Τουρισμός στην Ελλάδα

Τα τελευταία χρόνια, όποτε πηγαίνω στη Σαντορίνη κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν. Πεθαίνουν όμως.

Καλοκαίρι 2005:
1. Μόλις φτάνουμε στην Οία, μαθαίνουμε ότι έχει ξεσπάσει πυρκαγιά σε ένα μαγαζί. Βλέπουμε καπνούς, ένα ασθενοφόρο κοντά στην Κοινότητα, κάποιες ώρες μετά μαθαίνουμε ότι πέθανε ο μάγειρας. Το μαγαζί φυσικά λειτουργούσε χωρίς άδεια, χωρίς να πληροί τις παραμικρές προδιαγραφές ασφάλειας.

2. Αφού έχω τριβελίσει τα αυτιά της φίλης μου για το Ακρωτήρι, τον πιο ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο που έχω δει στη ζωή μου, ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα της αρχαιολογίας τον αιώνα που μας πέρασε, μαθαίνω ότι δεν μπορούμε να πάμε. Γιατί; Ένας τουρίστας που είχε πάει να θαυμάσει τον οικισμό πέθανε. Πώς; Το περιβόητο στέγαστρο -που έχει καταντήσει γιοφύρι της Άρτας- έπεσε και τον πλάκωσε. Το Ακρωτήρι παραμένει κλειστό από τότε.

Πάσχα 2007:
Λίγο πριν φύγω για Σαντορίνη, με παίρνει μια φίλη μου και με ρωτάει αν έμαθα για το κρουαζιερόπλοιο που βούλιαξε... Προς το παρόν αγνοούνται δύο (;) άνθρωποι.

Έρχεται κόσμος στην Ελλάδα για να δουλέψει, για να δει τα αξιοθέατα, για να κάνει διακοπές και πεθαίνει. Πεθαίνει όμως.

Σαν να μην είσαι εκεί

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν για σένα σαν να μην είσαι εκεί.

Στο διάδρομο της δουλειάς, δύο πενηντάρηδες μεγάλοι και τρανοί περπατούν πίσω μου και συζητούν. Δεν τους ξέρω, δε με ξέρουν. Ψιτ… Γυρίζω. Κοίτα τη ρε, κάνεις ψιτ και γυρίζει. Μεταξύ τους, φωναχτά, χωρίς να με κοιτάξουν καν.

Το επόμενο δευτερόλεπτο με είχαν ξεχάσει. Είχαν επιστρέψει στα παραπολιτικά και στο he said, she said και πότε θα βγούμε στο Πρυτανείο να σε κεράσω.

Για αυτούς είσαι ένα κοριτσάκι που υπάρχει μόνο για να το κοιτάξουν και να το σχολιάσουν. Ίσως να μην τους περνάει καν από το μυαλό ότι κάτι τέτοιο ενοχλεί. Αυτοί είναι οι πενηντάρηδες της Ελλάδας: άσχημοι, φαλακροί, χοντροί με μουστάκια, γυαλιά και πίπες, νομίζουν ότι τους ανήκουν τα πάντα. Τους ανήκει ο ιδιωτικός σου χώρος, τους ανήκει η εμφάνισή σου, τους ανήκει το γύρισμα του κεφαλιού σου. Δεν είναι καν σου, είναι τους. Είσαι ένα γκομενάκι από τα πολλά που έχουν δει και έχουν πάρει -χάρη στις πολιτικές και επαγγελματικές τους γνωριμίες, γιατί χωρίς αυτά τα ατού η μοναδική γυναίκα της ζωής τους θα ήταν η εξίσου άσχημη και αντιπαθητική σύζυγός τους.

Είναι αυτοί που λένε ότι μόνο το δέρμα των εικοσάχρονων είναι αρκετά σφιχτό, είναι οι καθηγητές που πηδάνε τις φοιτήτριες τους, είναι οι γιατροί που υποτιμούν τις πελάτισσές τους, είναι οι προϊστάμενοι που στέλνουν μόνο τις γυναίκες υφισταμένους τους για φωτοτυπίες, είναι αυτοί που γράφουν ότι οι γυναίκες βάφουν κόκκινα τα χείλη τους για να μιμηθούν την όψη του αιδοίου, είναι οι γερασμένοι πρωταγωνιστές των ελληνικών σειρών και ταινιών που αιωνίως αφήνουν την νεότερή γυναίκα τους για την ακόμα νεότερη, είναι οι συγγραφείς που δηλώνουν ότι οι γυναίκες δεν ξέρουν να γράφουν, είναι οι δημοσιογράφοι που βγαίνουν στην τηλεόραση για να μας ενημερώσουν τι σκέφτονται οι γυναίκες, οι άντρες, τα παιδιά και ο κόσμος όλος. Γιατί ο κόσμος είναι δικός τους.

