Πήγα σε μία συναυλία

Όταν διάβασα ότι οι Agent Ribbons είναι ένα συγκρότημα freak-folk*, bursesque-punk, και είδα τη φωτογραφία τους, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να πάω να τις δω. Ξεκίνησα λοιπόν μια Κυριακή με τον χάρτη ανά χειράς, έφτασα στην συναυλία με μιάμιση ώρα καθυστέρηση (είναι απίστευτο, αλλά καταφέρνω να στήνω στα ραντεβού ακόμα και τον ευατό μου), πλήρωσα 10 ευρώ στην είσοδο και μπήκα σε ένα υπόγειo. To μέρος ήταν σαν το ΑΝ, μόνο το 1/5 σε μέγεθος.

Εξεπλάγην λίγο όταν αντί για κορίτσια με φούξια μαλλία και vintage φορέματα είδα δύο μαντράχαλους, καταιδρωμένους, γυμνούς από τη μέση και πάνω να παίζουν heavy metal. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, ΑN... heavy metal... I'm getting too old for this. Ήμουν σίγουρη ότι είχα μπει στο λάθος μαγαζί, ή ότι είχαν ακυρωθεί οι Agent Ribbons και έπαιζαν κάποιοι άλλοι. Με την γνωστή κοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει δεν υπήρχε περίπτωση να ρωτήσω κάποιον τι έχει συμβεί, οπότε αποφάσισα να κάτσω, έστω για μια μπύρα. Τελικά οι ημίγυμνοι, ιδρωμένοι μαντράχαλοι δεν ήταν τόσο κακοί, τους λένε Za, και ήταν support στις Agent Ribbons. Η πλάκα ήταν ότι άλλαζαν συνέχεια όργανα, δεν ξέρω αν ήταν από άποψη, ή αν απλά τους έλειπε κόσμος από το συγκρότημα. Πάντως ο κιθαρίστας έπαιξε και τρομπέτα, ο ντράμερ αρμόνιο, μετά ο κιθαρίστας τύμπανα, μετά ο ντράμερ άρπα...Ήταν σαν λίγο σαν να βλέπεις μουσικές καρέκλες, μόνο που αυτοί που κάθονταν στις καρέκλες, έπαιζαν και τη μουσική. O πιο πετυχημένος συνδυασμός ήταν η τρομπέτα με τα ντραμς, αρκετά εξωτικό.

Μετά βγήκαν οι Agent Ribbons, το ωραίο στις συναυλίες άσημων συγκροτημάτων σε μικρά μέρη είναι ότι πριν και μετά τη συναυλία τα μέλη των συγκροτημάτων κάθονται δίπλα σου και συζητάνε με διάφορους, μετά τους βλέπεις να ανεβαίνουν και να ρυθμίζουν ας πούμε το ύψος της καρέκλας στα ντραμς και να διαβάζουν το play list, το οποίο είναι συνήθως προχειρογραμμένα, βιαστικά σκισμένα κομμάτια χαρτί. Τελοσπάντων, βγήκαν οι Agent Ribbons και ήταν πραγματικά καλές. Απ'οτι είδα στο myspace τους από την Ευρώπη έχουν κάνει μόνο περιοδία στην Ισπανία, πρέπει κάποιος να τις πει να έρθουν στην Ελλάδα, στοιχηματίζω ότι θα γίνει χαμός στο Bios. Έχουν μερικά ωραία τραγούδια, έξυπνους στίχους και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Η τραγουδίστρια στην αρχή έκανε ένα μίνι μουσικοχορευτικό νούμερο με ένα ομπρελίνο, και ήταν γενικώς τρισχαριτωμένη, αλλά όλα τα λεφτά ήταν η βιολονίστρια η οποία είχε ένα απίστευτο στυλ: ανέκφραστο πρόσωπο, νεκρό βλέμμα και ρομποτικές στακάτες κινήσεις. Είμαι σίγουρη ότι πέρναγε τέλεια. Συνοπτικά, αυτό που λέγαμε και παλιότερα, τρελοαμερικανες. Εδώ ένα κλιπάκι τους από το youtube, από τα πιο ξεσηκωτικά τραγούδια που παίξανε:



Για κάτι πιο μελωδικό και με καλύτερο ήχο, ακούστε αυτό, The boy with the wooden lips:


Στο site τους αναφέρουν μεταξύ των επιρροών τους τους Breeders (surprise, surprise). Για να είμαι ειλικρινής θα περίμενα να ανέφεραν και τους Belly, το συγκρότημα της Tanya Donelly. Γράφουν επίσης για ένα ντοκιμαντέρ, το Grey Gardens, για οποίο θα αφιερώσω ένα επόμενο ποστ.

Αυτός είναι ο τύπος του συγκροτήματος στο οποίο θα ήθελα να παίζω, αν είχα κάποιο ταλέντο στη μουσική. Ομολογώ ότι ζηλεύω λίγο, τη Δευτέρα μετά τη συναυλία πήγαινα σε μια χαζή δουλειά που με είχε στείλει το αφεντικό μου και σκέφτομουν γκκρρρ, τι να κάνουν τώρα αυτές οι agent ribbons;; θα κοιτάζουν έξω από τα παράθυρο, καπνίζοντας τσιγάρα και γρατζουνίζοντας τις γαλάζιες κιθάρες τους; θα μοιράζονται ένα ποτήρι κρασί με κάποιον ωραίο μυστηριώδη μουσικό; θα κάνουν τρελούς συνδυασμούς με τα ρούχα των γιαγιάδων τους; γκρρρ.... μετά είδα ξανά το τεράστιο πρόγραμμα της περιοδίας τους, διάβασα ότι έχουν και οικονομικά προβλήματα, και εντάξει, ένιωσα καλύτερα που κάνω μια δουλειά που δε μου λέει τίποτα.

