I love to hate you

Σας έχει τύχει να αγαπάτε κάτι και να το μισείτε ταυτόχρονα; Κλασσική περίπτωση οξείας αμφιθυμίας... Ιδού πέντε τυχαία παραδείγματα:

1. Μου αρέσει που μπορώ να καπνίζω όταν βγαίνω έξω στην Ελλάδα. Αλλά καμιά φορά, όταν μόλις μπαίνω σε ένα μαγαζί, καταλαβαίνω ότι είναι τίγκα στην κάπνα και βλέπω τους πάντες, αλλά τους πάντες όμως, να καπνίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο, μου φαίνεται τόσο χαζό και μπανάλ το κάπνισμα.

2. Θαυμάζω το τσαγανό κάποιων γυναικών, που χωρίς να είναι ιδιαίτερα εμφανίσιμες, έχουν τον αέρα και την αυτοπεποίθηση μοιραίας γκόμενας. Μετά σκέφτομαι ότι αυτή η αναντιστοιχία είναι ενοχλητική και ότι πρόκειται για εγωπαθή, ανασφαλή άτομα, χωρίς καμία επαφή με την πραγματικότητα.

3. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που προσέχουν το ντύσιμό τους. Αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι πρέπει να είσαι μεγάλος σπαζαρχίδης για να είσαι μονίμως στην τρίχα.

4. Οι Led Zeppelin είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Δεν αντέχω όμως τα βογκητά του Plant. Ούτε τα μισάωρα σόλα του Page.

5. Με χαροποιεί η συζήτηση με θετικούς ανθρώπους. Παράλληλα όμως μου σπάνε τα νεύρα με την αισιοδοξία και την υπομονή τους και σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι ηλίθιοι ή ψεύτες.

Σκόρπιες εντυπώσεις από τις εκλογές

-Ο Βενιζέλος που κατέβηκε σα θύελλα στο Ζάππειο και έκανε γύρους σέρνοντας ένα τσούρμο δημοσιογράφους σαν ουρά από πίσω του, ψάχνοντας με λύσσα τον Γιωργάκη για να τον κάνει μια χαψιά, μαζί με τα κόκαλα. Αν άλλος χοντρός παλιά λεγότανε μπουλντόζας, αυτός πρέπει να λέγεται οδοστρωτήρας. Παναγίτσα μου. Μέχρι και οι ΟΝΝΕΔιτες που πανηγύριζαν απ' έξω τρόμαξαν.

-Όλοι αυτοί οι νεοδημοκράτες που ανέμιζαν ελληνικές σημαίες προς πανηγυρισμό. Χαλαρώστε παιδιά, δεν νικήσατε τον εμφύλιο, ούτε απελευθερώσατε την Αθήνα από τους Γερμανούς, ούτε διώξατε τους Τούρκους. Έλεος με τη σημαία.

-Τα καλαίσθητα σποτάκια της φιλελεύθερης συμμαχίας. Αν ο κόσμος ψήφιζε με βάση την αισθητική, θα είχαν βγει πρώτοι. Ή μάλλον τώρα που το σκέφτομαι, επειδή ζούμε στην Ελλάδα, θα είχαν ακριβώς την θέση που έχουν τώρα.

-Ωραία μας έπρηξαν όλοι με την πεντακομματική Βουλή, και τι καταφέραμε; Να μπει το ΛΑΟΣ μέσα. Ένα μεγάλο βήμα για τη δημοκρατία, δεν μπορείς να πεις. Και μην το ξανακούσω αυτό για "πολύχρωμη Βουλή", το μαύρο δεν είναι χρώμα.

-Πολλά κομματικά συνθήματα που φωνάζουν σε συγκεντρώσεις είναι -όχι ιδιαίτερα έξυπνες- παραλλαγές των ποδοσφαιρικών.

-Τι καλά που αυτή η υποκρίτρια, η Έλενα Κουντουρά, δεν ξαναμπήκε στη Βουλή. Για να σας υπενθυμίσω, είναι το πρώην μοντέλο που επειδή βγήκε Βουλευτής και έκανε 2 παιδιά -για τα οποία θα είχε μια στρατιά νταντάδες και αρκετό ελεύθερο χρόνο, εικάζω- νουθετούσε τις υπόλοιπες γυναίκες της Ελλάδας να είναι πάνω απ'όλα καλές νοικοκυρές και να κάνουν πολλά-πολλά παιδιά, για το καλό της πατρίδας μας. Πρέπει να είναι και πατριώτισσα η Ελληνίδα Μάνα, μη ξεχνιόμαστε... Ουστ.

