Duch of the terrace never grew old / I hope she never will

Αν διαβάζετε αυτό το blog και είστε γυναίκες, τότε μάλλον είστε Ελληνίδες... Οπότε να κάνω αυτή την ερώτηση: δεν έχετε μεγαλώσει με την ιδέα ότι πρέπει να παντρευτείτε και να κάνετε παιδιά; Ότι όποια έχει αποτύχει σε ένα από τους δύο στόχους είναι αξιολύπητη; Μήπως αυτή η άρρητη επιταγη καθοδηγεί πολλές από τις επιλογές μας; Πόσες αλήθεια θα επιλέγαμε να παντρευτούμε ή να κάνουμε παιδιά χωρίς το φόβητρο της κοινωνικής αποδοκιμασίας; Χωρίς το άγχος ότι αν δεν παντρευτούμε πριν τα 30 και κάτι (αν είσαι από την επαρχία κάντο 30 παρά κάτι), θα γίνουμε στην καλύτερη περίπτωση τρελές βρώμικες γριές;

Για όσους φοβούνται τη μοναξιά, όπως κάποια που μου είχε πει ότι η εικόνα της γεροντοκόρης γηραλέας δασκάλας του πιάνου της σε ένα ετοιμόρροπο διαμέρισμα στην Κυψέλη την είχε τρομάξει τόσο, που αποφάσισε επί τόπου -στα δεκατέσσερα- να παντρευτεί και θα κάνει παιδιά, έχω να αποκαλύψω ένα μυστικό: Τίποτα, ούτε ο γάμος, ούτε τα παιδιά, δε σε προφυλάσσει από τη μοναξιά και το ετοιμόρροπο διαμέρισμα. Από το να βρεθείς φτωχός, μόνος και έρημος στα 60, και να κοιτάς τους τοίχους. Υπάρχει πάντα ο θάνατος, η άρρωστια, ο χωρισμός, η ασυμφωνία χαρακτήρων (αυτή -δεν κάνει να το λέμε, αλλά έτσι είναι- μπορεί να υπάρχει και μεταξύ γονιών και παιδιών), υπάρχουν άπειροι λόγοι και τρόποι να μείνει κανείς μόνος.

Ο γάμος και τα παιδιά δεν είναι σκοπός ζωής. Δε σε ολοκληρώνει, δε σε γεμίζει, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να προσθέτει και άλλους ανθρώπους στη ζωή σου. Με τους οποίους η σχέση μπορεί να είναι καλή, μπορεί να είναι και πολύ κακή όμως. Σίγουρα πάντως, μια επιλογή που γίνεται από φόβο ή από ανία δεν είναι πραγματική επιλογή. Καμία γυναίκα δε γεννιέται με κάποιο μαγικό μητρικό φίλτρο. Κάμια βιο-ψυχο-οτιδήποτε μελέτη δεν έχει καταφέρει να αποδείξει ότι οι γυναίκες αγαπάνε/θέλουν περισσότερο τα παιδιά από τους άνδρες. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι τα γεννάνε, απ'εκεί και πέρα, σκοτάδι καλύπτει την υπόθεση. Το έχω ψάξει, δεν το λέω έτσι: όσο και να λυσσάνε όλοι, κανένας δε έχει καταφέρει να αποδείξει ότι ο γάμος και η ανατροφή παιδιών είναι βιολογική και όχι κοινωνική προτίμηση των γυναικών. Γι'αυτό να μη νιώθετε περιέργα αν είστε γυναίκες και δεν θέλετε να κάνετε παιδιά, ή να παντρευτείτε, είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Όλη αυτή η ελληνική κακομοιριά πρέπει κάποτε να σταματήσει. Όλες αυτές οι μαλακίες, που η πρώτη ερώτηση που γίνεται για μια γυναίκα 40 χρονών είναι αν είναι παντρεμένη με παιδιά -για να δούμε αν είναι καλά στα μυαλά της- πρέπει να σταματήσουν. Όλες αυτές οι ανταγωνιστικές μαλακίες περί αγάμητων (αντρών και γυναικών) πρέπει να σταματήσουν. Αν το να είναι κάποιος αγάμητος αποτελεί πηγή δυστυχίας, τότε οι πόρνες είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο.

Η ερωτική ζωή μας είναι προσωπική ιστορία, και όχι μια στατιστική που θα πρέπει να εξεταστεί σύμφωνα με κάποια αυθαίρετα κριτήρια. Αυτό.

To σπίτι των ονείρων σου

Ψάχνω για σπίτι εδώ και 7-8 μήνες (με αυξομειούμενη ένταση, ομολογουμένως) και έχω φτάσει σε αδιέξοδο. Δεν υπάρχει τίποτα.

Ιστορίες που έχω ακόυσει για τρομερές αγορές όπως για τύπους που χρωστούσαν στο καζίνο και πουλησαν το σπίτι τους όσο-όσο, ή για την αχτύπητη ευκαιρία που βρήκε κάποιος στρίβοντας τυχαία σε ένα στενάκι, ή για το τιπ που έδωσε ο περιπτεράς για το καταπληκτικό ρετιρέ που πουλούσε πάμθηνα πάμπλουτη γιαγιά, δεν έχουν συμβεί ακόμα σε μένα.

Αντίθετα τα περισσότερα σπίτια που βρίσκω και ακριβά είναι και έλλατώματα έχουν. Το περίφημο σπίτι που μόλις πατήσεις το πόδι σου μέσα νιώθεις ότι "ναι, αυτό είναι" δε μου έχει τύχει ακόμα.