Είναι χειρότεροι από τον τύπο που θα σου βάλει χέρι στο λεωφορείο, γιατί αυτός τουλάχιστον ρισκάρει να ρεζιλευτεί.

Μα καλά, μάντης είμαι;

Φυσικά και η ΕΤ τελικά δεν έδειξε το Imitation of Life, για το οποίο γράφω στο προηγούμενο post. Γιατί να το δείξει άλλωστε; Μήπως επειδή το είχε προγραμματίσει; Αλλά ποιός ασχολείται με τον προγραμματισμό, αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Γιατί να ειδοποιήσει έστω ότι δεν θα το δείξει; Γιατί και να μιλήσει ευγενικά ο κύριος στο τηλεφωνικό κέντρο όταν παίρνεις τηλέφωνο να ρωτήσεις τι έγινε με την ταινία; Γιατί να μη σου απαντήσει "και που θες να ξέρω 'γω κυρά μου;" Μήπως επειδή πέρα από τα λεφτά που παίρνουν από τη διαφήμιση, παίρνουν και τα ωραία μας λεφτάκια από τον λογαριασμό της ΔΕΗ; Λέω τώρα, μήπως...
Σίγουρα δεν είναι το φλέγον ζήτημα της ανθρωπότητας, απλώς είναι ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στο ελληνκό κράτος. Η οποία κατάσταση συνοψίζεται ως εξής: μπουρδέλο. Συγγνώμη και για τη γλώσσα μου.

Η αγωνία του συναυλιαζόμενου πριν τη βροχή

Για άλλη μια φορά, αναβλήθηκε μια συναυλία, αυτή τoυ Antony (και των Johnsons) και από Κυριακή που ήταν, πήγε Τρίτη, την ίδια μέρα με τον Devendra (τον Banhart).

Και φυσικά, για όσους από εμάς είχαν την ατυχή έμπνευση να πάρουν εισιτήρια και για τις δύο συναυλίες ευρέθη η σολομώντεια λύση του να πάμε στο Θέατρο Βράχων τις 21:00 να δούμε τον Antony και μετά κατά τις 23:30 -που ναι, σίγουρα θα έχει τελειώσει η συναυλία- να πάρουμε των ομματίων μας και να τρέξουμε στο Underworld, που είναι και δίπλα άλλωστε, για να δούμε τον Devendra. Αύριο λοιπόν θα πάρω την σουπερμαντολίνη μου και οργώσω την Αθήνα σε 3 ώρες επειδή οι διοργανωτές δεν θέλουν να αποζημιώσουν τους αγοραστές των εισιτηρίων. Επίσης μπορώ να κλωνοποιηθώ ή να επικαλεστώ τις θεικές μου ιδιοτήτες και να είμαι πανταχού παρούσα -βλέπω και κάτι από το Φεστιβάλ Αθηνών άμα λάχει.

Επειδή αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη συναυλία που αναβάλλεται λόγω καιρού (να θυμηθώ, έτσι στην τύχη, την ημέρα του Nick Cave στο Rockwave το 2002, τους Thievery Corporation πέρυσι και φυσικά τους White Stripes -γιατί και εκεί λόγω καιρικών συνθηκών σταμάτησε η συναυλία - για την οποία ακόμα περιμένουμε τα λεφτάκια που μας είχαν υποσχεθεί), λέω μήπως (μήπως) οι διοργανωτές πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται ότι στην Ελλάδα πέφτουν αρκετά δυνατές βροχές το καλοκαίρι και να σχεδιάζουν τις υποδομές τους ανάλογα; Γιατί μη μου πείτε τώρα ότι δεν γίνονται συναυλίες με βροχή; Στη Βρετανία το Reading και το Glastonbury κάθε χρόνο μες τη νεροποντή και τη λασπουριά είναι και είναι και πολύ ωραία.

