Μια φίλη μου μου πρότεινε να πάμε σε μια συναυλία των Cabra Mecanica, τους οποίους δεν ήξερα καθόλου, αλλά απ'ότι κατάλαβα ήταν πολύ δημοφιλείς στην Ισπανία. Ήταν, γιατί αυτή η συναυλία στην οποία θα πηγαίναμε ήταν αποχαιρετιστήρια, ο τραγουδιστής φεύγει για να φτιάξει άλλο συγκρότημα.
Τελοσπάντων, η συναυλία ήταν τελικά sold out, και δεν πήγαμε ποτέ. Προκειμένου να ενημερωθώ όμως, είχα δει κάποια πράγματα στο youtube. Δεν μπορώ να πω ότι εμβάθυνα, βασικά είδα τα τραγούδια που μου είχε προτείνει η φίλη μου. Και πιο πολύ απ'όλα μου άρεσε το La lista de la compra, δείτε το παρακάτω:
Το τραγούδι ήταν τρομερή επιτυχία το 2001, και είναι απίστευτα κολλητικό, απορώ πως δεν έγινε επιτυχία και στην Ελλάδα. Δεν τους έχω ακούσει καθόλου στο ελληνικό ραδιόφωνο, ούτε καν στον Κόσμο, που παίζει πιο πολλά ισπανικά τραγούδια κι απ'το κρατικό ισπανικό ραδιόφωνο. Ίσως να τους έχουν παίξει και εγώ να έχασα κάτι, δεν ξέρω.
Αλλο ωραίο τραγούδι των Cabra Mecanica είναι το Felicidad. Μου φαίνονται κάτι σαν Manu Chao με αίσθηση του χιούμορ (tú que eres tan guapa y tan lista/ tú que te mereces un príncipe, un dentista). Βέβαια για να καταλάβεις μερικούς στίχους χρειάζεσαι κάτι σαν urban dictionary, μιας και είναι εντελώς slang. Διάβασα μια συνέντευξη του τραγουδιστή όπου έλεγε ότι στους Cabra Mecanica χρησιμοποιούσε σε σημείο παρωδίας τη μαδριλένικη προφορά και slang...ειδικά της περιοχής Lavapiés, που είναι μια λαϊκή συνοικία της Μαδριτής. Εμένα μου έκανε η προφορά του για νότια Ισπανία, αλλά ¿yo qué sé?
Κυριακή, Νοέμβριος 08, 2009
Σάββατο, Οκτώβριος 31, 2009
Πήγα σε μία συναυλία
Όταν διάβασα ότι οι Agent Ribbons είναι ένα συγκρότημα freak-folk*, bursesque-punk, και είδα τη φωτογραφία τους, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να πάω να τις δω. Ξεκίνησα λοιπόν μια Κυριακή με τον χάρτη ανά χειράς, έφτασα στην συναυλία με μιάμιση ώρα καθυστέρηση (είναι απίστευτο, αλλά καταφέρνω να στήνω στα ραντεβού ακόμα και τον ευατό μου), πλήρωσα 10 ευρώ στην είσοδο και μπήκα σε ένα υπόγειo. To μέρος ήταν σαν το ΑΝ, μόνο το 1/5 σε μέγεθος.
Εξεπλάγην λίγο όταν αντί για κορίτσια με φούξια μαλλία και vintage φορέματα είδα δύο μαντράχαλους, καταιδρωμένους, γυμνούς από τη μέση και πάνω να παίζουν heavy metal. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, ΑN... heavy metal... I'm getting too old for this. Ήμουν σίγουρη ότι είχα μπει στο λάθος μαγαζί, ή ότι είχαν ακυρωθεί οι Agent Ribbons και έπαιζαν κάποιοι άλλοι. Με την γνωστή κοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει δεν υπήρχε περίπτωση να ρωτήσω κάποιον τι έχει συμβεί, οπότε αποφάσισα να κάτσω, έστω για μια μπύρα. Τελικά οι ημίγυμνοι, ιδρωμένοι μαντράχαλοι δεν ήταν τόσο κακοί, τους λένε Za, και ήταν support στις Agent Ribbons. Η πλάκα ήταν ότι άλλαζαν συνέχεια όργανα, δεν ξέρω αν ήταν από άποψη, ή αν απλά τους έλειπε κόσμος από το συγκρότημα. Πάντως ο κιθαρίστας έπαιξε και τρομπέτα, ο ντράμερ αρμόνιο, μετά ο κιθαρίστας τύμπανα, μετά ο ντράμερ άρπα...Ήταν σαν λίγο σαν να βλέπεις μουσικές καρέκλες, μόνο που αυτοί που κάθονταν στις καρέκλες, έπαιζαν και τη μουσική. O πιο πετυχημένος συνδυασμός ήταν η τρομπέτα με τα ντραμς, αρκετά εξωτικό.