Και αυτός είναι και ένας ακόμα λόγος για τον οποίο το να ψάχνεις σπίτι μοιάζει πολύ με το να σκέφτεσαι το γάμο. Δεν είναι τυχαίο, ότι για πολλούς σπίτι και γάμος πάνε μαζί.

Μια ζωή σου πιπιλάνε όλοι το μυαλό με το πόσο σημαντικό είναι, με το πόσο η ζωή σου θα αλλάξει αν το αποκτήσεις και με το πόσο προσεκτικά πρέπει να εξετάσεις όλους τους παράγοντες πριν κάνεις το μεγάλο βήμα.

Όταν (φυσικά με τέτοιες απαιτήσεις) δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις, αρχίζει να περνάει ο χρόνος -και να αυξάνεται το πρήξιμο, οπότε σου λένε πλέον τα αντίθετα:

• Τέλειο σπίτι δεν υπάρχει (τέλειος άντρας δεν υπάρχει).

• Έλα μωρέ, μια επένδυση είναι, δεν είναι για πάντα (μπορείς πάντα να πάρεις διαζύγιο)

• Αγόρασέ το να ξεμπερδεύεις, μην τα ψειρίζεις τώρα (παντρέψου παιδάκι μου να ησυχάσουμε).

• Ακόμα και αν δε σου πολυαρέσει, είναι πιο συμφέρον από το να μένεις σε νοίκι (δύσκολο πράγμα η αγαμία).

• Αν δυσκολευτείς πολύ με τη δόση θα σε βοηθήσουμε εμείς (θα σου κρατάμε τα παιδιά).

• Πάρε ένα τώρα και στη χειρότερη το νοικιάζεις (άστον να σου ρίξει και λίγο κέρατο).

Τελικά η μεγαλύτερη αλήθεια πρέπει να είναι κάτι που είχα ακούσει κάποτε για τα διδακτορικά: Τα τελειώνεις μόνο όταν τα έχεις πλέον σιχαθεί... Και μη με ρωτήσετε αν αυτό έχει κάποια αντιστοιχία με το γάμο!

Your wedding my trial

Πως να πεις ότι βαριέσαι αφόρητα τους γάμους, χωρίς να σε κοιτάξει όλη η οικουμένη σαν ζηλιάρικο μίζερο σκουλήκι;

Είναι μια μέρα χαράς, γλεντιού και ποτού. Και όμως τη βαριέμαι. Ίσως επειδή για μένα, κάθε μέρα είναι μέρα χαράς, γλεντιού και ποτού... Χα!! Για το γλέντι και το ποτό πάντως μιλάω σοβαρά. Για το ποτό σίγουρα μιλάω σοβαρά.

Έχω την αίσθηση ότι στους γάμους, τηρείται μια ιδιότυπη ομερτά, οι όροι της οποίας είναι: καταξοδευτήκαμε για να σας τραπεζώσουμε, διασκεδάστε τώρα. Για κάποιο λόγο, αν δε δείχνεις ενθουσιασμένη, αν δεν χορεύεις και γελάς ασταμάτητα, γενικώς αν δε φέρεσαι σαν και είσαι στο στουντιο 54 αγκαλιά με τον Μικ Τζάγκερ, δεν είσαι καλός καλεσμένος. Όλοι σε παροτρύνουν να χορέψεις, "έτσι για το καλό" και αν σηκωθείς να φύγεις νωρίς ακούς φριχτά παράπονα από τη νύφη και τους γονείς της.

Το "νωρίς" βέβαια, μπορεί να είναι και κανά 5ωρο μετά την ώρα που ξεκίνησε ο γάμος στην εκκλησία. Το πλέον καθιερωμένο τελετουργικό του ζευγαριού που κάνει γύρα σε όλα τα τραπέζια, τσουγκρίζει και φωτογραφίζεται με όλους τους καλεσμένους έχει γίνει πιο καταπιεστικό και από το εκκλησιαστικό τελετουργικό. Πραγματικά, γιατί θέλουν φωτογραφίες με 200 άτομα; Ποτέ δεν το κατάλαβα.

Μέχρι να τελειώσει αυτή η γύρα, να σερβιριστούν τα φαγητά, τα γλυκά, να κοπεί η τούρτα κλπ., έχεις ήδη ξοδέψει αρκετές ώρες πίνοντας και καπνίζοντας, γιατί τι άλλο να κάνεις σε ένα τραπέζι που οι μισοί -αν όχι όλοι- σου είναι ημιάγνωστοι, οπότε όταν έρθει η ώρα της υποχρεωτικής διασκέδασης είσαι ήδη λιώμα και το μόνο που θέλεις είναι να πάρεις ένα ταξί και να πας σπίτι σου.

Το αστείο είναι ότι οι πιο κουρασμένοι και μεθυσμένοι απ'όλους είναι το ίδιο το ζευγάρι, το οποίο έχει περάσει το λιναριού τα πάθη για να οργανώσει την περιβόητη βραδιά και είναι τρομερά αγχωμένο κατά τη διάρκειά της. Γιατί; Κανείς δε ζήτησε το σούπερ νυφικό, το σούπερ βάψιμο, ούτε τα σούπερ εδέσματα. Ένα απλό πάρτι μετά το γάμο θα ήταν αρκετό και πιστεύω καλύτερο για όλους από αυτή την εξτραβαγκάντζα που έχουν γίνει οι γάμοι στις ημέρες μας.

Βέβαια, τώρα τελευταία βαριέμαι και τα πάρτι. Αν είναι μίζερος ο άνθρωπος παιδί μου...