπορεί να δει κάποιος στον κουρασμένο αυτό πλανήτη.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006

Αηδία

Η πιο αηδιαστική έκφραση που έχω ακούσει ποτέ μου, ειπώθηκε στη δουλειά (που αλλού), από έναν σιχαμένο τύπο. Ο τύπος αυτός είναι ψηλός, εύσωμος, βλογιοκομμένος, με μονίμως λιγδιασμένο δέρμα και μαλλιά, χοντρά χείλη και νομίζει ότι είναι πολύ σημαντικός και έξυπνος. Μιλούσε λοιπόν σε μια συνάντηση στη δουλειά και λέει: "Να ολοκληρώσω μια στιγμή". Ως εδώ όλα καλά έτσι; Κοντοστέκεται λοιπόν και με ένα αχνό μειδίαμα προσθέτει: "μην ανησυχείτε, δε θα λερώσω". Στην αρχή απόρησα, δε θα λερώσει, τι; Και μετά κατάλαβα... Προσπάθησα να δείξω τη δυσαρέσκεια μου επιστρετεύοντας την πιο στραβωμένη γκριμάτσα που διαθέτω στο ρεπερτόριό μου, αλλά πέρασε απαρατήρητη. Η εικόνα πάντως που μου δημιούργησε αυτή η υπέροχη έκφραση, δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου. Θα τον φαντάζομαι αιωνίως να ολοκληρώνει -κατόπιν επίπονου αυνανισμού- και να λερώνει τα χαρτιά που είναι μπροστά του στο τραπέζι.

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη,

τώρα και στα Τρίκαλα!

Ναι, οι δουλειές πάνε καλά, και αφού από τα Τρίκαλα έχουμε ξεκινήσει (από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς), η διαδρομή θα είναι ανάποδη. Δηλαδή, για όσους δεν κατάλαβαν -και δεν τους αδικώ- πάω Λονδίνο.

Συναυλίες δε θα δω, έψαξα και δεν έχει τίποτα που να γνωρίζω. Δεν λέω ότι έχει παρακμάσει η μουσική σκηνή, μάλλον εγώ. Έχω παρακμάσει. Από όσα ονόματα είδα ότι παίζουν, μόνο τους Brian Jonestown Massacre γνώριζα, αλλά μην τρελαθούμε τώρα. Οι εποχές που έτρεχα να δω το κάθε ανθυπο-εναλλακτικό γκρουπούσκουλο έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και τέλος πάντων, πόσο αποτυχημένος πρέπει να είσαι για να σου φάνε τη δόξα οι Dandy Warhols; Δυστυχώς η Christina (Aguilera εννοείται) παίζει τη μέρα που φεύγω, οπότε θα τη χάσω.

Θα δω όμως στο θέατρο το A Moon for The Misbegotten με τον Kevin Spacey σε πρωταγωνιστικό ρόλο και θα σας πω εντυπώσεις. Η προηγούμενη φορά που είχα δει διάσημο στο θέατρο ήταν ο Bill Pullman -στο The Goat- ο οποίος ήταν δεν ήταν καθόλου ξενέρωτος όπως -ίσως- να φαίνεται στις ταινίες. Και φυσικά τον είχα δει στην Νέα Υόρκη, όχι για να δείτε πόσο ταξιδεμένη είμαι και πόσο ανεπανόρθωτα με έχει σημαδέψει η διαδρομή Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Τρίκαλα. Και μου το έλεγαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή: παιδί μου, μη βλέπεις πολλή τηλεόραση, δεν κάνει.

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

Μόνη στο σπίτι

Όταν έφτιαχνα το σπίτι μου, δέχτηκα την επίσκεψη πολλών και διάφορων μαστόρων. Κάποιοι ήταν ευγενικοί και σωστοί επαγγελματίες και κάποιοι άλλοι απαράδεκτοι. Ειδικά όταν ήμουν μόνη στο σπίτι, τόσο περισσότερο αυξάνονταν οι πιθανότητες να αντιμετωπίσω αδιαφορία ή άσχημη συμπεριφορά (έχω κάνει και στατιστική ανάλυση, μη νομίζετε). Ανοίγεις την πόρτα, βλέπει ο άλλος ένα κοριτσάκι (ή αυτό νομίζει ότι βλέπει) και σκέφτεται ότι αποκτά αυτομάτως την άδεια να κάνει ο,τι νομίζει. Οι πιο ανώδυνες περιπτώσεις ήταν αυτοί που με είχαν απλώς γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια. Όταν προσπαθούσα να επέμβω ή να ξεκαθαρίσω κάτι, έπαιρνα ως απάντηση ενοχλημένα μουγκρητά, αόριστες απαντήσεις, ή «κοπελιά αυτό που λες δε γίνεται, γιατί έτσι». Αλλά αυτό ας πούμε ότι δεν είναι το χειρότερο, έχω κάνει και εγώ ένα φεγγάρι ως ενός είδους μάστορας (εγκαθιστούσα προγράμματα σε υπολογιστές) και όντως από ένα σημείο και μετά βαριέσαι να απαντάς σε χαζές ερωτήσεις.