Μετά βγήκαν οι Agent Ribbons, το ωραίο στις συναυλίες άσημων συγκροτημάτων σε μικρά μέρη είναι ότι πριν και μετά τη συναυλία τα μέλη των συγκροτημάτων κάθονται δίπλα σου και συζητάνε με διάφορους, μετά τους βλέπεις να ανεβαίνουν και να ρυθμίζουν ας πούμε το ύψος της καρέκλας στα ντραμς και να διαβάζουν το play list, το οποίο είναι συνήθως προχειρογραμμένα, βιαστικά σκισμένα κομμάτια χαρτί. Τελοσπάντων, βγήκαν οι Agent Ribbons και ήταν πραγματικά καλές. Απ'οτι είδα στο myspace τους από την Ευρώπη έχουν κάνει μόνο περιοδία στην Ισπανία, πρέπει κάποιος να τις πει να έρθουν στην Ελλάδα, στοιχηματίζω ότι θα γίνει χαμός στο Bios. Έχουν μερικά ωραία τραγούδια, έξυπνους στίχους και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Η τραγουδίστρια στην αρχή έκανε ένα μίνι μουσικοχορευτικό νούμερο με ένα ομπρελίνο, και ήταν γενικώς τρισχαριτωμένη, αλλά όλα τα λεφτά ήταν η βιολονίστρια η οποία είχε ένα απίστευτο στυλ: ανέκφραστο πρόσωπο, νεκρό βλέμμα και ρομποτικές στακάτες κινήσεις. Είμαι σίγουρη ότι πέρναγε τέλεια. Συνοπτικά, αυτό που λέγαμε και παλιότερα, τρελοαμερικανες. Εδώ ένα κλιπάκι τους από το youtube, από τα πιο ξεσηκωτικά τραγούδια που παίξανε:
Για κάτι πιο μελωδικό και με καλύτερο ήχο, ακούστε αυτό, The boy with the wooden lips:
Στο site τους αναφέρουν μεταξύ των επιρροών τους τους Breeders (surprise, surprise). Για να είμαι ειλικρινής θα περίμενα να ανέφεραν και τους Belly, το συγκρότημα της Tanya Donelly. Γράφουν επίσης για ένα ντοκιμαντέρ, το Grey Gardens, για οποίο θα αφιερώσω ένα επόμενο ποστ.
Αυτός είναι ο τύπος του συγκροτήματος στο οποίο θα ήθελα να παίζω, αν είχα κάποιο ταλέντο στη μουσική. Ομολογώ ότι ζηλεύω λίγο, τη Δευτέρα μετά τη συναυλία πήγαινα σε μια χαζή δουλειά που με είχε στείλει το αφεντικό μου και σκέφτομουν γκκρρρ, τι να κάνουν τώρα αυτές οι agent ribbons;; θα κοιτάζουν έξω από τα παράθυρο, καπνίζοντας τσιγάρα και γρατζουνίζοντας τις γαλάζιες κιθάρες τους; θα μοιράζονται ένα ποτήρι κρασί με κάποιον ωραίο μυστηριώδη μουσικό; θα κάνουν τρελούς συνδυασμούς με τα ρούχα των γιαγιάδων τους; γκρρρ.... μετά είδα ξανά το τεράστιο πρόγραμμα της περιοδίας τους, διάβασα ότι έχουν και οικονομικά προβλήματα, και εντάξει, ένιωσα καλύτερα που κάνω μια δουλειά που δε μου λέει τίποτα.
Όπως και να έχει, αν σας άρεσαν, περάστε από το myspace τους και ακούστε κι άλλα: http://www.myspace.com/agentribbons
*(οι Ισπανοί χρησιμοποιούν τη λέξη freak, ή μάλλον friki, με διάφορες έννοιες, μια από τις οποίες πρέπει να είναι αντίστοιχη με τη δική μας 'εναλλακτικό')
Εξεπλάγην λίγο όταν αντί για κορίτσια με φούξια μαλλία και vintage φορέματα είδα δύο μαντράχαλους, καταιδρωμένους, γυμνούς από τη μέση και πάνω να παίζουν heavy metal. Η πρώτη μου σκέψη ήταν, ΑN... heavy metal... I'm getting too old for this. Ήμουν σίγουρη ότι είχα μπει στο λάθος μαγαζί, ή ότι είχαν ακυρωθεί οι Agent Ribbons και έπαιζαν κάποιοι άλλοι. Με την γνωστή κοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει δεν υπήρχε περίπτωση να ρωτήσω κάποιον τι έχει συμβεί, οπότε αποφάσισα να κάτσω, έστω για μια μπύρα. Τελικά οι ημίγυμνοι, ιδρωμένοι μαντράχαλοι δεν ήταν τόσο κακοί, τους λένε Za, και ήταν support στις Agent Ribbons. Η πλάκα ήταν ότι άλλαζαν συνέχεια όργανα, δεν ξέρω αν ήταν από άποψη, ή αν απλά τους έλειπε κόσμος από το συγκρότημα. Πάντως ο κιθαρίστας έπαιξε και τρομπέτα, ο ντράμερ αρμόνιο, μετά ο κιθαρίστας τύμπανα, μετά ο ντράμερ άρπα...Ήταν σαν λίγο σαν να βλέπεις μουσικές καρέκλες, μόνο που αυτοί που κάθονταν στις καρέκλες, έπαιζαν και τη μουσική. O πιο πετυχημένος συνδυασμός ήταν η τρομπέτα με τα ντραμς, αρκετά εξωτικό.