Όπως και να έχει, αν σας άρεσαν, περάστε από το myspace τους και ακούστε κι άλλα: http://www.myspace.com/agentribbons



*(οι Ισπανοί χρησιμοποιούν τη λέξη freak, ή μάλλον friki, με διάφορες έννοιες, μια από τις οποίες πρέπει να είναι αντίστοιχη με τη δική μας 'εναλλακτικό')

I was me but now he's gone

Πρέπει να εξομολογηθώ ότι έχω εμμονή με αυτό το τραγούδι. Και ότι έχω μαζέψει περί τις 15 live εκτελέσεις του από το youtube και αλλού. Το σόλο της αρχής είναι από αυτά που σε κάνουν να θέλεις να μάθεις κιθάρα. Είναι από αυτά που λέω αιώνια σόλο: δηλαδή το φαντάζεσαι να αντηχεί κάπου στην αιωνιότητα.

Αυτή είναι μια από τις καλύτερες εκτελέσεις, όχι μόνο μουσικά -η φωνή του James είναι πολύ καλή εδώ- αλλά σαν σκηνοθεσία και σκηνικό. Το εντελώς μωβ σούρουπο, οι ασιάτες αστυνομικοί, οι διάφορες σημαίες, η φυλετικά απροσδιόριστη σύνθεση του πλήθους, οι μαντράχαλοι με τα κεράκια, όλα είναι κάπως εξωπραγματικά. Anyway, enjoy.

Make you up

Παρατήρησα ότι τώρα τελευταία το makeup είναι της μόδας. Και δεν μιλάμε για το κλασσικό βάψιμο τύπου μάσκαρα-ρουζ-λιπ γκλος αλλά για εξτραβαγκάντζες με πράσινες σκιές στο μέτωπο, βλεφαρίδες-νυχτερίδα, μπλέ ρουζ στα μάγουλα, πράσινο λιπ γκλος στο πηγούνι, χρυσόσκονη στον λαιμό και γενικώς ένα βάψιμο που θυμίζει περισσότερο κλόουν, ντραγκ κουίν, αναγεννησιακό πίνακα, θέατρο καμπούκι, κινέζικη όπερα, πατρινό καρναβάλι, πείτε το όπως θέλετε.

Ευτυχώς δε, βλέπω ότι το κάνουν και κοπελίτσες πιά. Γιατί όπως θα δείτε παρακάτω, οι πιο παράτολμοι του extreme makeup ήταν πάντα οι άντρες. Κάτι σαν τους σεφ: οι γυναίκες το κάνουν κάθε μέρα, αλλά οι άντρες μεγαλουργούν. Όλα αυτά βέβαια στην ανδροκρατική κοινωνία του παρελθόντος, που ήθελε την κοπελίτσα να βάφεται καθως πρέπει μανταμίτσα για να είναι ομορφούλα και βρει γαμβρό, ένω τώρα βάφεται σαν την μεθυσμένη ξαδέλφη της Divine σε αποκριάτικο πάρτι για να δείξει ότι είναι εναλλάκτικ. Και αυτό είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Πιο δημιουργικό.

Ποιοί όμως ήταν οι πρώτοι διδάξαντες; Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα αγόρια με makeup, και γνωρίζω ότι με ρίμελ έχουν εμφανιστεί διάφοροι ήδη από τη δεκαετία του εξήντα, όπως ο Mick Jagger (κυρίως στο Performance) και ο Marc Bolan, αλλά αυτοί έκαναν ελαφριά χρήση της μπογιάς και του πινέλου. Εδώ μιλάμε για afficionados του makeup, για ανρθώπους που έκαναν το makeup τέχνη, κεντρικό κομμάτι της σκηνικής τους παρουσίας και της καλλιτεχνικής τους περσόνας. Δηλαδή μιλάμε για τον Bowie... Δεν είναι πανέμορφος;

Διορώθστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι κανείς τραγουδιστής μετά τον Bowie δε δούλεψε τόσο επιτυχημένα το makeup -και τα κουστούμια, και τις περσόνες και την όλη δραματικότητα/θεατρικότητα του πράγματος.

Επάξιος ακόλουθος -στον τομέα του makeup- μέχρι τώρα, μόνο ο Adam Ant, τον οποίον όσοι πέρασαν ροκ εφηβεία στην Ελλάδα τέλη '80 έχουν μάθει να περιφρονούν (πολύ pop και gay) αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από πολύ όμορφος, εφευρετικός στο ψιμμύθιο και τα ενδύματα (ήταν ο πρώτος που λάνσαρε τον συνδυασμό δανδή/πειρατή -βλ. Jack Sparrow) έχει βγάλει και καναδυό καλούς δίσκους. Ω, ναι.