The past is not what it used to be

Το χρόνο πολλές φορές τον μετράς με ταινίες -και με τραγούδια. Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έδινα Πανελλήνιες; Όσος έχει περάσει από τότε που βγήκε το Creep. Πότε ήμουν στην Γλασκώβη; Όταν βγήκε το Midnight Vultures. Το σύστημα λειτουργεί και αντίστροφα βέβαια, είναι θέμα τι σου έχει εντυπωθεί περισσότερο, τα γεγονότα της ζωής σου ή τα τραγούδια και οι ταινίες.

Με τις ταινίες ειδικά, υπάρχουν και διαβαθμίσεις στη μέτρηση του χρόνου: Πότε βγήκε η ταινία στο σινεμά, πότε στο βίντεο, πότε στην τηλεόραση; Παλιότερα ήταν αρκετά μεγάλα τα διαστήματα αυτά, περνούσε στάνταρ ένας χρόνος μέχρι να βγει η ταινία στο βίντεο και μπορεί 2-3 μέχρι να παιχτεί στην τηλεόραση. Θυμάμαι ότι συνειδητοποιήσαμε με τον τότε φίλο μου ότι είμασταν καιρό μαζί, όταν διαβάσαμε ότι θα παιχτεί στην τηλεόραση το L.A. Confidential. Κοιταχτήκαμε με τρόμο και δέος και ψελλίσαμε: αυτή τη ταινία την είχαμε δει στα πρώτα μας ραντεβού, και τώρα παίζεται στην τηλεόραση; Στην τηλεόραση παίζουν ΠΑΛΙΕΣ ταινίες. Τότε τουλάχιστον.

Μια σειρά από τέτοια τυφλά χτυπήματα της μοίρας με έκαναν να καταλάβω ότι έχω μεγαλώσει πια. Αλλά δε θα φανταζόμουν ποτέ, μα ποτέ, ότι θα έβγαινε τόσο σύντομα σε επανέκδοση ταινία που έχω δει, όχι στα μικράτα μου με γονείς, ούτε σε φάση άγουρης εφηβείας, αλλά εντελώς ενήλικας και συνειδητοποιημένη. Μιλάω φυσικά για το Νεκρό που παίζεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες.


Το σοκ είναι ακόμα φρέσκο και δεν μπορώ να το επεξεργαστώ, αλλά πείτε μου ότι οι διανομείς τρελάθηκαν, ότι θέλουν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία του Johnny Depp με τους Πειρατές, πείτε μου ότι σήμερα οι ταινίες παλιώνουν γρηγορότερα, πείτε μου οτιδήποτε τελος πάντων εκτός από το ότι θα αρχίσουν από τώρα να βγαίνουν σε επανέκδοση ταινίες που είχα δει ως φοιτήτρια. Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να νιώσω τόσο μεγάλη. Χριστέ μου, σε λίγο θα θεωρούνται oldies but goodies οι White Stripes και οι Strokes και θα τους προλογίζει ο Μαστοράκης στο Radio Gold. Ή αυτό έχει γίνει ήδη;

Με ή χωρίς;

Το μεγαλύτερο δίλημμα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα πριν βγει το βράδυ είναι το εξής: με τακούνι ή χωρίς;

Όταν η έξοδος είναι ανεπίσημη και χαλαρή, οι περισσότερες προτιμάν χαμηλό ή καθόλου τακούνι, που εδώ που τα λέμε είναι απείρως πιο άνετο. Εξαίρεση φυσικά αποτελούν οι αδιόρθωτες κοκέτες, οι οποίες θα βάλουν τακούνι και για να πάνε στη λαϊκή, όπως η συγκάτοικος μου στη Γλασκώβη, η οποία επέμενε να αναφέρεται στις δεκάποντες πλατφόρμες που φορούσε στο σπίτι ως «παντόφλες».

Επίσης δίλημμα δεν τίθεται και για τα στρατευμένα αγοροκόριτσα, οι οποίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: από τη μία αυτές που εννοείται πως θα βάλουν σπορτέξ με φούστα για να είναι τρέντι εναλλακτικές και όχι μικροαστές κυράτσες και από την άλλη αυτές που είναι ιδεολογικά εναντίον του τακουνιού ως σύμβολο τις γυναικείας καταπίεσης ανά τους αιώνες. Τείνω να ταυτίζομαι με τις τελευταίες: δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το γυναικείο ντύσιμο υπόκειται σε περισσότερους, πιο περίπλοκους και αυστηρότερους κανόνες από ότι το αντρικό (το ίδιο ισχύει και για το σώμα) και ότι αυτή η σφιχτότερη επιβολή ενδυματολογικών κανόνων στις γυναίκες -είτε αυτό είναι να ντύνονται συντηρητικά, είτε αυτό είναι να ντύνονται σέξι, δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά- αντικατοπτρίζει την υπάρχουσα κατανομή ισχύος υπέρ των ανδρών. Δεν μπορώ όμως και αυτή την ψυχαναγκαστική αναγωγή των προσωπικών επιλογών σε πολιτικό ζήτημα.