Μετά βγήκαν οι Agent Ribbons, το ωραίο στις συναυλίες άσημων συγκροτημάτων σε μικρά μέρη είναι ότι πριν και μετά τη συναυλία τα μέλη των συγκροτημάτων κάθονται δίπλα σου και συζητάνε με διάφορους, μετά τους βλέπεις να ανεβαίνουν και να ρυθμίζουν ας πούμε το ύψος της καρέκλας στα ντραμς και να διαβάζουν το play list, το οποίο είναι συνήθως προχειρογραμμένα, βιαστικά σκισμένα κομμάτια χαρτί. Τελοσπάντων, βγήκαν οι Agent Ribbons και ήταν πραγματικά καλές. Απ'οτι είδα στο myspace τους από την Ευρώπη έχουν κάνει μόνο περιοδία στην Ισπανία, πρέπει κάποιος να τις πει να έρθουν στην Ελλάδα, στοιχηματίζω ότι θα γίνει χαμός στο Bios. Έχουν μερικά ωραία τραγούδια, έξυπνους στίχους και πολύ καλή σκηνική παρουσία. Η τραγουδίστρια στην αρχή έκανε ένα μίνι μουσικοχορευτικό νούμερο με ένα ομπρελίνο, και ήταν γενικώς τρισχαριτωμένη, αλλά όλα τα λεφτά ήταν η βιολονίστρια η οποία είχε ένα απίστευτο στυλ: ανέκφραστο πρόσωπο, νεκρό βλέμμα και ρομποτικές στακάτες κινήσεις. Είμαι σίγουρη ότι πέρναγε τέλεια. Συνοπτικά, αυτό που λέγαμε και παλιότερα, τρελοαμερικανες. Εδώ ένα κλιπάκι τους από το youtube, από τα πιο ξεσηκωτικά τραγούδια που παίξανε:
Για κάτι πιο μελωδικό και με καλύτερο ήχο, ακούστε αυτό, The boy with the wooden lips:
Στο site τους αναφέρουν μεταξύ των επιρροών τους τους Breeders (surprise, surprise). Για να είμαι ειλικρινής θα περίμενα να ανέφεραν και τους Belly, το συγκρότημα της Tanya Donelly. Γράφουν επίσης για ένα ντοκιμαντέρ, το Grey Gardens, για οποίο θα αφιερώσω ένα επόμενο ποστ.
Αυτός είναι ο τύπος του συγκροτήματος στο οποίο θα ήθελα να παίζω, αν είχα κάποιο ταλέντο στη μουσική. Ομολογώ ότι ζηλεύω λίγο, τη Δευτέρα μετά τη συναυλία πήγαινα σε μια χαζή δουλειά που με είχε στείλει το αφεντικό μου και σκέφτομουν γκκρρρ, τι να κάνουν τώρα αυτές οι agent ribbons;; θα κοιτάζουν έξω από τα παράθυρο, καπνίζοντας τσιγάρα και γρατζουνίζοντας τις γαλάζιες κιθάρες τους; θα μοιράζονται ένα ποτήρι κρασί με κάποιον ωραίο μυστηριώδη μουσικό; θα κάνουν τρελούς συνδυασμούς με τα ρούχα των γιαγιάδων τους; γκρρρ.... μετά είδα ξανά το τεράστιο πρόγραμμα της περιοδίας τους, διάβασα ότι έχουν και οικονομικά προβλήματα, και εντάξει, ένιωσα καλύτερα που κάνω μια δουλειά που δε μου λέει τίποτα.
Όπως και να έχει, αν σας άρεσαν, περάστε από το myspace τους και ακούστε κι άλλα: http://www.myspace.com/agentribbons
*(οι Ισπανοί χρησιμοποιούν τη λέξη freak, ή μάλλον friki, με διάφορες έννοιες, μια από τις οποίες πρέπει να είναι αντίστοιχη με τη δική μας 'εναλλακτικό')
Παρασκευή, Οκτώβριος 23, 2009
The Greekssss
H σειρά The Wire, δημιούργημα του πρώην αστυνομικού ρεπόρτερ David Simon, δεν είναι και καινούρια (2002-2008). Εγω πάντως την ανακάλυψα πρόσφατα, χάρη σε μια εκπομπή του Πετρίδη, που έπαιξε ένα φανταστικό αφιέρωμα με τραγούδια σχετικά με τη Βαλτιμόρη, την πόλη στην οποία διαδραματίζεται η σειρά.