Είναι τρομέρο πόσο σύγχρονη φαίνεται αυτή η φωτογραφία. Και πόσο τον έχουν αντιγράψει οι Empire of the Sun.

Και φυσικά, η γυναίκα που έχει γίνει icon για όλες τις rock/alternative/indie τραγουδίστριες όσον αφορά βάψιμο, ντύσιμο, στυλ και ερμηνεία. Θεά η Siouxie, η πρώτη που δεν βγήκε να τραγουδήσει σαν κοριτσάκι ή σαν γκόμενα , αλλά 'σαν πολεμιστής'.

Λείπει ο Μάης από τη Σαρακοστή; Λείπει ο Robert Smith από ποστ για το μακιγιάζ; Δε θεωρώ ότι έκανε και κάτι σπουδαίο σε αυτόν τον τομέα, απλά φόραγε πολύ μολύβι. Και έξασε και το μαλλί. Και έβαζε το κραγιόν έξω από τη γραμμή των χειλιών. Όπως και να έχει, με αυτές τις τρεις απλες κινήσεις έφτιαξε ένα αθάνατο look, που έχει επηράσει και επηρεάζει ακόμα πολύ κόσμο.

Honorable mention στον Nick Rhodes των Duran Duran o οποίος δεν έκανε κάτι ιδιαίτερα πρωτοπόρο, βαφόταν απλά ακριβώς όπως όλες οι γυναίκες στα 80's.

Και τώρα ας μεταφερθούμε στην Αμερική. Ξέρω ότι κάποιοι σκεφτήκατε ήδη κάποιους βαψομανείς που δεν έχουν αναφερθεί μέχρι τώρα. Είχα αισθητικό δίλημμα αν έπρεπε να τους αναφέρω, γιατι αν πάρω αυτό τον δρόμο (του μέταλ, τον αγύριστο) θα πρέπει να μιλήσω για κάθε καραγκιόζη που βάζει αλεύρι 100 στο πρόσωπο και krayola no.0 στο μάτι για να τρομάξει τον κόσμο. Η θεωρία μου είναι ότι οι Αμερικάνοι δεν καταλαβαίνουν το makeup στους άντρες. Η μάλλον τον συνδυασμό makeup/κιθάρες/άντρες. Συνήθως παρουσιάζεται ως κάτι απλά τρομακτικό/αλλόκοτο και πολύ σπάνια ως σέξι (εγώ το βρίσκω πολύ σέξι). Μάλλον δεν αισθάνονται άνετα με τη γυναικεία τους πλευρά; Ή με τις πιο περίπλοκες ερμηνείες/αποχρώσες των πραγματών; Ή με το παιγνίδι;

Τελοσπάντων (αναστεναγμός) αρχίζω με μια συμπάθεια μου, τον Alice Cooper. O Alice έχει βγάλει ωραία τραγούδια τη δεκατία του 70, αγοράστε ένα best (προτείνω το Mascara and Monsters) και σλιζ-ροκάρετε (ή σοκ-ροκάρετε αν προτιμάτε) χωρίς ενοχές. Μιας και το είπα, πάω να βάλω στο Muscle of Love να παίζει...

Πιστέψτε με, προσπάθησα πάρα μα πάρα πολύ να βρω μια μη-σιχαμένη φωτογραφία των Κiss. Και ναι, αυτή ήταν η λιγότερη σιχαμένη που βρήκα. Δε ξέρω τι να πω, έχω διαβάσει ότι έχουν πατεντάρει το μακιγιάζ τους και ο Billy Corgan τους αναφέρει ως μεγάλη επιρροή.

Άλλος ασχημάντρας ο Μarylin. Και εδώ καταβλήθηκε μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί μια αξιοπρεπής φωτογραφία. Αγάπη μου, άκου να σου πω κάτι: ο Bowie ήταν αστεράνθρωπος από έναν μακρινό πλανήτη και η μια κόρη του ενός ματιού του ήταν μεγαλύτερη από την άλλη εκ γεννετής, εσύ είσαι ένα σπασικλάκι από το Οχάιο που πρέπει να βάλει φακό επαφής για να κάνει το ένα μάτι να φαίνεται αλλιώτικό από το άλλο. So sad. Παίρνεις πόντους για την προσπάθεια πάντως.

Και τέλος, η νέα γενιά.... Χωρίς σειρά προτίμησης, οι Empire of the Sun, η Lady Gaga και η Bat for Lashes. Δεν ξέρω τι θέλουν να μας πουν τα παιδιά αυτά. Το makeup είναι απλά ένα gimmick για να πουλήσουν δίσκους ή το εννοούν; Πιο πολύ απ'όλους με πείθει η Lady Gaga, γιατί έχει δουλέψει σε καμπαρέ και γιατί πρέπει να είναι πραγματικά θεόμουρλη.

Υστερόγραφο/Honorable Mention 2 : Τα σακάκια του Brandon Flowers. Δεν είναι μακιγιάζ, το ξέρω, αλλά είναι αρκετά θεατρικό. Go Brandon. Είσαι σε καλό δρόμο, αλλά μην περιμένεις να γεράσεις για να αρχίζεις να βάφεσαι. Δεν γίνεται να φοράς τέτοια σακκάκια χωρίς makeup, είναι σαν να αφήνεις μισοτελειωμένη τη δουλειά.

but she's madonna...