Οι χειρότεροι ήταν όμως αυτοί που φέρονταν σαν να σου κάνουν χάρη που έρχονται σπίτι σου να σου πάρουν λεφτά και αυτοί που γκομένιζαν. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ο κλειδαράς και ο τηλεορασάς (ή κεραιάς). Έρχεται λοιπόν ο κλειδαράς σπίτι μου, να εγκαταστήσει μια κλειδαριά ασφαλείας, αφού έχει φυσικά αργήσει κάνα τρίωρο και με το που μπαίνει μες το σπίτι αρχίζει τη γκρίνια: τι γειτονιά είναι αυτή, έχουν αγοράσει όλοι οι βλάχοι σπίτια και τα νοικιάζουν σε ξένους, ξέρω εγώ κοπελιά, εδώ μεγάλωσα (και εγώ μεγάλε, αλλά τι να σου λέω τώρα), τι κωλοπολυκατοικία είναι αυτή, η πόρτα σου είναι ετοιμόρροπη, γιατί νοίκιασες αυτό το κωλόσπιτο, η κλειδαριά ασφαλείας σε μάρανε, α ρε κοπελιά τι με βάζεις να κάνω. Ο άνθρωπος δε σταμάτησε να φωνάζει και να βρίζει όση ώρα ήταν εκεί, είτε σε εμένα είτε σε φίλους του στο τηλέφωνο (άσε ρε Μπάμπη γαμώ το κέρατό μου, είμαι σε ένα ερείπιο στη Βικτώρια, ναι ρε συ, θέλουν και κλειδαριά, άσε με έχω τα νεύρα μου). Επίσης είχε έρθει μεσημέρι και (τι να κάνουμε τώρα) έβγαλε το τρυπάνι και το πριόνι και έκανε ένα κολασμένο θόρυβο. Εγώ είχα βγει στο μπαλκόνι και άρχισα να τηλεφωνώ φίλες μου, με τα νεύρα τσατάλια από τις φωνές του και τη φασαρία, ελπίζοντας ότι το μαρτύριο αυτό θα τελειώσει σύντομα και δε θα γίνει επανάσταση στην πολυκατοικία. Ο τύπος είχε αυτό που λέω «σύνδρομο ταξιτζή»: δε μου αρέσει η δουλειά που κάνω και ξεσπάω πάνω σου. Τι σημασία έχει που πήρε 60 ευρώ για μιας ώρας δουλειά ενώ εγώ βγάζω τόσα με 16 ώρες δουλειά; Έπρεπε ο άνθρωπος να ξεδώσει κάπως και φυσικά το «κοριτσάκι» είναι το πιο εύκολο θύμα. Αμφιβάλλω αν του είχε ανοίξει την πόρτα κάποιος μαντράχαλος αν θα είχε την ίδια συμπεριφορά. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι φυσικά δεν έκανε καλή δουλειά και η κλειδαριά αυτή έχει χαλάσει περί τις 3 φορές από τότε που την έβαλε. Γιατί τέτοιοι τύποι δεν είναι ποτέ καλοί επαγγελματίες.