The Steets of Baltimore, τραγουδισμένο απο τον Gram Parsons
Η δεύτερη σεζόν της σειράς πραγματεύεται τα έργα και τις ημέρες των λιμενεργατών της Βαλτιμόρης και του συνδικάτου τους, και μερικές φορές θυμίζει ένα παρατεταμένο video του Born in the USA (αμερικάνικη εργατιά, βιομηχανική παρακμή, φτώχια καλή καρδιά μα και γκρίνια). Πέρα από αυτά, αλλά και χωμένη ως τα μπούνια στη συνδικαλιστική διαφθορά, είναι μια διεθνής εγκληματική οργάνωση που εξειδικεύεται στο εμπόριο ναρκωτικών και το human trafficking, γνωστή ως "The Greeks". Η οποία, ω ναι, αποτελείται από Έλληνες! Θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει όντως ελληνικό οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική, για να ξέρω, να αισθανθώ εθνικά περήφανη ή όχι; Και υπήρξε άραγε κάποια οργισμένη αντίδραση από την ελληνοαμερικάνικη κοινότητα της Αμερικής;
Πιστεύω ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τον George Pelecanos, o οποίος συνυπογράφει αρκετα από τα επεισόδια, για αυτή την cool ελληνική παρουσία στα αμερικάνικα τηλεοπτικά δρώμενα. Γιατί μη μου πείτε, είναι πιο cool να είσαι ένας αδίστακτος γκάνγκστερ που τον τρέμει όλο το σύμπαν, παρά χοντρός εστιάτορας που τον βρίζουν οι πελάτες γιατί το φαγητό είναι παραψημένο. Τα ελληνικά που μιλάνε οι Greeks βέβαια είναι μεταφρασμένα αγγλικά και τα εκφέρουν με τόσο άθλια προφορά, που περνάνε αρκέτα δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι ήταν αυτό που άκουσες. Συγγνώμη, στο Sopranos το είχαν κάνει σημαία τους ότι οι σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί ήταν αυθεντικοί ιταλοαμερικάνοι, χάθηκε στο the Wire να βάλουν στο cast κάποιον ελληνοαμερικάνο; Και εδώ ριγμένοι;
Πρέπει να πω ότι το στοιχείο που ξεχώριζει τους Greeks από τους άλλους gangsters της σειράς (μαύρους έμπορους ναρκωτικών μέρχι τώρα, δεν έχω δει όλες τις σεζόν) είναι ότι είναι όλοι bad to the bone. Στις άλλες εγκληματικές ομάδες του The Wire υπάρχει πάντα κάποιος που διστάζει, κάποιος που έχει θέματα συνείδησης, που δεν είναι σίγουρος ότι αυτό που κάνει ειναι σωστό. Οχι στους Greeks. Είναι σκληροτράχηλοι, αποφασισμένοι και δε σηκώνουν πολλά-πολλά. Βέβαια έχουν έναν κώδικα τιμής μεταξύ τους, τον οποίο σέβονται, αλλά όσον αφορά όλους τους υπόλοιπους...δεν θέλεις να τους θυμώσεις, αυτό θα πω μόνο. Άλλα διαφοροποιητικά στοιχεία είναι ότι πίνουν καφέ σε μικρό κύπελο, τον οποίον ρουφάνε με θόρυβο, παίζουν κομπολόι, κάνουν το σταυρό τους, φοράνε καβουράκι (ή μπερέ), είναι λιγομίλητοι και ακούν συνέχεια ελληνική μουσική της δεκαετίας του 60. Σε μια πολύ δυνατή σκηνή ακούγεται -και δένει πολύ καλά με τα δρώμενα- ολόκληρο το Έφυγε Έφυγε του Καζαντζίδη.
Η σειρά είναι πολύ καλή, και η σχηματική απεικόνιση των Greeks είναι μάλλον αναμενόμενη. Ίσως αυτούς τους Έλληνες να έχει στο φαντασιακό του, ή να έχει γνωρίσει ο Pelecanos. Ίσως για στους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, παραμένει μόνο μια επικάλυψη πατρογονικών χαρακτηριστικών, πολλές φορές απαρχαιωμένων στην χώρα καταγωγής. Κάποιες βρισιές στα ελληνικά, βαρύς γλυκός, ούζο και κομπολόι. Η ελληνικότητα, ή οποιαδήποτε ...ότητα, αν υποθέσουμε ότι είναι κάτι ενιαίο, για τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς σπάει σε θραύσματα. Λέξεις, μουσική, ποτό, φαγητό, χειρονομίες.
Όπως μου είχε πει μια φίλη μου που ζει στην Αμερική όταν της είχα πει ότι το My Big Fat Greek Wedding δεν απεικονίζει σωστά τους Έλληνες: "Μα δεν είναι για τους Έλληνες. Είναι για τους Ελληνοαμερικάνους."