Λοιπόν, πήγα κι εγώ στη Madonna. Οι παρατηρήσεις που θα κάνω είναι κυρίως κοινωνιολογικού περιεχομένου και κάπως σκόρπιες. Καταρχάς, έχω βαρεθεί αυτό που όλοι την θαυμάζουν επειδή είναι 50 και χοροπηδάει. Τι είναι, αθλήτρια είναι και πρέπει να την προσκυνάμε για τις σωματικές τις επιδόσεις; Όλοι κοιτάζουν με ένα μείγμα φρίκης και θαυμασμού τους υπεράνθρωπα τεντωμένoυς μύες της, που τέτοιους μόνο ο Bruce Lee είχε -ο οποίος έδερνε και κόσμο, for a living. Φαντάζομαι όλο αυτό το fascination έχει να κάνει με κάποιον προτεσταντικού τύπου θαυμασμό για την ατομική προσπάθεια και τη πειθαρχία, αλλά τι σχέση έχει αυτό με τη -έστω και καθαρά χορευτική- μουσική;

Δεύτερον έχω βαρεθεί να ακούω πόσο πλούσιο ήταν το show. Και εδώ πάλι από τον κόσμο μια παιδιάστικη αντίδραση: είχε και αυτοκίνητο, είχε και τροχόσπιτο, είχε και τσιγγάνους με βιολιά, άλλαξε τόσα κουστούμια, άρα τα άξιζε τα λεφτά της. Είχε πολύ πράγμα. Αν έβγαζε και ελέφαντα, και αρκούδα να κάνει τη Βουγιουκλάκη στον καθρέφτη, ακόμα πιο καλό θα ήταν. Και εμένα μου άρεσε το shοw, σκέφτηκα ότι θα μπορεί να το παίζει και στο Vegas όταν γίνει 60.

Τρίτη και τελευταία σκόρπια παρατήρηση: στην συναυλία αυτή πήγε κόσμος που δεν πηγαίνει ποτέ σε συναυλίες. Και φάνηκε από το πόσο σφιγμένοι, ακούνητοι και άφωνοι ήταν όλοι. Και μην ακούσω τώρα ότι ήταν καινούρια τραγούδια, το get into the groove και το express yourslelf τους έβαλε να τραγουδήσουν και οι άσχετοι που είχαν πάει ντυμένοι για βαφτίσια στην Ηλιούπολη, ούτε αυτά δεν ήξεραν. Που τους έδειχνε και τους στίχους σε γιγαντοθόνες, karaoke style. Πράγμα που δείχνει ότι οι περισσότεροι είχαν πάει εκεί απλά για δούνε το τσίρκο και να χάσκουν.

Θα μου πεις, ποιος φταίει, το Madonnaκι φταίει, αυτό πουλάει η γυναίκα. Δεν λέω όχι, επειδή όμως έχω διαβάσει σε συνέντευξή της ότι έχει επηρεαστεί πολύ ως προς τη θεατρικότητα των live της από τον Bowie, τον οποίο είχε δει στο Diamond Dogs Tour όταν ήταν έφηβη και ξετρελάθηκε, αυτό που περίμενα ήταν μια θεατρικότητα που να φτιάχνει ατμόσφαιρα και να εμπλουτίζει το mood των τραγουδιών, και όχι μια σκέτη επιδειξη χορευτικών και λοιπών ικανοτήτων.

Νομίζω ότι σε μερικά τραγούδια, όπως το Devil wouldn't recognize you, You must love me και το Give it to me, ή όταν έπαιξε σε rock εκτέλεση το Borderline και άλλα, το κατάφερε αυτό, δηλαδή κατάφερε να εγκαθιδρύσει κάποιου είδους ουσιαστική επαφή με το κοινό, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του show ήταν ψυχρό, μηχανιστικό και κάπως... απόμακρο.

κι αν δεν είμαι ροκ...

Αυτό το Σαββατοκύριακο συνέβησαν 3 πράγματα που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι είμαι επισήμως πια too old to rock 'n' roll:

-Το τηλεφώνημα της φίλης μου που μου ανακοίνωσε ότι βαριέται να πάει στις Electralane μου προκάλεσε ένα τε-ρα-στιο-ο αίσθημα ανακούφισης... Ξαφνικά το βράδυ φαίνεται ωραίο, είμαι έτοιμη να κατακτήσω την πόλη, σκέφτομαι τα ωραιά ζεστά ποτά που θα πιώ στα αγαπημένα μου μαγαζιά, καθισμένη στην αναπαυτική μου καρέκλα, κουτσομπολεύοντας με τη φίλη μου. Καμία σύγκριση με την πορεία μέσα στην κρύα έρημο για να φτάσω στο Gagarin, την ορθοστασία, την κούραση και την απέλπιδα προσπάθεια να δω κάτι από τη σκηνή. Ουφ.