Κάποιες μπορεί να θέλουν να φοράνε τακούνια και να είναι και φεμινίστριες, ποιος είναι αυτός που θα τους επιβάλλει πως πρέπει να ντύνονται;

Αυτό λέω στον εαυτό μου όποτε σκέφτομαι αν πρέπει να φορέσω τακούνι ή όχι… Η αλήθεια είναι ότι δε διχάζομαι ιδεολογικά, το πρόβλημα είναι βασικά ότι πρέπει να επιλέξω μεταξύ του σέξι και του βολικού. Οι γάμπες είναι πιο ερωτικές πάνω σε τακούνια, αλλά τα τακούνια με κουράζουν. Γιατί όμως οι άνδρες μπορούν να είναι σέξι χωρίς να ξεβολευτούν; Και πάμε πάλι στα ιδεολογικά…

Ορφέας και Ευριδίκη

Στο μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης οι θεοί επιτρέπουν τελικά στον Ορφέα να πάρει την αγαπημένη του από τον Άδη, αρκεί στο δρόμο της επιστροφής στον κόσμο των ζωντανών να μη γυρίσει να την κοιτάξει. Ο Ορφέας, ανίκανος να αντισταθεί, γυρίζει για να την δει και την χάνει για δεύτερη φορά.

Μια πτυχή του μύθου είναι αυτή της μαζοχιστικής επανάληψης της απώλειας: Ο Ορφέας δεν είναι ουσιαστικά ερωτευτεμένος με την Ευρυδίκη, αλλά με το θάνατο της Ευριδίκης, με την απουσία της, την οποία επιδιώκει να βιώνει ξανά και ξανά. Κάπως όπως ο James Stewart στο Vertigo, ο οποίος ξαναβρίσκει τη γυναίκα το χαμό της οποίας θρηνούσε, για να την εξωθήσει για άλλη μια φορά στο θάνατο. Σε ένα ψυχαναλυτικό σύμπαν ο Ορφέας βρίσκει γαλήνη μόνο βιώνοντας αέναα το δεύτερο χαμό της Ευριδίκης.

Μια άλλη πτυχή του μύθου είναι η σημασία του βλέμματος στον έρωτα. Η όραση είναι η πιο ερωτική αίσθηση, αφού η απαγόρευσή της επιβάλλεται ως το μόνο ισάξιο αντίτιμο της παράβασης του πιο αμετάκλητου κανόνα όλων: του θανάτου. Ο Ορφέας θα μπορούσε να αγγίξει την Ευριδική αν ήθελε, να την ακούσει, να τη μυρίσει, να την φιλήσει, αλλά δεν έπρεπε να απλώσει το βλέμμα του πάνω της. Και αυτό ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει. Και ήθελε τόσο πολύ να το κάνει, που άφησε μια ολόκληρη ζωή μαζί με την Ευριδίκη για μια ματιά που διήρκεσε μια στιγμή. Το αντικείμενο του πόθου είναι το αντικείμενο που θέλουμε να ατενίζουμε, που εποφθαλμιούμε ακόμα κι όταν είναι δικό μας.

Αν είναι να γίνει κάτι…

θα γίνει… Αυτή την πάνσοφη ρήση την ακούω συνέχεια και μάλλον επειδή οι φίλοι μου έχουν βαρεθεί να με ακούνε να γκρινιάζω, αλλά έλεος πια. Είναι ο,τι πιο μοιρολατρικό και μίζερο μπορεί να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Δηλαδή αν κάθομαι στον καναπέ μου κοιτάζω το ταβάνι, αν είναι να πέσει το ταβάνι στο κεφάλι μου, θα πέσει; Αν πηδήξω από τον γκρεμό και είναι να επιζήσω, θα επιζήσω; Τόσο απλά είναι τα πράγματα; Αν γίνει σεισμός την ώρα που κάθεσαι στον καναπέ σου, όντως μπορεί να σου έρθει το ταβάνι στο κεφάλι. Όποτε μετά λες ότι ήταν γραφτό να γίνει. Φυσικά, εκ των υστέρων, όλα φαίνονται σαν να ήταν γραμμένα. Αλλά όταν όλες οι πιθανότητες είναι ανοιχτές, ποιος πραγματικά μπορεί να πει τι θα συμβεί; Και τέλος πάντων δεν είναι πιο ωραίο τα πράγματα να είναι τυχαία, από το να είναι προκαθορισμένα; Δηλαδή, αν τα πάντα στη ζωή μας είναι αποφασισμένα από πριν, εμείς τι ρόλο παίζουμε;