The Steets of Baltimore, τραγουδισμένο απο τον Gram Parsons
Η δεύτερη σεζόν της σειράς πραγματεύεται τα έργα και τις ημέρες των λιμενεργατών της Βαλτιμόρης και του συνδικάτου τους, και μερικές φορές θυμίζει ένα παρατεταμένο video του Born in the USA (αμερικάνικη εργατιά, βιομηχανική παρακμή, φτώχια καλή καρδιά μα και γκρίνια). Πέρα από αυτά, αλλά και χωμένη ως τα μπούνια στη συνδικαλιστική διαφθορά, είναι μια διεθνής εγκληματική οργάνωση που εξειδικεύεται στο εμπόριο ναρκωτικών και το human trafficking, γνωστή ως "The Greeks". Η οποία, ω ναι, αποτελείται από Έλληνες! Θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει όντως ελληνικό οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική, για να ξέρω, να αισθανθώ εθνικά περήφανη ή όχι; Και υπήρξε άραγε κάποια οργισμένη αντίδραση από την ελληνοαμερικάνικη κοινότητα της Αμερικής;
Πιστεύω ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τον George Pelecanos, o οποίος συνυπογράφει αρκετα από τα επεισόδια, για αυτή την cool ελληνική παρουσία στα αμερικάνικα τηλεοπτικά δρώμενα. Γιατί μη μου πείτε, είναι πιο cool να είσαι ένας αδίστακτος γκάνγκστερ που τον τρέμει όλο το σύμπαν, παρά χοντρός εστιάτορας που τον βρίζουν οι πελάτες γιατί το φαγητό είναι παραψημένο. Τα ελληνικά που μιλάνε οι Greeks βέβαια είναι μεταφρασμένα αγγλικά και τα εκφέρουν με τόσο άθλια προφορά, που περνάνε αρκέτα δευτερόλεπτα μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι ήταν αυτό που άκουσες. Συγγνώμη, στο Sopranos το είχαν κάνει σημαία τους ότι οι σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί ήταν αυθεντικοί ιταλοαμερικάνοι, χάθηκε στο the Wire να βάλουν στο cast κάποιον ελληνοαμερικάνο; Και εδώ ριγμένοι;
Πρέπει να πω ότι το στοιχείο που ξεχώριζει τους Greeks από τους άλλους gangsters της σειράς (μαύρους έμπορους ναρκωτικών μέρχι τώρα, δεν έχω δει όλες τις σεζόν) είναι ότι είναι όλοι bad to the bone. Στις άλλες εγκληματικές ομάδες του The Wire υπάρχει πάντα κάποιος που διστάζει, κάποιος που έχει θέματα συνείδησης, που δεν είναι σίγουρος ότι αυτό που κάνει ειναι σωστό. Οχι στους Greeks. Είναι σκληροτράχηλοι, αποφασισμένοι και δε σηκώνουν πολλά-πολλά. Βέβαια έχουν έναν κώδικα τιμής μεταξύ τους, τον οποίο σέβονται, αλλά όσον αφορά όλους τους υπόλοιπους...δεν θέλεις να τους θυμώσεις, αυτό θα πω μόνο. Άλλα διαφοροποιητικά στοιχεία είναι ότι πίνουν καφέ σε μικρό κύπελο, τον οποίον ρουφάνε με θόρυβο, παίζουν κομπολόι, κάνουν το σταυρό τους, φοράνε καβουράκι (ή μπερέ), είναι λιγομίλητοι και ακούν συνέχεια ελληνική μουσική της δεκαετίας του 60. Σε μια πολύ δυνατή σκηνή ακούγεται -και δένει πολύ καλά με τα δρώμενα- ολόκληρο το Έφυγε Έφυγε του Καζαντζίδη.
Η σειρά είναι πολύ καλή, και η σχηματική απεικόνιση των Greeks είναι μάλλον αναμενόμενη. Ίσως αυτούς τους Έλληνες να έχει στο φαντασιακό του, ή να έχει γνωρίσει ο Pelecanos. Ίσως για στους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, παραμένει μόνο μια επικάλυψη πατρογονικών χαρακτηριστικών, πολλές φορές απαρχαιωμένων στην χώρα καταγωγής. Κάποιες βρισιές στα ελληνικά, βαρύς γλυκός, ούζο και κομπολόι. Η ελληνικότητα, ή οποιαδήποτε ...ότητα, αν υποθέσουμε ότι είναι κάτι ενιαίο, για τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς σπάει σε θραύσματα. Λέξεις, μουσική, ποτό, φαγητό, χειρονομίες.
Όπως μου είχε πει μια φίλη μου που ζει στην Αμερική όταν της είχα πει ότι το My Big Fat Greek Wedding δεν απεικονίζει σωστά τους Έλληνες: "Μα δεν είναι για τους Έλληνες. Είναι για τους Ελληνοαμερικάνους."
Σάββατο, Οκτώβριος 10, 2009
photo quiz
Aκολουθώντας την πρόταση της Dolly, ανεβάζω φωτογραφίες από την πόλη στην οποία βρίσκομαι... Είναι λίγο βαρετές, της είχα πάρει από το γνωστό κόκκινο διώροφο τουριστικό λεωφορείο, την προηγούμενη φορά που είχα έρθει εδώ, ως καλή τουρίστρια. Το οποίο λεωφορείο περνάει τώρα κάτω από το σπίτι που έχω νοικιάσει, και ειδικά όταν το πιάνει φανάρι κάνει έναν διαολεμένο θόρυβο, είναι σαν να έχει σταματήσει νταλίκα δίπλα μου. Κοιτάω τον κόσμο στα καθίσματα του λεωφορείου από το παράθυρό μου και προσποιούμαι ότι είμαι και εγώ ένας τυπικός μόνιμος κάτοικος της πόλης και προσπαθώ να κάνω μια μίνι παράσταση παραδοσιακότητας. Κομπλάρω λίγο, δεν θέλω να πάνε στην πατρίδα τους με λάθος εντυπώσεις για τους ντόπιους.