-Κατέβασα προτεινόμενο δίσκο, με 9.9999 βαθμολογία (σιγουράτζα μιλάμε) από το Pitchfork, και ακούγοντάς τον ήμουν σίγουρη ότι είχα κατεβάσει λάθος πράγμα. Τελείως σίγουρη όμως. Ότι ήταν σαν τα μούφα αρχεία που υπήρχαν παλιά στο AudioGalaxy και είχαν άλλα τραγούδια από αυτά που έλεγαν στον τίτλο. Ή ότι κάτι είχε συμβεί στο pc της τύπισσας από την οποία τα κατέβασα και είχε χαλάσει ο ήχος. Έτσι πίστευα, μέχρι που το ξανακατέβασα και κατάλαβα ότι δεν είχαν καταστραφεί τα mp3, ούτε έκανε κάποιος χρήστης πλάκα. Αυτή είναι η μουσική που παίρνει άριστα στο Pitchfork. Ηταν τόσο απίστευτο, που σκέφτηκα να το κατεβάσω και για τρίτη φορά για να βεβαιωθώ. Δε μου φαινόταν καν σαν μουσική (να, τέτοια έλεγε η γιαγιά μου και τσακωνόμασταν όταν έδειχνε Del Leppard το Μουσικόραμα).

-Τέλος, αυτό το Σαββατοκύριακο με πήραν τηλέφωνο από το υπερπέραν για να ψηφίσω τον Βενιζέλο, αν ενδιαφέρομαι για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ λέει. Γιατί είμαι εγώ στο target group του Βενιζέλου; Αν ήμουν έστω στου Γιωργάκη, που αγαπάει τη νεολαία και κάνει και τζόκινγκ, θα μπορούσα να θεωρώ ακόμα τον εαυτό μου rock 'n' roll material.

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ΄τα παλιά

Στο αποψινό επεισόδιο του Weeds εμφανίστηκε απρόσμενα ο Martin Donovan. Λίγο γερασμένος, φαινόταν να νιώθει άβολα στο ρόλο του ώριμου ζεν πρεμιέ σε τηλεοπτική σειρά, αλλά πάντα μελαγχολικά γοητευτικός. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πρωταγωνιστούσε στα indie έπη του Hal Halrtey.
Ένιωσα πραγματικά ήταν σαν να έβλεπα έναν φίλο από τα παλιά.
Και χάρηκα που είναι καλά, παρόλο που ούτε αυτός ούτε εγώ γίναμε αυτό που περιμέναμε.

Άσσος Μπαστούνι

Καθώς έψαχνα τα αρχεία κάποιου χρήστη που κατέβαζε τραγούδια από μένα στο soulseek, βρήκα και θυμήθηκα το ένδοξο The Ace of Spades, από τους Motorhead φυσικά. Αφού το κατέβασα δεν μπόρεσα να σταματήσω να το ακούω. Σύντομο και βίαιο, είναι από τα πιο πωρωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί την ιστορία της μουσικής. Πέρα από το ανελέητο μπάσο, τα καταιγιστικά ντραμς, την αγριοφωνάρα του Lemmy, την κιθάρα διασχίζει το τραγούδι σαν υπερηχητικό αεροπλάνο, και πριν αρχίσω να ακούγομαι σα συντάκτης του Metal Hammer, βασικό συστατικό του εκρηκτικού μείγματος είναι και οι στίχοι. Ναι, οι στίχοι…

«Υou know I’m going to lose/

and gambling is for fools/

but that’s the way I like it baby/

Ι don’t wanna live forever».

Πρέπει να είναι από τα ελάχιστα rock n’ roll rock κομμάτια όπου δοξολογείται η ήττα. Στα περισσότερα κλασσικά rock ‘n roll/heavy metal/hard rock τραγούδια, παρουσιάζονται μόνο τα δύο άκρα: ή ο απόλυτος νικητής που κατατροπώνει τους πάντες, παίρνει το κορίτσι και βγαίνει παντού και πάντα κερδισμένος ή ο απόλυτος χαμένος, ο οποίος κλαίει τη μοίρα του, καταριέται την κοινωνία και βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ο Lemmy μιλάει για ήττα, αλλά όχι μόνο δεν την φοβάται, δεν την οικτίρει, αλλά την κυνηγάει. Εξάλλου, the chase is better than the catch. Επαναφορά του χαμένου humor των blues, ζαμανφουτισμός, deathwish, όπως και να έχει αυτοί οι στίχοι μεταδίδουν μια ακατανίκητη όρεξη για περιπέτεια, ρίσκο -και αποτυχία!

Για να δούμε και πιο αναλυτικά μερικούς άλλους ιντριγκαδόρικους στίχους του τραγουδιού:

-Snake eyes watching you

Snake eyes, από την εικόνα που δίνουν δύο ζαρια όταν έχουν φέρει άσσους. Θεωρείται κακή ζαριά, επειδή είναι η χαμηλότερη βαθμολογία που μπορείς να μαζέψεις σε ένα παιχνίδι με ζάρια (στο μπαρμπούτι δηλαδή, ή craps αγγλιστί). Ως έκφραση είναι συνώνυμο της κακοτυχίας.

-Seven or eleven

Πάλι από το ευγενές άθλημα του μπαρμπουτίου, όπου αν φέρεις με την πρώτη ριξιά 7 ή 11 κερδίζεις. Υπάρχει και παλιό country τραγούδι με τους στίχους: Ι bet it all/ 7 come 11 and she could be mine/ Ι’ ll find my love coming off the bottom line.