Ο επόμενος κορυφαίος ήταν ο τηλεορασάς. Αφού με ρώτησε τι ζώδιο είμαι, αν μένω μόνη μου και αν έχω κάνει ποτέ ραδιόφωνο γιατί έχω ωραία φωνή, εγκατέστησε την κεραία και μετά προσφέρθηκε να μου βάλει και τα κανάλια στην τηλεόραση. Όχι, του λέω εγώ, δεν είναι ανάγκη. Μα, μου λέει, να σε βοηθήσω θέλω. ΟΚ λοιπόν. Αρχίζει να βάζει τα κανάλια, φτάνουμε και στα αναπόφευκτα τσοντοκάναλα, ο τύπος γυρνάει και με λάγνο βλέμμα με ρωτάει: Τα θες; Ε, όχι, του λέω εγώ. Ο τύπος δίνει την απίστευτη απάντηση: Σιγά ρε, τι θα πάθεις. Δηλαδή, μη μας κάνεις την παρθενοπιπίτσα. Κάθομαι λοιπόν να μου βάλει τα τσοντοκάναλα. Πριν φύγει, μου προτείνει να μου δέσει τα χέρια με καλώδια. Όχι, δεν κάνω πλάκα, ήθελε να μου «δείξει κάτι». Πως κάνει τον ναυτικό κόμπο, δεν ξέρω. Δεν μου είπε ακριβώς «Έλα να σε δέσω». Απλώς στεκόμασταν όρθιοι, αυτός με τα καλώδια στα χέρια και μου λέει: Τέντωσε τα χέρια σου μπροστά να σου δείξω ένα κόλπο. Φυσικά και είχα καταλάβει τι ήθελε να κάνει. Έφερα κάποιες αντιρρήσεις, αλλά αυτός επέμενε. Τελικά, συμφώνησα. Είναι περίεργο πως συμβαίνουν αυτά τα πράγματα. Νομίζω ότι ήταν ισόποσες δόσεις των παρακάτω σκέψεων: είναι ένας γελοίος τύπος που δεν πρόκειται να κάνει τίποτα κακό, αν του φέρω αντίρρηση τώρα μπορεί να θυμώσει και τέλος: δε θέλω να δείξω ότι φοβάμαι. Ήταν από τις στιγμές που νομίζεις ότι δεν είναι πραγματικές. Του προτείνω τα χέρια, μου κάνει τον ναυτικό κόμπο και μου λέει: «Χα, είδες τι έπαθες; Τώρα μπορώ να σε κάνω ό,τι θέλω». Του απαντάω εγώ: «Ναι, όντως. Πολύ έξυπνο». Και με έλυσε. Με τα πολλά κατάφερα να τον βγάλω από το σπίτι και μετά καθόμουν και κοίταζα το κενό, αναλογιζόμενη τι ακριβώς έγινε.

Θα μπορούσε να είχε συμβεί οτιδήποτε. Οτιδήποτε. Ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω γιατί συμφώνησα σε αυτό το πράγμα. Κάποιες φορές νομίζω ότι ήταν η εξυπνότερη αντίδραση. Πραγματικά ήθελε τόσο πολύ να το κάνει, που πιστεύω ότι αν του έλεγα όχι θα είχαμε χειρότερα. Ίσως και όχι βέβαια. Σίγουρα πάντως ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας από μέρους του. Στο οποίο εγώ πήρα το ρόλο του χαζού θύματος. Στρατηγική απόφαση δεδομένων των συνθηκών, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι φέρθηκα σα θύμα. Σα να ήταν δικαίωμά του να κάνει αυτό που ήθελε και εγώ το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να ελιχθώ ανάλογα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πολλές γυναίκες έχουν μάθει να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από την επιθυμία των ανδρών -μόνο. Κάποιος έχει θέσει τους όρους του παιχνιδιού και δε σκέφτεσαι καν ότι θα μπορούσες να τους αλλάξεις. Ίσως αν ήμουν πιο δυναμική, πιο αυταρχική, ή πιο κάτι άλλο που δεν είμαι, να μπορούσα να το χειριστώ καλύτερα. Αλλά δεν είμαι και ο κόσμος είναι δύσκολος για τις γυναίκες που δεν είναι. Μέχρι να γίνω λοιπόν, ποτέ ξανά μόνη με μάστορα στο σπίτι.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 09, 2006

Μάνα Blogger

Διάβασα πρόσφατα σε ένα blog (δε θυμάμαι που, αν κάποιος το έχει δει και θυμηθεί κάτι να μου το πει να βάλω το link) ένα αστείο σχόλιο που έλεγε κάτι τέτοιο: «οι μητέρες πολλών bloggers είναι μεγάλες και δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν το internet, με αποτέλεσμα πολλούς bloggers να μην τους ξέρει ούτε η μάνα τους».

Πετυχημένο το σχόλιο, αλλά πέραν της πλάκας άρχισα να σκέφτομαι κατά πόσο οι bloggers θα ήθελαν πραγματικά να τους ξέρει η μάνα τους.

Mπορώ να πω ότι η μητέρα μου ξέρει να πλοηγηθεί στο internet. Καταβάλαμε βέβαια αρκετή προσπάθεια, χρειάστηκε να θέσω ιδιαίτερα αυστηρούς και άκαμπτους κανόνες (αυτό το κουμπί να μην το πατάς ποτέ, μόνο έτσι θα πηγαίνεις εκεί, ό,τι σε ρωτάει ο υπολογιστής να απαντάς όχι) και τέλος χρειάστηκε να εμπλακώ και σε ετυμολογική διαμάχη: η μητέρα μου δεν μπορούσε να αποδεχτεί το γεγονός ότι λέμε «λογαριασμός email», αφού λογαριασμό έχουμε μόνο στην τράπεζα ή στον μπακάλη και «Τι εννοείς θα έχω έναν λογαριασμό με τα γράμματά μου; Είναι λάθος λέξη ο λογαριασμός. Όχι, θέλω να μου το εξηγήσεις». Τελικά το θέμα λύθηκε με τη γνωστή μέθοδο «έτσι-το-λένε-και-δεν-ξέρω-γιατί-και-ετσι-θα το-λες-και-εσυ-αφησε-με-ήσυχη-ΕΠΙΤΕΛΟΥΟΥΟΥΟΥΣ». Πάντως τα καταφέραμε και πιστεύω ότι αν της το ζητούσα, η μητέρα μου θα έμπαινε στο blog μου. Αλλά δε θα ήθελα να της το πω -ειδικά μετά από αυτό το post…!