Σκέφτομαι τι θα έκανε ένας τυπικός κάτοικος της πόλης αυτής, αλλά μια και δεν έχω γνωρίσει κανέναν, δεν ξέρω. Υποθέτω ότι κάνει ο οποιοσδήποτε κάτοικος οποιασδήποτε πόλης. Εδώ τα παράθυρα των σπιτιών είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, οπότε τυχαίνει αρκετά συχνά να βλέπω μερικούς γείτονές μου. Συγκεκριμένα δύο, ένα νεαρό ζευγάρι με ένα παιδάκι και μια κυρία που μάλλον μένει μόνη της. Το ζευγάρι βγαίνει έξω να καπνίσει, η γυναίκα έχει αγορίστικο κούρεμα, ο άνδρας με τα σώβρακα αρκετά συχνά, η γυναίκα καθαρίζει το μπαλκόνι, και το παιδάκι παίζει κρυφτό με εμένα πίσω από τις κουρτίνες. Κάποιες άλλες φορές ετοιμάζονται να βγούνε -ο άντρας πάλι βγαίνει έξω με τα σώβρακα, η γυναίκα στρώνει την μπλούζα της, φαίνονται αρκετά trendy ως ζευγάρι. H κυριούλα την έχω δει απλά να διαβάζει δίπλα στο παράθυρο. Εγώ πάλι, όποτε τους έχω δει είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και βλέπω τηλεόραση... Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά τυχαίο.
Τι λέτε λοιπόν;
Σκέφτομαι τι θα έκανε ένας τυπικός κάτοικος της πόλης αυτής, αλλά μια και δεν έχω γνωρίσει κανέναν, δεν ξέρω. Υποθέτω ότι κάνει ο οποιοσδήποτε κάτοικος οποιασδήποτε πόλης. Εδώ τα παράθυρα των σπιτιών είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο, οπότε τυχαίνει αρκετά συχνά να βλέπω μερικούς γείτονές μου. Συγκεκριμένα δύο, ένα νεαρό ζευγάρι με ένα παιδάκι και μια κυρία που μάλλον μένει μόνη της. Το ζευγάρι βγαίνει έξω να καπνίσει, η γυναίκα έχει αγορίστικο κούρεμα, ο άνδρας με τα σώβρακα αρκετά συχνά, η γυναίκα καθαρίζει το μπαλκόνι, και το παιδάκι παίζει κρυφτό με εμένα πίσω από τις κουρτίνες. Κάποιες άλλες φορές ετοιμάζονται να βγούνε -ο άντρας πάλι βγαίνει έξω με τα σώβρακα, η γυναίκα στρώνει την μπλούζα της, φαίνονται αρκετά trendy ως ζευγάρι. H κυριούλα την έχω δει απλά να διαβάζει δίπλα στο παράθυρο. Εγώ πάλι, όποτε τους έχω δει είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και βλέπω τηλεόραση... Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά τυχαίο.
Τι λέτε λοιπόν;
Κυριακή, Σεπτέμβριος 27, 2009
country of me
Όταν ζεις σε μια καινούρια χώρα, έχεις τόσα πράγματα να πεις, που τελικά παραμένεις άφωνος. Δεν ξέρεις πραγματικά από που να ξεκινήσεις: πώς είναι οι άνθρωποι εδώ, πως νιώθεις εσύ, πως είναι τα μέρη, πως είναι η ζωή σου...
Θα αρχίσω από το τελευταίο. Η ζωή μου εδώ είναι πολύ ήσυχη. Για πρώτη φορά δεν έχω φίλους και παρέες. Βγαίνω μόνη μου και κοιτάζω τους άλλους. Η μέρα είναι πραγματικά τεράστια, γιατί δεν έχω καμία άλλη υποχρέωση πέρα από τη δουλειά: δεν έχω γραφτεί σε κανένα γυμναστήριο, δεν είναι ανάγκη να επισκεφτώ διάφορους συγγενείς και διάφορα παιδάκια, να βγω το βράδυ, ή να πάω σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες κλπ. Και δεν μου έχει λείψει καθόλου, για πρώτη φορά νιώθω τόσο ήρεμη. Ούτε καν ανησυχώ αν πίνω και καπνίζω πολύ, γιατί πολύ απλά, όταν είμαι μόνη μου, ούτε πίνω ούτε καπνίζω -ιδιαίτερα. Τελικά πηγή όλων των προβλημάτων μου είναι οι άλλοι, ή για να κάνω την αυτοκριτική μου, η σχέση μου με τους άλλους.
Όταν δεν υπάρχουν άλλοι, δεν υπάρχουν προβλήματα. Δεν χρειάζεται πια να σκέφτομαι γιατί με νευρίασε ο τάδε, ή τι εννοούσε η δείνα, ή να νιώθω τύψεις που δεν παίρνω τηλέφωνο, ή που παίρνω πολλά τηλέφωνα... Δεν υπάρχει κανείς να εντυπωσιάσεις, κανείς να προσπαθήσεις να πείσεις, κανείς να σε θυμώσει, να σε κάνει να βαρεθείς, κανείς να τα χαλάσεις ή να τα βρεις μαζί του. Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι, χρειάζεσαι ανθρπώπους κοντά σου για να τους λες τα προβλήματα που σου δημιουργούν άλλοι άνθρωποι. Αν κατάφερνα και μα μην δουλεύω κιόλας, όλα θα ήταν τέλεια. Αλλά και η δουλειά προς το παρόν έχει ελάχιστη επαφή με κόσμο.