-The dead man’s hand again

Το φύλλο που λέγεται ότι κρατούσε ο Wild Bill Hickok (στρατιώτης, αστυνόμος και αρχι-πιστολάς στην Άγρια Δύση) όταν δολοφονήθηκε. Το παιχνίδι ήταν πόκερ και τα χαρτιά μάλλον δύο οκτάρια και δύο άσσοι, όλα μαύρου χρώματος. Το πέμπτο χαρτί δεν είχε μοιραστεί ακόμα. Ο Wild Bill δεν βρήκε την ασφαλή θέση που έψαχνε κόντρα στον τοίχο, και αναγκάστηκε να παίξει με την πλάτη του εκτεθειμένη στην πόρτα. Οι φόβοι του δικαιώθηκαν, αφού τον πυροβόλησαν πισώπλάτα με ένα σαρανταπεντάρι, και το φύλλο που κρατούσε εκείνη τη στιγμή έμεινε στο θρύλο ως «dead man’s hand».

-The Ace of Spades

Οι άσσοι θεωρούνται δυνατά και καλά χαρτιά. Ειδικά ό άσσος μπαστούνι είναι το υψηλότερο χαρτί στην κλίμακα της βαθμολογίας των τυχερών παιγνιδιών. Για τους στρατιώτες σε πολλές δυτικές χώρες το σήμα του άσσου μπαστούνι θεωρούταν ότι φέρνει τύχη. Στη χαρτομαντεία εντωμεταξύ ο άσσος μπαστούνι σημαίνει βέβαιο θάνατο. Πρόκειται λοιπόν για ένα μοιραίο χαρτί με διχασμένη προσωπικότητα, αφού θεωρείται δυσοίωνο και καλότυχο ταυτόχρονα. Ουσιαστικά είναι τυχερό γι’αυτόν που το έχει, αλλά σημαίνει την καταδίκη του αντιπάλου. Ανάλογα με την πλευρά στην οποία βρίσκεσαι λοιπόν, δε σε νοιάζει όμως, γιατί θα τραγουδάς με βραχνή φωνή: it’s all a game to me.

To concert or not to concert?

Δεν είμαι φανατική οπαδός των Depeche Mode, αλλά το Violator είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους -και ένας από τους καλύτερους των 90’s κατά τη γνώμη μου- οπότε όδευσα και εγώ προς το Terra Vibe χτες για να κάνω και το καθήκον μου ως μουσικόφιλος.

Στο φιλοσοφικό ερώτημα αν αξίζει τον κόπο να πηγαίνεις σε τόσο μεγάλες συναυλίες, όπου ξέρεις ότι θα ταλαιπωρηθείς αφάνταστα και μάλλον δεν θα δεις τίποτα, η απάντηση είναι ναι. Οι Depeche Mode έκαναν μια φοβερή εμφάνιση με αέρα και απόδοση μεγάλου συγκροτήματος. Ήταν πραγματικά πολύ καλύτεροι απ’ότι περίμενα, ο ήχος τους ήταν καταπληκτικός και η φωνή του τραγουδιστή σε άψογη φόρμα. Τολμώ να πω ότι στα παλιά τους μου άρεσαν περισσότερο, αλλά πάλι δεν ξέρω και καλά τα καινούρια.

Έφτασα κάπως αργά, τι κάπως δηλαδή, ακριβώς όταν βγήκαν. Γινόταν της κακομοίρας από κόσμο και επικρατούσε ένας γενικότερος εκνευρισμός καθώς διάφοροι μετακινούνταν προσπαθώντας να φτάσουν λίγο πιο μπροστά -ναι και εγώ μαζί τους, ξέρετε με την κλασσική μέθοδο: προσκολλούμαστε σε παρέα που ανοίγει δρόμο και πάμε και εμείς σαν τους κολαούζους από πίσω… Είναι κάτι που με εκνευρίζει όταν το κάνουν οι άλλοι, από την άλλη δεν μπορούσα να πιστέψω ότι δεν θα έβλεπα απολύτως τίποτα. Μη νομίζετε ότι είχα την απαίτηση να πάω μπροστά, απλώς λίγο λιγότερο πίσω..

Είναι και αυτό ένα άλλο βασανιστικό ερώτημα: μπορείς να ευχαριστηθείς μια συναυλία όταν δεν βλέπεις τίποτα; Δηλαδή σε πολλά βίντεο από τεράστια live βλέπεις τη λαοθάλασσα να χορεύει και να εκστασιάζεται και σκέφτεσαι: γιατί χαίρονται τώρα αυτοί;; θα μπορούσαν να είναι και σπίτι τους και να βλέπουν το συγκρότημα σε live στην τηλεόραση… Ξέρω, δεν είναι έτσι ακριβώς, η ατμόσφαιρα της ζωντανής παράστασης, η εμπειρία που μοιράζεσαι με χιλιάδες την ίδια στιγμή, κλπ…Still…κάτι λείπει όταν δεν βλέπεις όχι μόνο το συγκρότημα, αλλά ούτε καν τις οθόνες ή τα φώτα της σκηνής. Σε κάποια στιγμή βρεθήκαμε σε τέτοιο πήξιμο που αποφάσισα ότι δεν είχε νόημα πλέον, εφόσον δεν μπορούσα να αναπνεύσω και εξακολουθούσα να μη βλέπω. Φευ! Ο χοντρός γίγαντας πίσω μου είχε τόσο εκνευριστεί με τον κόσμο που πηγαινοερχόταν, που αφού μας έχωσε μία στα πλευρά με το κράνος που κρατούσε, δήλωσε ότι ο επόμενος που θα επιχειρήσει να κουνηθεί θα φάει κλωτσιά. Nobody moves, nobody gets hurt που λέμε. Καλά να μιλάμε εμείς οι κοντοί, να ενοχλείται ο ψηλός των 100 κιλών με τον κόσμο…Τι να κάνουμε, λουφάξαμε εκεί για λίγο, αναλογιζόμενοι το γνωστό γνωμικό, 'όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα' και μετά από κανά μισάωρο κάναμε τη μεγάλη έξοδο. Είναι τραγικό να μη σε αφήνουν ούτε καν να πας προς τα πίσω..μια κοπέλα έλεγε στη φίλη της να κάνει πως λιποθυμάει για να μπορέσουν να βγουν!! Αλλά τι θα ήταν οι συναυλίες χωρίς αυτές τις εμπειρίες;