Δεν καταλαβαίνω αυτή τη μανία με τη μοίρα. Ούτε την άποψη ότι ‘η ζωή φροντίζει για σένα’. Παρακαλώ; Δηλαδή για όλους τους φτωχούς και αδικημένους ανθρώπους του κόσμου, φροντίζει η ζωή; Ας αφήσουμε τις ακραίες καταστάσεις και ας πιάσουμε τους ανθρώπους που έχουν τα προς το ζην και είναι καλά στην υγεία τους, αλλά είναι βαθύτατα δυστυχισμένοι, αυτούς πώς ακριβώς τους φροντίζει η ζωή; Αν δηλαδή αφήσουν τα πράγματα απλώς να κυλήσουν και δεν πιέζουν καταστάσεις, τι το καλό θα τους συμβεί; Αν δεν προσπαθήσουν οι ίδιοι να αλλάξουν αυτά που δεν τους ικανοποιούν, ή να διεκδικήσουν αυτά που θέλουν, πώς θα πάψουν να είναι δυστυχισμένοι;

Υπάρχει τύχη, αλλά στοιχηματίζω πως είναι τυφλή. Είναι απειροέλαχιστα τυχαία συμβάντα, από τον τρόπο που κοίταξες κάποιον, μέχρι το από ποια γωνία έστριψες εκείνη την ημέρα, που μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή. Όχι όμως απαραίτητα προς το καλύτερο και σίγουρα όχι με ορθολογικό τρόπο ή βάσει κάποιου θεϊκού ή φυσικού σχεδίου για τη ζωή σου. Εδώ έρχεται και η άλλη μεγάλη απάτη του ‘κάθε εμπόδιο για καλό’. Όχι, αυτό που σου έτυχε και σε κάνει χάλια, δεν είναι για καλό. Είναι κακό, κακό, κακό και έτσι πρέπει να το δεις. Στην προηγούμενή δουλειά πέρασα 2 απαίσια χρόνια, και δεν καταλαβαίνω τι καλό μου έκαναν, πραγματικά. Ήταν μια φρικτή εποχή, τελεία και παύλα. Δεν κέρδισα τίποτα, δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος και θα προτιμούσα να μην υπήρχαν. Θα ήταν καλύτερο αν είχα το θάρρος να σηκωθώ και να φύγω, αντί να σκέφτομαι ότι ήταν γραμμένο να γίνει και ότι κάτι καλό θα βγει από αυτό.

Το μόνο που είναι γραφτό για μένα είναι ότι αν αφήσεις κάτι στην τύχη, θα πάει στραβά. Τα πράγματα που έχουν πάει καλά στη ζωή μου είναι πράγματα που τα επιδίωξα και τα κυνήγησα. Όποτε έχω αφεθεί και έχω πει, ας γίνει ό,τι είναι να γίνει, γίνεται κάτι εντελώς ανεπιθύμητο. Οπότε ίσως η σωστή ρήση να έχει ως εξής: αν θεωρείς τον εαυτό σου πολύ τυχερό, άφησέ τα όλα στην τύχη και ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Στο μεταξύ

Τι γίνεται στο μεταξύ; Μετά το πριν και πριν το μετά; Περιμένεις να αρχίσει η καινούρια σου ζωή και όλα είναι μετέωρα. Για κάποιο λόγο ζεις την ημέρα σου αποσπασματικά, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα με αρχή και τέλος. Βρίσκεσαι σε ένα αέναο ενδιάμεσο που σε παραλύει.

The suspense is killing me. Αλλά όχι ακριβώς. Γιατί ακόμα και το suspense έχει μείνει ακίνητο, ένας πίνακας στον τοίχο που δεν προσέχεις πια. Η ζωή σου έχει μεταβληθεί σε αίθουσα αναμονής με εσένα καθισμένο ήσυχα να κοιτάς το ρολόι. Να φύγω; Όχι ακόμα. Να πάω μια βόλτα, ή θα χάσω το τρένο; Νομίζω ότι θα έρθει όπου να είναι, αλλά δεν είμαι σίγουρη. Δεν είμαι καν σίγουρη αν θέλω να ανέβω. Αλλά μέχρι να έρθει, δεν μπορώ να ξέρω. Τι μπορείς να κάνεις σε μια αίθουσα αναμονής;

Μόνο να αναβάλλεις. Όλα θα γίνουν μετά. Μόλις ξεκινήσει η καινούρια σου ζωή, θα τα κάνεις όλα. Αλλά όχι τώρα. Τώρα περιμένεις.

Νικήσαμε την Αμερική!

Με κάτι τέτοια με πιάνουν κρίσεις αισιοδοξίας και νομίζω ότι μπορώ κι εγω να πραγματοποιήσω τα ονειρά μου, αρκεί το θέλω πραγματικα!
Μετά σκέφτομαι τι θέλω πραγματικά και εκεί αρχίζω να μπερδεύομαι παλι...