Μέχρι αύριο λοιπόν, που δεν ξέρω τι θα κάνω και αν θα πάω στον Devendra, περαστικά μας...

Είναι όλοι gay

Είχα βγει για ποτό με την Ε., όταν εντελώς ξαφνικά, γυρίζει και μου λέει: "Καλά τό έχεις παρατηρήσει ότι οι gay είναι παντού; Τι θα γίνει με αυτή τη κατάσταση; Και εμένα μου αρέσει ο Καπουτζίδης και όλα αυτά, αλλά όπου και να γυρίσω να κοιτάξω βλέπω τέτοιους". Επειδή ξέρω ότι η Ε. δεν έχει κάποια έντονη κοινωνική ζωή, τη ρώτησα που ακριβώς τους βλέπει όλους αυτούς μαζεμένους, γιατί εγώ που βγαίνω βράδυ 4 φορές την εβδομάδα, δεν τους έχω δει. Η απάντηση ήταν κάπως αόριστη: "Ε, ξέρεις, στην τηλεόραση, στα περιοδικά, στο Γκάζι..."
Μάαλιστα.
Eπαναλαμβάνω ότι εγώ δεν βλέπω παντού gay, αλλά ας πούμε ότι εγώ δεν είμαι και παρατηρητική. Ακόμα και αν κάποιος βρίσκει έναν gay όποια πέτρα κι αν σηκώσει, τι πειράζει; Γιατί αυτό πρέπει να ταράζει κατ' οποιονδήποτε τρόπο τον ψυχισμό του; Και τέλος πάντων τι είναι αυτό που κάνει άτομα έξυπνα, καλλιεργημένα, κοσμογυρισμένα και εν γένει προοδευτικά, όπως η φίλη μου η Ε., να αντιμετωπίζουν τόσο φοβικά τους gay;
Αυτή η φοβία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία, που και εγώ (που φυσικά είμαι έξυπνη, καλλιεργημένη και όλα τα υπόλοιπα) όταν έμαθα ότι ο καλύτερος μου φίλος ο J. στη Σκοτία ήταν gay, θύμωσα μαζί του. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά απογοητεύτηκα. Σκέφτηκα: "Δε θέλω ο φίλος μου να είναι gay. Δε θέλω να είναι ο πούστης, η παλιαδελφή. Δε θέλω".
Γιατί; Επειδή αυτή είναι η εικόνα του ομοφυλόφιλου στην Ελλάδα. Είναι συνυφασμένη με αρνητικούς προσδιορισμούς. Ακόμα και οι οποιοιδήποτε θετικοί προσδιορισμοί, κρύβουν μια υποτίμηση, αν μη τι άλλο επειδή είναι στερεοτυπικοί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι όταν γνώρισε τον J. μια Ελληνίδα φίλη μου, δήλωσε απογοητευμένη ότι δεν είναι πολύ αστείος. Γιατί βεβαίως, ο gay πρέπει να είναι αστείος, πρέπει να είναι θηλυπρεπής και χαριτωμένος, αλλιώς δεν μπορούμε να τον κατατάξουμε. Ακόμα και αυτοί που κατατάσσονται εύκολα, τρομάζουν όταν αυξάνεται η ορατότητα τους.
Ό,τι και να κάνουν χάνουν λοιπόν; Πιστεύω ότι όσο αυξάνονται οι άνθρωποι που γνωστοποιούν στον περίγυρο τους -όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό- ότι είναι ομοφυλόφιλοι και όταν πια οι ετεροφυλόφιλοι Έλληνες μάθουν ότι κάποιοι φίλοι, συγγενείς ή συνάδελφοί τους, κάποιοι πραγματικοί άνθρωποι τέλος πάντων, είναι gay, θα ξεπεράσουν τη φοβία τους. Όχι βέβαια ότι η ευθύνη έγκειται αποκλειστικά στους ομοφυλόφιλους, η διαδικασία αυτή είναι αμφίδρομη. Και τουλάχιστον οι ετεροφυλόφιλοι που δεν πάσχουμε από ιδεοληψίες για τους ομοφυλόφιλους πρέπει να μιλάμε όταν ακούμε σαχλαμάρες του τύπου "τι περιμένεις, αδελφή είναι".