Αφού πήγα λοιπόν τελείως πίσω και αφέθηκα στη μοίρα μου, χρησιμοποιώντας κατά καιρούς τα γνωστά τρικ, όπως στηρίζουμε τις φτέρνες μας σε πεταμένα μπουκάλια νερού για να ψηλώσουμε (λέγεται και νερόσολα) και βλέπουμε τη συναυλία από την κάμερα του μπροστινού, μπόρεσα να απολαύσω τη συναυλία. Η οποία ήταν πολύ καλή, δεν ξέρω αν σας το είπα!!

Υ.Γ. Δεν πολυέβλεπα τις οθόνες αλλά νομίζω ότι κυρίως προέβαλλαν διάφορες άλλες εικόνες, και αυτές που έδειχναν από τη συναυλία δεν ήταν πάντα κατατοπιστικές, π.χ. για ένα σχεδόν ολόκληρο ένα τραγούδι η κάμερα είχε κάνει ζουμ στην κιθάρα. Έλεος!! Νομίζω ότι οι οθόνες αυτές μπορεί να αποδειχθούν σωτήριες σε τέτοιες καταστάσεις και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να εκφραστεί καλλιτεχνικά εκείνη τη στιγμή ο σκηνοθέτης (;) της συναυλίας.

Athens 2006: A Concert Odyssey

Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω μόνο ωραία πράγματα, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι ωραίο να βλέπεις τρεις τόσο καλούς καλλιτέχνες στην ακμή της καριέρας τους. Μετά όμως σκέφτηκα ότι και το άσχημο μέσα στη ζωή είναι, το καλό και το κακό είναι αλληλοσυμπληρούμενα, όλα είναι σχετικά, το yin δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το yang (αμάν μου έκανε ζημιά Devendra) και είπα να γκρινιάξω και λίγο.

Θέατρο Βράχων λοιπόν: ο περιβάλλων χώρος εντυπωσίασε τόσο τη Joan όσο και τον Antony. Ομολογουμένως οι βράχοι είναι υποβλητικοί και ο καλοκαιρινός άνεμος «invigorating» όπως είπε και ο Antony. Είχε κάτι το ιδιαίτερο η κατάσταση εκεί χτες το βράδυ. Εγώ πάντως προτιμώ να τους φαντάζομαι σε ένα μικρό cabaret, όχι μόνο λόγω του πιάνου, αλλά και επειδή και οι δύο είχαν στοιχεία παρλάτας στην σκηνική τους παρουσία. Έκαναν λεκτικά ιντερλούδια, στα τα οποία διηγιόντουσαν μικρές ιστορίες από τη ζωή τους και από τα τραγούδια τους. Πάντα μου άρεσαν οι καλλιτέχνες που επικοινωνούν τόσο αυθόρμητα με το κοινό.

Για να πάμε στο κυρίως θέμα, η Joan ήταν πολύ καλή. Φανταστική φωνή. Ο Antony ήταν εξαιρετικός. Ήταν καθισμένος στο πιάνο σε όλη τη συναυλία και τον συνόδευαν κλασσικά έγχορδα και ένα ηλεκτρικό μπάσο. Ανατρίχιασα ουκ ολίγες φορές και δεν ήταν μόνο από το αεράκι. Η φωνή του είναι απερίγραπτη, είναι νομίζω το ατού του αυτή η θεϊκή φωνή. Δεν με πήραν τα κλάματα όπως φοβόμουν (ή περίμενα), αν και στο "Hope There's Someone" παραλίγο να λυγίσω. Ως παρουσία ήταν συμπαθέστατος και είπε μερικές ωραίες ατάκες όπως ότι η Κάλλας σε μια τελευταία της συνέντευξη ‘ξερνούσε τα λόγια της σαν σπασμένα γυαλιά’ και ότι ‘στη ρωγμή της ατέλειας μπορεί να βρει κάποιος την τελειότητα’. Είναι ποιητής ο άνθρωπος. Αν εξαιρέσουμε τον προβολέα που μας τύφλωνε επί δυο τραγούδια και ο οποίος ευτυχώς μετακινήθηκε κατόπιν εκκλήσεων του κοινού και του Antony, καθώς και τον τύπο πίσω μου που επέμενε να τραγουδάει όλους στίχους και να μιμείται τις διακυμάνσεις της φωνής του Antony (μέχρι και τα ooohhhh-aaaahhhhh) ήταν όλα πολύ όμορφα.