ΟΚ, μάλλον θα περάσει αυτή η φάση, σκέφτομαι όμως ότι μετά από μια ολόκληρη ζωή υπερκοινωνικότητας, έχω πολλά αποθέματα ακόμα. Σε επόμενο ποστ η αποκάλυψή: σε ποιά χώρα βρίσκομαι;
Θα αρχίσω από το τελευταίο. Η ζωή μου εδώ είναι πολύ ήσυχη. Για πρώτη φορά δεν έχω φίλους και παρέες. Βγαίνω μόνη μου και κοιτάζω τους άλλους. Η μέρα είναι πραγματικά τεράστια, γιατί δεν έχω καμία άλλη υποχρέωση πέρα από τη δουλειά: δεν έχω γραφτεί σε κανένα γυμναστήριο, δεν είναι ανάγκη να επισκεφτώ διάφορους συγγενείς και διάφορα παιδάκια, να βγω το βράδυ, ή να πάω σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες κλπ. Και δεν μου έχει λείψει καθόλου, για πρώτη φορά νιώθω τόσο ήρεμη. Ούτε καν ανησυχώ αν πίνω και καπνίζω πολύ, γιατί πολύ απλά, όταν είμαι μόνη μου, ούτε πίνω ούτε καπνίζω -ιδιαίτερα. Τελικά πηγή όλων των προβλημάτων μου είναι οι άλλοι, ή για να κάνω την αυτοκριτική μου, η σχέση μου με τους άλλους.
Όταν δεν υπάρχουν άλλοι, δεν υπάρχουν προβλήματα. Δεν χρειάζεται πια να σκέφτομαι γιατί με νευρίασε ο τάδε, ή τι εννοούσε η δείνα, ή να νιώθω τύψεις που δεν παίρνω τηλέφωνο, ή που παίρνω πολλά τηλέφωνα... Δεν υπάρχει κανείς να εντυπωσιάσεις, κανείς να προσπαθήσεις να πείσεις, κανείς να σε θυμώσει, να σε κάνει να βαρεθείς, κανείς να τα χαλάσεις ή να τα βρεις μαζί του. Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι, χρειάζεσαι ανθρπώπους κοντά σου για να τους λες τα προβλήματα που σου δημιουργούν άλλοι άνθρωποι. Αν κατάφερνα και μα μην δουλεύω κιόλας, όλα θα ήταν τέλεια. Αλλά και η δουλειά προς το παρόν έχει ελάχιστη επαφή με κόσμο.
ΟΚ, μάλλον θα περάσει αυτή η φάση, σκέφτομαι όμως ότι μετά από μια ολόκληρη ζωή υπερκοινωνικότητας, έχω πολλά αποθέματα ακόμα. Σε επόμενο ποστ η αποκάλυψή: σε ποιά χώρα βρίσκομαι;
Τετάρτη, Αύγουστος 26, 2009
Τετάρτη, Αύγουστος 12, 2009
Είμαστε πολύ πίσω τελικά...
Πριν από αρκετά χρόνια είχα δει μία εκπομπή στην τηλεόραση με φιλοξενούμενο τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη, ο οποίος υποστήριζε με κάθε σοβαρότητα ότι δεν διαβάζει ποτέ γυναίκες, γιατί οι γυναίκες δεν μπορούν να γράψουν. Απέδωσα την ατάκα στον εξυπνακισμό που χαρακτηρίζει και τα γραπτά του κειμενα, καθώς σε μια 70'ς τύπου προσπάθεια να 'σοκάρει το κοινό'.
Όμως όσο μεγαλώνω, παρατηρώ ότι τα κρούσματα αυτά δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις που χαρακτηρίζουν ιδιόμορφους ανθρώπους. Είναι η mainstream άποψη, ειδικά μεταξύ μορφωμένων ανδρών ηλικίας 35-40 και άνω. Τα δικαιώματα των γυναικών και η θέση τους στην κοινωνία ήταν πάντα ένα θέμα που στην καθυστερημένη Ελλάδα προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση θυμηδία, και αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν (ανδρώθηκαν να το πω;;) σε μια εποχή που η συζήτηση (ακαδημαϊκή και δημόσια) για τα θέματα αυτά στην Ελλάδα μόλις ξεκινούσε. Οι ανθρωποι αυτοί μεγάλωσαν ακούγοντας τις οργισμένες, υποτιμήτικές και ειρωνικές απόψεις των πατεράδων τους και άλλων φορέων εξουσίας για το θέμα της ισότητας των γυναικών.
Αυτό είναι και το αστείο με αυτούς: νομίζουν ακόμα ότι μπορούν να σοκάρουν, ή να εκνευρίσουν τις γυναίκες με επιχειρήματα που έχουν απορριφθεί ακαδημαϊκά και επιστημονικά στον υπόλοιπο κόσμο, από το 1980 τουλάχιστον. Είναι τόσο τετριμμένα αυτά που λένε, που βαριέσαι να ασχοληθείς μαζί τους. Τέτοια περίπτωση είναι και ο Κωστής Παπαγιώργης, που είναι αρκετα ενδιαφέρων κατα τ'αλλα, αλλά οι σοφίες του για τις γυναίκες, μόνο ένα συγκαταβατικό χαμόγελο μπορούν να προκαλέσουν.