Νομίζω ότι πολλά blogs είναι ένα πεδίο απόλυτα προσωπικής έκφρασης και αν ήξερες ότι το έβλεπε η μητέρα σου δε θα μπορούσες να είσαι τόσο ελεύθερος σε αυτά που γράφεις. Πολλοί δε θέλουν να το πουν καν σε φίλους τους ότι έχουν blog και εγώ σίγουρα δε θα ήθελα να πω σε κάποιον από τη δουλειά μου. Δε νομίζω ότι είναι κρυψίνοια ή φόβος της κριτικής. Απλώς διατηρείς τη δυνατότητα να μην αυτολογοκρίνεσαι όταν θες να πεις κάτι πολύ δικό σου.

Βέβαια αν είσαι ζωγράφος (τηρούνται οι αναλογίες, δεν είναι ανάγκη να το γράψω- ή μάλλον είναι), κάποια μέρα οι γονείς σου θα δουν τους πίνακές σου. Αλλά όχι και να τους καλέσεις στο ατελιέ την ώρα που ζωγραφίζεις. Το blog έχει το στοιχείο του έργου εν εξελίξει, δεν είναι ποτέ τελειωμένο, ίσως γι’αυτό δεν θα ήθελες ποτέ να το δείξεις στους γονείς σου.

Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2006

Knowledge is Power

Έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν άτομα τα οποία διακατέχονται από μια ακατανίκητη τάση να επιδεικνύουν τις γνώσεις τους; Και να τις επιβάλλουν στην ομήγυρη; Θα πεις: «Στην Πορτογαλία κάνει πολύ ζέστη» και θα σου απαντήσουν περισπούδαστα: «Η πρωτεύουσα της Πορτογαλίας είναι η Λισσαβόνα». Υφέρπει η αίσθηση ότι εσύ δεν το ήξερες αυτό.

Κραυγαλέο το παράδειγμα, αλλά κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Αυτά τα άτομα θα προσπαθήσουν να παρεμβάλλουν σε οποιαδήποτε συζήτηση τις γνώσεις τους, όσο ευτελείς ή άσχετες κι αν είναι. Και φυσικά αποφαίνονται με αέρα είδημονα για τα πάντα, από το ποδόσφαιρο μέχρι την πληροφορική. Όταν δεν επιδεικνύουν τις γνώσεις τους, θα σπεύσουν να διορθώσουν τα λεγόμενά σου. Δεν μπορεί, κάτι λάθος θα έχεις πει. Με υπεροπτικό ύφος σου επισημαίνουν το σφάλμα σου. Τόσο πολύ βιάζονται να επιδείξουν την ανωτερότητα των γνώσεων και των απόψεών τους, που πολλές φορές δεν περιμένουν να ολοκληρώσεις την πρότασή σου και σε έχουν ήδη διορθώσει. Άλλες φορές δεν καταλαβαίνουν ότι αστειεύεσαι (δηλαδή κάνεις ηθελημένα ένα λάθος) ή ακόμα χειρότερα, παρεξηγούν τα λεγόμενά σου, ώστε να αποκτήσουν το νόημα που τους συμφέρει συναισθηματικά, δηλαδή αυτό που θα τους κάνει να ξεπροβάλλουν και πάλι ως νικητές-αποκαταστάτες του ορθού λόγου και του δικαίου.

Τα άτομα αυτά ποτέ δεν θα παραδεχτούν ότι δεν γνωρίζουν κάτι, ούτε θα ρωτήσουν ποτέ τίποτα. Είναι ο τρόπος τους να ξεγλιστρούν από καταστάσεις όπου οι απέραντες τους γνώσεις δεν αρκούν για να τους καλύψουν. Το τάδε βιβλίο; Το έχουν διαβάσει φυσικά. Το δείνα συγκρότημα; Το γνωρίζουν βεβαίως, αλλά δεν το θεωρούν αξιόλογο. Αν τους έλεγε ο Κοπέρνικος το 1511 ότι η Γη κινείται γύρω από τον Ήλιο θα απαντούσαν ψύχραιμα: εννοείται.