Πάμε -τρέχοντας- στο Underworld να δούμε ότι έχει απομείνει από τη συναυλία του Devendra. Είχαμε χάσει 40 λεπτά και ο Devendra έπαιξε για άλλα 50 περίπου. Να πω ότι το Underworld είναι ένας απαράδεκτος, άθλιος χώρος για συναυλίες. Αφού σπρώξαμε (όχι που δεν) και φτάσαμε στη δεύτερη σειρά, έβλεπα τον Devendra από τη μέση και πάνω και αυτό με προσπάθεια. Δηλαδή πέρα από την πρώτη σειρά, τα συγκροτήματα δεν φαίνονται σε αυτό τον χώρο. Το ΑΝ πριν την ανακαίνιση είχε καλύτερη ορατότητα από το Underworld, αυτό σας λέω μόνο. Τίγκα στον κόσμο και φυσικά απίστευτη ζέστη.

Τέλος πάντων ο Devendra ήταν καταπληκτικός. Ο τύπος είναι από άλλον πλανήτη, άλλο χωρόχρονο, άλλη διάσταση, είναι αλλούτερος, τελεία. Όταν -ψάχνοντας να βρω τη σκηνή- τον είδα αναπάντεχα, σχεδόν μέσα στο κόσμο, γυμνό από τη μέση και πάνω, χαμογελαστό, με τα μούσια, τα μαλλιά του, τα χαϊμαλιά του και το αφηρημένο βλέμμα του, μου φάνηκε σαν έφηβος που διασκεδάζει σπίτι του με τους φίλους του. Εκπέμπει μια πηγαία απλότητα που είναι τόσο ασυνήθιστη -και δύσκολη- στην εποχή του μεταμοντέρνου και του μετά-whatever. Βλέποντας τον ένιωσα σαν τον αποικιοκράτη απέναντι στον "ευγενή άγριο". Όταν προχώρησα και μπηκα κανονικά μέσα στη συναυλία νόμιζα ότι βρέθηκα σε club στο Σαν Φρανσίσκο του ‘68 (όπως τα έχω δει στο Psych Out), η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς flower power ψυχεδέλεια. Ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι έπαιζαν με ηλεκτρικές κιθάρες σε αντίθεση με τους δίσκους που είναι κυρίως ακουστικοί. Και μάλιστα πολύ ωραίες κιθάρες. Το κοινό ήταν επίσης φανταστικό και ανταποκρινόταν στη μουσική χορεύοντας, επευφημώντας και τραγουδώντας.

Ο Devendra τραγούδησε το Billie Jean, το οποίο μάλιστα σταμάτησε στη μέση γιατί τον ξάφνιασε η θετική αντίδραση του κόσμου. Είπε ότι είχε συνηθίσει μια πιο ψυχρή υποδοχή στη διασκευή αυτή και τα έχασε με την ανταπόκρισή μας. Τι γλυκούλης. Τραγούδησε tributes στον Caetano Veloso -που είπε ότι είναι το ίνδαλμά του- και στον Townes Van Zandt. Προς το τέλος τραγούδησε ένα medley από Charles Manson και Lauryn Hill, λέγοντας ότι παρόλο που δεν συμφωνεί με τις πράξεις των ατόμων αυτών στο «physical realm» (μα καλά τι έχει κάνει η Hill και τη βάζει στο ίδιο επίπεδο με τον Manson που έχει φάει κοσμάκη, δεν ξέρω) στο «artistic realm», τον εκφράζουν. Είπε και κάτι άλλα, ότι ο Manson και η Hill δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην απατηλή Maya (σύμφωνα με τον Ινδουισμό Maya είναι η ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι αληθινός), γεια σου Devendra με τα ωραία σου, τι άλλο να πω. Πάνω σε αυτό το θέμα είχε και μια διαφωνία με τρελή Νεοϋορκέζα της πρώτης σειράς, την οποία ανέβασε στο τέλος ο φλαουτίστας/ ανιματέρ/ έτερος τρελάρας του συγκροτήματος στη σκηνή για ένα χορό.

Απολογισμός: Το Underworld καλύτερα να είχε μείνει ρώσικη (ή πολωνική, δεν θυμάμαι) ντίσκο που είχε γίνει μετά το κλείσιμο του Next. Τέλος πάντων, μπορεί ως club να είναι καλό, αλλά για συναυλίες δεν είναι με τίποτα. Όλοι οι καλλιτέχνες που είδα ήταν εξαιρετικοί, μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο Devendra, ίσως επειδή δεν το περίμενα. Και φυσικά παρόλο που οι συναυλίες ήταν πολύ καλές δεν ξεχνάμε την κοροϊδία των διοργανωτών. Διάβασα τις ανακοινώσεις τους στο Avopolis και ένα έχω να πω: σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι (ο Devendra ξυπνάει το παιδί μέσα μου) ποιος φταίει, εγώ ήθελα να δω σαν άνθρωπος ολόκληρες τις συναυλίες για τις οποίες είχα πληρώσει.