Το θέμα είναι, ότι στην καθυστερημένη Ελλάδα, αυτοί οι άνθρωποι είναι ηγέτες, είναι οικογενειάρχες, είναι καθηγητές, είναι διαμορφωτές κοινής γνώμης. Και αν ίσως, ντρέπονται να βγουν και να διαλαλήσουν τον μισογυνισμό τους δημόσια (κακώς, θα έπρεπε), τον επιβάλλουν με έναν έμμεσο καθημερινό τρόπο στις φοιτήτριες τους, τις υπαλλήλους τους, τις κόρες τους. Στην δουλειά, περιμένουν ότι οι γυναίκες είναι ικανές μόνο σε ορισμένου τύπου εργασίες, και αυτές τους δίνουν. Στην οικογένεια, περιμένουν ότι τα κοριτσάκια θα κάνουν μαλαγανιές, ότι θα είναι κοκέτες, ότι θα τους αρέσει να βοηθάνε στο σπίτι, και αυτά τα μαθαίνουν να κάνουν. Στο πανεπιστήμιο και στο σχολείο τους περνάνε την ιδέα ότι είναι ικανές για συγκεκριμένου τύπου σπουδές και μαθήματα ή και ακόμα ότι δεν αξίζει να ασχοληθούν πολύ με σπουδές, γιατί στην καλύτερη περιπτωση θα έχουν μια ήσσονος σημασίας δουλειά, συμπληρωματική του κύριου εισοδήματος, που θα είναι αυτό του άντρα τους.
Και μετά είναι τόσο τυφλοί, που μιλάνε για κάποια βιολογικής προέλευσης διαφορά στις ικανότητες και τη συμπεριφορά, ή για ελεύθερη επιλογή.
Όμως όσο μεγαλώνω, παρατηρώ ότι τα κρούσματα αυτά δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις που χαρακτηρίζουν ιδιόμορφους ανθρώπους. Είναι η mainstream άποψη, ειδικά μεταξύ μορφωμένων ανδρών ηλικίας 35-40 και άνω. Τα δικαιώματα των γυναικών και η θέση τους στην κοινωνία ήταν πάντα ένα θέμα που στην καθυστερημένη Ελλάδα προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση θυμηδία, και αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν (ανδρώθηκαν να το πω;;) σε μια εποχή που η συζήτηση (ακαδημαϊκή και δημόσια) για τα θέματα αυτά στην Ελλάδα μόλις ξεκινούσε. Οι ανθρωποι αυτοί μεγάλωσαν ακούγοντας τις οργισμένες, υποτιμήτικές και ειρωνικές απόψεις των πατεράδων τους και άλλων φορέων εξουσίας για το θέμα της ισότητας των γυναικών.
Αυτό είναι και το αστείο με αυτούς: νομίζουν ακόμα ότι μπορούν να σοκάρουν, ή να εκνευρίσουν τις γυναίκες με επιχειρήματα που έχουν απορριφθεί ακαδημαϊκά και επιστημονικά στον υπόλοιπο κόσμο, από το 1980 τουλάχιστον. Είναι τόσο τετριμμένα αυτά που λένε, που βαριέσαι να ασχοληθείς μαζί τους. Τέτοια περίπτωση είναι και ο Κωστής Παπαγιώργης, που είναι αρκετα ενδιαφέρων κατα τ'αλλα, αλλά οι σοφίες του για τις γυναίκες, μόνο ένα συγκαταβατικό χαμόγελο μπορούν να προκαλέσουν.
Το θέμα είναι, ότι στην καθυστερημένη Ελλάδα, αυτοί οι άνθρωποι είναι ηγέτες, είναι οικογενειάρχες, είναι καθηγητές, είναι διαμορφωτές κοινής γνώμης. Και αν ίσως, ντρέπονται να βγουν και να διαλαλήσουν τον μισογυνισμό τους δημόσια (κακώς, θα έπρεπε), τον επιβάλλουν με έναν έμμεσο καθημερινό τρόπο στις φοιτήτριες τους, τις υπαλλήλους τους, τις κόρες τους. Στην δουλειά, περιμένουν ότι οι γυναίκες είναι ικανές μόνο σε ορισμένου τύπου εργασίες, και αυτές τους δίνουν. Στην οικογένεια, περιμένουν ότι τα κοριτσάκια θα κάνουν μαλαγανιές, ότι θα είναι κοκέτες, ότι θα τους αρέσει να βοηθάνε στο σπίτι, και αυτά τα μαθαίνουν να κάνουν. Στο πανεπιστήμιο και στο σχολείο τους περνάνε την ιδέα ότι είναι ικανές για συγκεκριμένου τύπου σπουδές και μαθήματα ή και ακόμα ότι δεν αξίζει να ασχοληθούν πολύ με σπουδές, γιατί στην καλύτερη περιπτωση θα έχουν μια ήσσονος σημασίας δουλειά, συμπληρωματική του κύριου εισοδήματος, που θα είναι αυτό του άντρα τους.
Και μετά είναι τόσο τυφλοί, που μιλάνε για κάποια βιολογικής προέλευσης διαφορά στις ικανότητες και τη συμπεριφορά, ή για ελεύθερη επιλογή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
